ਵਿਸ੍ਫੁਰਂਤਂ ਤਦਾ ਵੇਨਂ ਬਲਾਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁषਾ । ਵੇਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯੋਰੁਂ ਮਮਂਥੁਰ੍ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਣ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਜਨਚਯੋਪੇਤਮਤਿਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਾਸ੍ਯਂ ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨੀਲਕਂਚੁਕਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਥੋਂ ਜੋ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ, ਕਾਲੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਮਾ ਚਿਹਰਾ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਲਂਬੋਦਰਂ ਵ੍ਯੂਢਕਰ੍ਣਮਤਿਭੀਤਂ ਦੁਰੋਦਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿषੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੇਟ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਕੰਨ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੇਟ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਬੈਠ ਜਾ।'
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇष੍ਵੇਵ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵੱਸ ਗਈ।
ਨਿषਾਦਾਸ਼੍ਚ ਕਿਰਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਿਲ੍ਲਾਨਾਹਲਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਭ੍ਰਮਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਲਿਂਦਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਯਃ
ਨਿਸ਼ਾਦ, ਕਿਰਾਤ, ਭਿਲ, ਆਹਲਕ, ਭ੍ਰਮਰ, ਪੁਲਿੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਦੇਸੀ ਜਾਤੀਆਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਪਾਪਾਚਾਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਾਦਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ । ਅਥ ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਅੰਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤਕਲ੍ਮषਮੇਵਂ ਤਂ ਜਾਤਂ ਵੇਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਮਂਥੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਣਿਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੈਨਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਮਥਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਤੁ ਸਂਜਾਤਂ ਸ੍ਵੇਦਮੇਵ ਹਿ । ਪੁਨਰ੍ਮਮਂਥੁਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਣਿਮੇਵ ਚ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮਸਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਸੀਨਾ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੁਬਾਰਾ ਮਸਲਿਆ।
ਸੁਕਰਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਾਵृਤਃ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁਨਹਰੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ । ਮੁਕੁਟੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਭੁਵਿ । ਖਡ੍ਗਬਾਣਧਰੋ ਧਨ੍ਵੀ ਕਵਚੀ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਣਃ । ਤੇਜਸਾ ਰੂਪਭਾਵੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸੋਨਿਆਂ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਇਂਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਭਾਤਿ ਭੁਵਿ ਵੇਨਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯੋਮਲਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵੈਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਸਵਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਨਸ੍ਯ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਰਿਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਸਭ ਨੇ ਵੈਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦائش ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਆਦ੍ਯਮਾਜਗਵਂ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਵਰਮ੍ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਜਗਵ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਾਤੇ ਸਤਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪृਥੌ ਵੀਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ । ਸਂਪ੍ਰਹ੍ਰष੍ਟਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪ੍ਰਥੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੋਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਤਸ੍ਯਾਭਿषੇਕੇ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣ੍ਯੇਵ ਅਭ੍ਯषਿਂਚਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ, ਜੜ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਆਏ।
ਮਹਾਵੀਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਂ ਪृਥੁਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯੋ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯੇ ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚਰਾਚਰੈਃ
ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਥੁ, ਵੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਧਿਰਾਜ੍ਯੇ ਵੈ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਪ੍ਰਥੁ, ਵੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਦਾ ਨੈਵਾਨੁਰਂਜਿਤਾਃ । ਤੇਨਾਨੁਰਂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਸੁਖੇਨ ਵੈ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਥੁ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਅਨੁਰਾਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਨਾਮ ਰਾਜੇਤ੍ਯਜਾਯਤ । ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਸੁਵੀਰਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ 'ਰਾਜਾ' ਨਾਮ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਆਪਸ੍ਤਸ੍ਤਂਭਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੁਰ੍ਗਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯੈਵ ਸੁਮਾਰ੍ਗਂ ਪਰ੍ਵਤਾ ਦਦੁਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਠਹਿਰ ਗਈਆਂ; ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਹਟਾ ਕੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਦਿੱਤੇ।
ਧ੍ਵਜਭਂਗਂ ਨ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਗਿਰਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ । ਅਕृष੍ਟਪਚ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਾਮਧੇਨਵਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਧਵਜ ਤੋੜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤੀ; ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬਿਨਾਂ ਹਲ ਚਲਾਏ ਫਸਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਾਮਧੇਨ ਗਾਂ ਵਾਂਗ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਕਾਮਵਰ੍षੀ ਚ ਵੇਦਯਜ੍ਞਾਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ
ਬਦਲ ਮਨਚਾਹਾ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮਾਗਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕਰਦੇ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ । ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਨਾਕਾਲਮਰਣਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਰੁੱਖ ਸਭ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ; ਨਾ ਕਦੇ ਅਕਾਲ ਆਇਆ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਣਸਮੇਂ ਮੌਤ ਹੋਈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਖੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਲੋਕਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੇ ਰਾਜਰਾਜੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ, ਲੋਕ ਸਭ ਸੁਖੀ ਜੀਵਦੇ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸੂਤ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੌਮ੍ਯੇਹਨਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਸੁਤਾ ਸੁਤਿਆ ਸਮਾਗਮ ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋऽਥ ਮਾਗਧਃ । ਪृਥੋਃਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਹੂਤੌ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਉਸੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਾਗਧ ਵੀ ਜਨਮਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸੂਤਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸ਼ਿਖਾਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੈਂ ਸੁਤਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਉਹ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਨੇਊ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।