ਸਦਾ ਸ਼ੂਰੋ ਗੁਣਗ੍ਰਾਹੀ ਪੁਣ੍ਯਵਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਗਵਾਨ੍ਗੁਣੀ । ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਯਾਜਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਗੁਣੀ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਵਾਕ੍ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਧਾਨ੍ਯਵਾਨ੍ਧਨਵਾਨ੍ਗੁਣੀ । ਗੁਣਜ੍ਞਃ ਸਗੁਣਗ੍ਰਾਹੀ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਧਨੀ, ਗੁਣੀ, ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਤੇ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਰ੍ਵਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਨ੍ਸੁਸ੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਧਾਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸ ਵਿਜਯੀ ਸਮਰਾਂਗਣੇ । ਰਾਜਸੂਯਾਦਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਹਰ੍ਤਾ ਭੂਤਲੇ ਚੈਕਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਏਤੇ ਗੁਣਾ ਅਸ੍ਯ ਚਾਂਗੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਣ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ।
ऋषਿਭਿਸ੍ਤੌ ਨਿਯੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਸੂਤਮਾਗਧੌ । ਗੁਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤੁਤ ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੈ ਲੋਕਾਸ੍ਤਵੈਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਪੁਰਤਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਦਾਤਾਰਃ ਸ੍ਤਾਵਨੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਤਵੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਾਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਂਤੇ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਰਵਿਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤਾਯ ਮਾਗਧਾਯੈਵ ਬਂਦਿਨੇ ਚ ਮਹੋਦਯਮ੍ । ਚਾਰਣਾਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੈਲਂਗਂ ਦੇਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੂਤ, ਮਾਗਧ, ਬੰਦਿਨ ਤੇ ਚਾਰਣ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤੈਲੰਗ ਦੀ ਵਧੀਆ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ।
ਪृਥੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹੈਹਯਂ ਦੇਸ਼ਮੇਵ ਚ । ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਪੁਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਪ੍ਰਥੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਹੈਹਯਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਜਨ੍ਦਾਤਾ ਪृਥੁਃ ਪੁਰਾ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਦਾਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਵੀਰ੍ਯਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ।
ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਮਲਾਃ । ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਾ ਏष ਰਾਜਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚਮੁਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।'
ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਤਾ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਾਲਕਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਤ੍ਤਿਦੋ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਉਪ੍ਤਂ ਬੀਜਂ ਪੁਰਾ ਕਿਲ । ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਰਾਭਵਤ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੀਜ ਬੀਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ, ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਠੋਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਪृਥੁਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ । ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਸੁਵृਤ੍ਤਿਂ ਨੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵਚਨਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕ ਪ੍ਰਥੁ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਜੀਵਿਕਾ ਬਣਾਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ।'
ਗ੍ਰਾਸਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾਨ੍ਨਾਨਿ ਪृਥ੍ਵੀ ਜਾਤਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਾ । ਭਯਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸੁਮਹਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—
ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਾਤ੍ਸੋਪਿ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ । ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਕੌਂਜਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਮੇਦਿਨੀ । ਵਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਗਦੇਸ਼ੇषੁ ਗੁਪ੍ਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚਚਾਰ ਸਾ
ਡਰ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਕੁਂਜਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁਂਜਰਰੂਪਾਂਤਾਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਸਾ ਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਸਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਉਸਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ—
ਹਰਿਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਲਾਯਨਪਰਾਭਵਤ੍ । ਹਰੇਰੂਪਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹ ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਈ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਸੋਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੋषਾਰੁਣਸੁਲੋਚਨਃ । ਸੁਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਜਘਾਨ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਆਕੁਲਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਜਾਤਾ ਬਾਣਾਘਾਤਹਤਾ ਤਦਾ । ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਲਾਯਨਪਰਾਭਵਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਮੈਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ । ਸਾ ਗੌਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਗਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਧਨੁਧਾਰੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ; ਉਹ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰਾਣਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ; ਪਰ ਰੁਦਰ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਅਲਭਂਤੀ ਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਨ੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਵਵਿਂਦਤ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਾਣਘਾਤਸਮਾਕੁਲਾ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੈਨਿਆ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਈ।
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟਾਭੂਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪृਥੁਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾ ਰਾਜਾਨਮਭਾषਤ
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਥੁ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਅਹਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਨਿਹਤਾਯਾਂ ਮਯਿ ਨृਪ ਨਿਹਤਂ ਲੋਕਸਪ੍ਤਕਮ੍
'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਆਧਾਰ; ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।'
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਰਾਜਾਨਮਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਦਾ ਨृਪ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖੀ, 'ਰਾਜਾ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਧੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਗਵਾਂ ਵਧੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟਮਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।