ਜਗਤੋऽਸ੍ਯ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਾਧੁ ਚੈਵ ਵਸੁਂਧਰੇ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵੀਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਚੈਵ ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਰ੍ਮੇਣਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪਾਲਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਚ੍ਛਾਸਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਵਸੁਂਧਰੇ । ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਆਜ੍ਞਯਾ ਮੇ ਸਂਜੀਵਯ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਣਾ ਦੇ।
ਏਵਂ ਮੇ ਸ਼ਾਸਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਅਦ੍ਯ ਯਰ੍ਹਿ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੋਪਾਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਜਿਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਂਗੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਿ ਨ ਸਂਦੇਹ ਅਨ੍ਯੇ ਚੈਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਧੇਨੁਰੂਪੇਣ ਸਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਬਾਣਾਂਚਿਤਕਲੇਵਰਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਹੋ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਪृਥੁਂ ਵੈਨ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਧਾਰਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਵਾਦੇਸ਼ਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਪૃਥੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ—'
ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਉਦ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਉਪਾਯੇਨ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
'—ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ।'
ਸਮਾਰਂਭਾਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ । ਉਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਭਵੇਃ
'ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਦਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੀਂ।'
ਧਾਰਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਮਾ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਯੇ । ਸਂਲਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਾ ਬਾਣਾ ਮਮਾਂਗੇ ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ
'ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਸਕੇਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕੇਂ; ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵੱਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ਼੍ਛਲ੍ਯਂਤਿ ਭृਸ਼ਮੇਵ ਤੇ । ਸਮਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਰਾਜ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਮਯਿ ਯਥਾ ਪਯਃ
'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪ ਇਹ ਤੀਰ ਕੱਢ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਸੰਭਾਲ ਸਕਾਂ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਧਨੁषੋਗ੍ਰੇਣ ਤਾਞ੍ਛੈਲਾਨ੍ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ਗੁਰੂਂਸ੍ਤਥਾ । ਉਤ੍ਸਾਰਯਂਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮਰੂਪਾਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਤਗੜੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਪੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਅਂਗਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬਾਣਾਨ੍ਸ੍ਵਕੀਯਾਨ੍ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਧਦੇ ਗਏ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪ ਕੱਢ ਲਏ।
ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਤਦਾ । ਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਂਦਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਾਘਾਤੈਃ ਸਮੀਕृਤਾਃ
ਫਿਰ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਢ ਲਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਖਾਹਾਂ ਵੀ ਸਮਤਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਵਂ ਪृਥ੍ਵਦ੍ਯਂਸਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚਕਾਰ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਸਮੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਤ੍ਸਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪૃਥੂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਤੀਤੇष੍ਵਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਨ੍ਵਂਤਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਵਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵੋ—
ਵਿषਮਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਭੂਮਿਃ ਪਂਥਾ ਨਾਸੀਚ੍ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਇਕੱਠੀ ਹੀ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚੈਵਾਂਤਰੇ ਤਦਾ । ਜਾਤੇ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚ ਵਿषਮੇ ਚ ਧਰਾਤਲੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੂ ਆਇਆ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਸੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਸ਼ਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਿੰਡਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਕृषਿਰ੍ਨੈਵ ਨ ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਨਾਨृਤਂ ਭਾषਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਕਿਸਾਨੀ ਸੀ, ਨਾ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡੱਖਾ ਸੀ।
ਨਾਭਿਮਾਨਂ ਚ ਵੈ ਪਾਪਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਦਾ ਕਿਲ । ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਂਤਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਭਵਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮੇਵ ਸਂਭਵਃ । ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਵਾਸਂ ਸਮਰੋਚਯਨ੍
ਵੈਨ੍ਯ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਿਰਫ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੀ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਚੁਣ ਲਏ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭੂਮੌ ਗਿਰੌ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਦੀਤੀਰੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ । ਕੁਂਜੇषੁ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਤਟੇषੁ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ, ਕੁਝ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸ ਗਏ।
ਨਿਵਾਸਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵੈ ਤਦਾ । ਤਾਸਾਮਾਹਾਰਃ ਸਂਜਾਤਃ ਫਲਮੂਲਮਧੁਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮਧ ਸੀ।
ਮਹਤਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਤਾਸਾਮਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਕष੍ਟਮੇਵ ਹਿ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਖਾਣਾ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਵੈਨ੍ਯ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਤਕਲੀਫ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਮਨੁਰ੍ਵਤ੍ਸਃ ਕਲ੍ਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭੂਭੁਜਾ । ਸ੍ਵਪਾਣਿਃ ਕਲ੍ਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਾਤ੍ਰਮੇਵਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੀ ਪਿਆਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਪृਥੁਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੁਦੋਹ ਵਸੁਧਾਂ ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਿਥੁ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਸੁਧਾਕਲ੍ਪੇਨ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨਯਂਤਿ ਦੇਵਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਜੀਵਂਤਿ ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਵੈਨ੍ਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਜੀਊਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣਅਤਿਥਿਭ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਂਜਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਯਜਂਤ੍ਯੇਵ ਤਰ੍ਪਯਂਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤੇਨ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।