ਹਰਿਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਲਾਯਨਪਰਾਭਵਤ੍ । ਹਰੇਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਈ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਸੋਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੋषਾਰੁਣਸੁਲੋਚਨਃ । ਸੁਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਆਕੁਲਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਜਾਤਾ ਬਾਣਾਘਾਤਹਤਾ ਤਦਾ । ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਲਾਯਨਪਰਾਭਵਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਮੈਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਸਾ ਗੌਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਗਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ; ਉਹ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ; ਪਰ ਰੁਦਰ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਲਭਂਤੀ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਨ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਵਵਿਂਦਤ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਾਣਘਾਤਸਮਾਕੁਲਾ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਈ।
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟਾਭੂਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪृਥੁਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾ ਰਾਜਾਨਮਭਾषਤ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਅਹਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਨਿਹਤਾਯਾਂ ਮਯਿ ਨृਪ ਨਿਹਤਂ ਲੋਕਸਪ੍ਤਕਮ੍
'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ; ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਮਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਦਾ ਨृਪ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖੀ, 'ਰਾਜਾ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਧੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਗਵਾਂ ਵਧੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕਥਂ ਧਾਰਯਸੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਅਹਂ ਯਦਾਸ੍ਥਿਰਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਲੋਕ ਵੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤਾ ਯਦਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਇਮੇ ਲੋਕਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਰ੍ਮਮ ਨਾਸ਼ੇ ਸਮਾਗਤੇ । ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗਾ?
ਮਯਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍ । ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਾ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਵੈ ਹਂਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵ ਵਚੋ ਮਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਾ ਕਰ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਉਪਾਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਂਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹ੍ਯੁਪਾਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਯੇਨ ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਾਰਣੇ ਪਾਲਨੇ ਸਦਾ । ਪੋषਣੇ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਦ੍ਵਿਨਾ ਹਿ ਕਥਂ ਨृਪ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗਾ, ਰੱਖਾਂਗਾ ਤੇ ਪਾਲਾਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ?
ਧਰਿष੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚੇਮਾਂ ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਨ੍ਨਮਯੀ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਜਾਮਿਮਾਮ੍
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਅੰਨ ਤੋਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂਗੀ।
ਅਹਂ ਨਾਰੀ ਅਵਧ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਅਵਧ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਮਪਿ
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੈਨੂੰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਮਨਾਂ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਏਵਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰੁਕ੍ਤੋ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਈ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੋਪਮੇਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਯਜ ਦਾਰੁਣਮੇਵ ਹਿ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਦਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਰਾਜਾ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਧਰਿਤ੍ਰੀਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਆਖਿਆ।
ਪृਥੁਰੁਵਾਚ- ਹਤੇ ਚੈਵ ਮਹਾਪਾਪੇ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਪਚਾਰਿਣਿ । ਲੋਕਾਃ ਸੁਖੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਸਾਧਵਃ ਪੁਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਇੱਕ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਬੀਜਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਲੁਪ੍ਤਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਗ੍ਰਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਹੁਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗੀ?
ਹਤੇ ਪਾਪੇ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਸੁਖਂ ਜੀਵਂਤਿਸਾਧਵਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਹਂਤਵ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਾਲਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਤੁ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਜਾਸਂਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇਨ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ । ਲੋਕੋਪਤਾਪਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ خاطر, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਕੋਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਸੁਖਮੇष੍ਯਂਤਿ ਬਹਵੋ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਵਸੁਧੇ ਨਿਹਤੇ ਦੁष੍ਟੇ ਪਾਤਕਂ ਨੋਪਪਾਤਕਮ੍
ਜਦ ਨੇਕ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਮੰਦ ਧਰਤੀ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੋਸ਼।
ਪ੍ਰਜਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਦਿ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।