ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਜਨ੍ਦਾਤਾ ਪृਥੁਃ ਪੁਰਾ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਦਾਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਵੀਰ੍ਯਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ।
ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਮਲਾਃ । ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਏष ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚਮੁਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।'
ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਤਾ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਲਕਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਤ੍ਤਿਦੋ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਉਪ੍ਤਂ ਬੀਜਂ ਪੁਰਾ ਕਿਲ । ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਾਭਵਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੀਜ ਬੀਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ, ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਠੋਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪृਥੁਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਸੁਵृਤ੍ਤਿਂ ਨੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕ ਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਜੀਵਿਕਾ ਬਣਾਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ।'
ਗ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾਨ੍ਨਾਨਿ ਪृਥ੍ਵੀ ਜਾਤਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਾ । ਭਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸੁਮਹਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—
ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਾਤ੍ਸੋਪਿ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਕੌਂਜਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀ । ਵਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਗਦੇਸ਼ੇषੁ ਗੁਪ੍ਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਚਾਰ ਸਾ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਕੁਂਜਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁਂਜਰਰੂਪਾਂਤਾਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਸਾ ਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਉਸਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ—
ਹਰਿਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਲਾਯਨਪਰਾਭਵਤ੍ । ਹਰੇਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਈ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਸੋਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੋषਾਰੁਣਸੁਲੋਚਨਃ । ਸੁਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਆਕੁਲਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਜਾਤਾ ਬਾਣਾਘਾਤਹਤਾ ਤਦਾ । ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਲਾਯਨਪਰਾਭਵਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਮੈਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਸਾ ਗੌਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਗਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ; ਉਹ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ; ਪਰ ਰੁਦਰ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਲਭਂਤੀ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਨ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਵਵਿਂਦਤ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਾਣਘਾਤਸਮਾਕੁਲਾ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਈ।
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟਾਭੂਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪृਥੁਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾ ਰਾਜਾਨਮਭਾषਤ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਅਹਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਨਿਹਤਾਯਾਂ ਮਯਿ ਨृਪ ਨਿਹਤਂ ਲੋਕਸਪ੍ਤਕਮ੍
'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ; ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਮਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਦਾ ਨृਪ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖੀ, 'ਰਾਜਾ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਧੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਗਵਾਂ ਵਧੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕਥਂ ਧਾਰਯਸੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਅਹਂ ਯਦਾਸ੍ਥਿਰਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਲੋਕ ਵੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤਾ ਯਦਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਇਮੇ ਲੋਕਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਰ੍ਮਮ ਨਾਸ਼ੇ ਸਮਾਗਤੇ । ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗਾ?
ਮਯਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯੇਦਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍ । ਮਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਜਾ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਵੈ ਹਂਤੁਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵ ਵਚੋ ਮਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਨਾ ਕਰ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਉਪਾਯੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਂਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਾਃ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਹ੍ਯੁਪਾਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਯੇਨ ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਧਾਰਣੇ ਪਾਲਨੇ ਸਦਾ । ਪੋषਣੇ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਦ੍ਵਿਨਾ ਹਿ ਕਥਂ ਨृਪ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗਾ, ਰੱਖਾਂਗਾ ਤੇ ਪਾਲਾਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ?
ਧਰਿष੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚੇਮਾਂ ਕੋਪਂ ਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਨ੍ਨਮਯੀ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਜਾਮਿਮਾਮ੍
ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਅੰਨ ਤੋਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂਗੀ।
ਅਹਂ ਨਾਰੀ ਅਵਧ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਅਵਧ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਾਮਪਿ
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹਾਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੈਨੂੰ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ ਮਨਾਂ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਏਵਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰੁਕ੍ਤੋ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਈ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।