ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਧਨੁषੋਗ੍ਰੇਣ ਤਾਞ੍ਛੈਲਾਨ੍ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ਗੁਰੂਂਸ੍ਤਥਾ । ਉਤ੍ਸਾਰਯਂਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮਰੂਪਾਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਤਗੜੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਪੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਅਂਗਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬਾਣਾਨ੍ਸ੍ਵਕੀਯਾਨ੍ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਧਦੇ ਗਏ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪ ਕੱਢ ਲਏ।
ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਤਦਾ । ਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਂਦਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਾਘਾਤੈਃ ਸਮੀਕृਤਾਃ
ਫਿਰ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਢ ਲਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਖਾਹਾਂ ਵੀ ਸਮਤਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਵਂ ਪृਥ੍ਵਦ੍ਯਂਸਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚਕਾਰ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਸਮੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਤ੍ਸਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪૃਥੂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਤੀਤੇष੍ਵਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਨ੍ਵਂਤਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਵਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵੋ—
ਵਿषਮਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਭੂਮਿਃ ਪਂਥਾ ਨਾਸੀਚ੍ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਇਕੱਠੀ ਹੀ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚੈਵਾਂਤਰੇ ਤਦਾ । ਜਾਤੇ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚ ਵਿषਮੇ ਚ ਧਰਾਤਲੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੂ ਆਇਆ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਸੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਸ਼ਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਿੰਡਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਕृषਿਰ੍ਨੈਵ ਨ ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਨਾਨृਤਂ ਭਾषਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਕਿਸਾਨੀ ਸੀ, ਨਾ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡੱਖਾ ਸੀ।
ਨਾਭਿਮਾਨਂ ਚ ਵੈ ਪਾਪਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਦਾ ਕਿਲ । ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਂਤਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਭਵਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮੇਵ ਸਂਭਵਃ । ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਵੈਨ੍ਯ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਿਰਫ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੀ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਚੁਣ ਲਏ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭੂਮੌ ਗਿਰੌ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਦੀਤੀਰੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ । ਕੁਂਜੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਤਟੇषੁ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸ ਗਏ।
ਨਿਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵੈ ਤਦਾ । ਤਾਸਾਮਾਹਾਰਃ ਸਂਜਾਤਃ ਫਲਮੂਲਮਧੁਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮਧ ਸੀ।
ਮਹਤਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਤਾਸਾਮਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਕष੍ਟਮੇਵ ਹਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਖਾਣਾ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਵੈਨ੍ਯ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਤਕਲੀਫ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਮਨੁਰ੍ਵਤ੍ਸਃ ਕਲ੍ਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭੂਭੁਜਾ । ਸ੍ਵਪਾਣਿਃ ਕਲ੍ਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਾਤ੍ਰਮੇਵਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੀ ਪਿਆਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਪृਥੁਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੁਦੋਹ ਵਸੁਧਾਂ ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਿਥੁ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਸੁਧਾਕਲ੍ਪੇਨ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨਯਂਤਿ ਦੇਵਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਜੀਵਂਤਿ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਵੈਨ੍ਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਜੀਊਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣਅਤਿਥਿਭ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਂਜਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਜਂਤ੍ਯੇਵ ਤਰ੍ਪਯਂਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਪੁਨਰ੍ਵਰ੍षਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਮਾਧਵੇਨ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹੌषਧ੍ਯਃ ਸਂਭਵਂਤਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਾਃ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਭੇਜਣ ਨਾਲ ਫਿਰ ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਸ੍ਯਜਾਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਤੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤਂਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਪ੍ਰਿਥੁ ਵੈਨ੍ਯ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜ ਉਪਜਾਏ। ਉਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅੱਜ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ।
ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਿਲਿਤੈਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਚੇਯਂ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਪੁਨਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗ੍ਯੈਃ ਸਤ੍ਯਵਦ੍ਭਿਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੁੱਧੀ। ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਦੁੱਧੀ।
ਸੋਮੋ ਵਤ੍ਸਸ੍ਵਰੂਪੋਭੂਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਦੇਵਗੁਰੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਪਯਃ ਕਲ੍ਪਂ ਯੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਚਾਮਰਾਃ
ਸੋਮ ਵੱਛਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਪ ਦੁੱਧਿਆ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਦੁੱਧ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਮਰ ਜੀਵ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਂਤਿ ਜਂਤਵਃ । ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ऋषਿਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਧੀ ਧਰਤੀ ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਹੀ ਉਪਜਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਦੁਗ੍ਧਾ ਇਯਂ ਧਰਾ । ਪਿਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਵੱਛੇ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ।
ਸੁਪਾਤ੍ਰਂ ਰਾਜਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਧਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਯਮਂ ਵਤ੍ਸਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਚਾਂਤਕ ਏਵ ਸਃ
ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਭਾਂਡਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਵਧਾ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਇਆ। ਯਮ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਦੁੱਧ ਵਿੱਛਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਾਗੈਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤਤੋ ਦੁਗ੍ਧਾ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਵਤ੍ਸਮੇਵ ਚ । ਅਲਾਬੁਪਾਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵਿषਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਕੇ, ਲਉਕੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚੋਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਜ਼ਹਿਰ ਸੀ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਦੋਗ੍ਧਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਪਾ ਨਾਗਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਤਂਤਿ ਚਾਤੁਲਾਃ
ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਛਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਸੱਪ ਤੇ ਨਾਗ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਗਾ ਵਰ੍ਤਂਤਿ ਤੇਨਾਪਿ ਹ੍ਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਿषੇਣ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਉਸੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਨਾਗ ਤੇ ਸੱਪ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ।