ਆਰ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਕਰੋ ਮੇऽਤਃ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾऽਹਂ ਸਿਤਾਸਿਤੇ । ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕੈਲਾਸੇ ਤੁ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਮੇਰੀ ਕਮਰਪੱਟੀ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਖਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥਃ ਸੁਰਾਸੁਰਸੁਪੂਜਿਤਃ । ਵੇਣੀਵਾਰਿਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਗਤਾ
ਉੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ, ਤੇਰੀ ਕਠੋਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਜਾਤਾਹਂ ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਮੇਧਸਃ । ਕਨ੍ਯਕਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਸੁਮੇਧਸ ਦੀ ਧੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਣੀ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਕਲਿਂਗਾਧਿਪਤੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਹਮਾਸੀਚ੍ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਕਾ । ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘਮੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰੇऽਹਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣੇ।
ਮੋਹਿਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਯੌਵਨਸਂਪਦਾ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾਣਿ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਚਂਦਨਮ੍ । ਏਤਚ੍ਚੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਮੋਹਨਰੂਪਯਾ
ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਕਮਾਇਆ।
ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਹੇਮ੍ਨੋਂਤਂ ਸ੍ਵਨਿਵਾਸੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਸਂਸੇਵਂਤੇ ਯੁਵਾਨੋ ਮੇ ਚਰਣੌ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੱਦ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਮਯਾ ਤੇ ਵਂਚਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਮਾਯਯਾ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਾਭਾਵੇਨ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਕਾਮਿਨਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਆਪਸ ਵਿਚ ਰੱਜ ਕੇ ਮਰ ਗਏ, ਕੁਝ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਕਲੇ ਮੇ ਗਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਹृਦਯਂ ਮਮ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦੁਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਨਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਜਪ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ।
ਨਾਰਾਧਿਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਃ। ਨ ਮਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਸ੍ਮृਤੋ ਭੋਗਲੁਬ੍ਧਯਾ
ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਚਾਰ ਲੱਛਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਸੁਆਦਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚ ਸਂਤਰ੍ਪਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਹਿਤਮ੍ । ਅਣੁਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦਾ ਭਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰ ਤੇਨ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਨਃ । ਬਹੁਧੈਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯਾਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਸ ਹਿ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਂ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍ । ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਪ੍ਤਾਂ ਵਰਾਕੀਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਮ੍
ਹੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹਾਂ।
ਪਾਪਪਂਕਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਕਚਗ੍ਰਹੈਃ । ਮਯਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂਜਂ ਵਾਰਿ ਵਰ੍षਹਰ੍षਦृਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੈਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਾਂਡ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਜ੍ਜਨੇ ਸਾਧਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਃ ਸਾਧੁਰਸਜ੍ਜਨੇ । ਇਤ੍ਯਸੌ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਮਯਿ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ। ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣਂ ਜਾਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇऽਹਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਕੁਰੁ ਮੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਾਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਮੰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਲ ਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੇਨ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਵ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਗਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਸ਼ੋਚਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਰ ਚਿੰਤਾ ਮੈਂ ਸੋਚ ਲਈ ਹੈ।
ਨਾਹਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਭੀਰੁ ਮਨਸਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨृਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਦੇਸ਼ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਭਾਮਿਨਿ
ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗਤਿ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਪਾਪਂ ਤੀਰ੍ਥਕृਤਂ ਵਿਨਾ । ਸ਼ृਣੁ ਭੀਰੁ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਵਧੂਮ੍
ਪਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ, ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਗਤੋ ਗੁਪ੍ਤਕਾਮੁਕਃ । ਉਗ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਦੈਵ ਜਨਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ऋषਿਸ੍ਤ੍ਰੀਗਂਤੁਰਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਤਸ੍ਤਦਾ । ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਜਾਤਮਿਤਿ ਲਜ੍ਜਾਕਰਂ ਵਪੁਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼ਾਪਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਭਗਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਅਧੋਮੁਖਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਿਨਿਂਦ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੋऽਭਿਭੂਤਃ ਸਲਜ੍ਜਿਤਃ । ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤੋਯਾਢ੍ਯੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਇਆ, ਲੱਜਤ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੁ ਹੇਮਾਂਭੋਰੁਹਕੋਰਕੇ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਮਥਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਮਨਮਤ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਧਿਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮਾਤ੍ਮਤਾਂ ਲੋਕੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਤਕਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਯਯਾ ਹਿ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵੱਸਤਾ ਜੀਵਨ ਤੇ ਫ਼ੌਰਨ ਪਾਪ ਕਰਵਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਹੈ।
ਆਯੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋਧਰ੍ਮ ਧੈਰ੍ਯ ਧ੍ਵਂਸਕਰੀ ਤਥਾ । ਧਿਙ੍ਮਨ੍ਮਥਂ ਦੁਰਾਚਾਰਮਾਪਦਾਂ ਨਿਯਤਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਕਾਮ ਜੀਵਨ, ਇੱਜ਼ਤ, ਮਾਣ, ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨਮਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬੁਰੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਲਾਹਨਤ ਹੈ।