ਕੋਪਮੇਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਯਜ ਦਾਰੁਣਮੇਵ ਹਿ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਦਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਰਾਜਾ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਧਰਿਤ੍ਰੀਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਆਖਿਆ।
ਪृਥੁਰੁਵਾਚ- ਹਤੇ ਚੈਵ ਮਹਾਪਾਪੇ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਪਚਾਰਿਣਿ । ਲੋਕਾਃ ਸੁਖੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਸਾਧਵਃ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਇੱਕ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਬੀਜਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਲੁਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਗ੍ਰਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਹੁਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗੀ?
ਹਤੇ ਪਾਪੇ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਸੁਖਂ ਜੀਵਂਤਿਸਾਧਵਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਹਂਤਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਾਲਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਤੁ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਜਾਸਂਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇਨ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ । ਲੋਕੋਪਤਾਪਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ خاطر, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਕੋਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਸੁਖਮੇष੍ਯਂਤਿ ਬਹਵੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਵਸੁਧੇ ਨਿਹਤੇ ਦੁष੍ਟੇ ਪਾਤਕਂ ਨੋਪਪਾਤਕਮ੍
ਜਦ ਨੇਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਮੰਦ ਧਰਤੀ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੋਸ਼।
ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਦਿ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।
ਜਗਤੋऽਸ੍ਯ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਸਾਧੁ ਚੈਵ ਵਸੁਂਧਰੇ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵੀਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਚੈਵ ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧਰ੍ਮੇਣਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਚੰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪਾਲਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਚ੍ਛਾਸਨਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਵਸੁਂਧਰੇ । ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਆਜ੍ਞਯਾ ਮੇ ਸਂਜੀਵਯ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਣਾ ਦੇ।
ਏਵਂ ਮੇ ਸ਼ਾਸਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਅਦ੍ਯ ਯਰ੍ਹਿ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੋਪਾਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਜਿਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਂਗੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਿ ਨ ਸਂਦੇਹ ਅਨ੍ਯੇ ਚੈਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਧੇਨੁਰੂਪੇਣ ਸਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਬਾਣਾਂਚਿਤਕਲੇਵਰਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਮਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ ਹੋ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਪृਥੁਂ ਵੈਨ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਧਾਰਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਵਾਦੇਸ਼ਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਪૃਥੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ—'
ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਉਦ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਉਪਾਯੇਨ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
'—ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ।'
ਸਮਾਰਂਭਾਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ । ਉਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ਭਵੇਃ
'ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਦਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੀਂ।'
ਧਾਰਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੇਮਾ ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਯੇ । ਸਂਲਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਾ ਬਾਣਾ ਮਮਾਂਗੇ ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤਾਃ
'ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਸਕੇਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕੇਂ; ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵੱਸੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਂਸ਼੍ਛਲ੍ਯਂਤਿ ਭृਸ਼ਮੇਵ ਤੇ । ਸਮਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਰਾਜ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਮਯਿ ਯਥਾ ਪਯਃ
'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪ ਇਹ ਤੀਰ ਕੱਢ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਸੰਭਾਲ ਸਕਾਂ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ-। ਧਨੁषੋਗ੍ਰੇਣ ਤਾਞ੍ਛੈਲਾਨ੍ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ਗੁਰੂਂਸ੍ਤਥਾ । ਉਤ੍ਸਾਰਯਂਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮਰੂਪਾਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਤਗੜੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਪੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਅਂਗਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਬਾਣਾਨ੍ਸ੍ਵਕੀਯਾਨ੍ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਵਧਦੇ ਗਏ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਆਪ ਕੱਢ ਲਏ।
ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਮਨਸਾ ਤਦਾ । ਗਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕਂਦਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਾਘਾਤੈਃ ਸਮੀਕृਤਾਃ
ਫਿਰ ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਢ ਲਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਖਾਹਾਂ ਵੀ ਸਮਤਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਵਂ ਪृਥ੍ਵਦ੍ਯਂਸਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਚਕਾਰ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਸਮੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਤ੍ਸਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪૃਥੂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਤੀਤੇष੍ਵਥ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਨ੍ਵਂਤਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਵਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨੂਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵੋ—
ਵਿषਮਤ੍ਵਂ ਗਤਾ ਭੂਮਿਃ ਪਂਥਾ ਨਾਸੀਚ੍ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਵਯਮਾਸਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਜਗ੍ਹਾ ਇਕੱਠੀ ਹੀ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚੈਵਾਂਤਰੇ ਤਦਾ । ਜਾਤੇ ਪੂਰ੍ਵਵਿਸਰ੍ਗੇ ਚ ਵਿषਮੇ ਚ ਧਰਾਤਲੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੂ ਆਇਆ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਸੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਸ਼ਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਿੰਡਾਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਕृषਿਰ੍ਨੈਵ ਨ ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਨਾਨृਤਂ ਭਾषਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਲੋਭੋ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਕਿਸਾਨੀ ਸੀ, ਨਾ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਡੱਖਾ ਸੀ।
ਨਾਭਿਮਾਨਂ ਚ ਵੈ ਪਾਪਂ ਨ ਕਰੋਤਿ ਕਦਾ ਕਿਲ । ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਂਤਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।