ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਹਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸਦਾਗਤਿਃ । ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
‘ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਹਾਂ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।’
ਅਥ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੇਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਸਂਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਰਾਜਾ ਹਿ ਪृਥਿਵੀਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਪਾਲਯਤੇ ਸਦਾ । ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ‘ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।’
ਵਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਯਾਗੇ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
‘ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।’
ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰ । ਪ੍ਰਜਾਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤਿ ਤੇ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
‘ਮਹਾਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਕਰ, ਸਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਕਰਾਂ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ । ਵੇਨਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਮਮਰ੍ਥਮਨਰ੍ਥਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੈਨਾ, ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੇਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਮਯਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਵੀਰ੍ਯਤਪਃ ਸਤ੍ਯੇ ਮਯਾ ਵਾ ਕਃ ਸਮੋ ਭੁਵਿ
ਵੈਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ‘ਧਰਮ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀਏ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ, ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?’
ਪ੍ਰਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸਂਮੂਢਾ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਨੂਨਂ ਭਵਂਤੋ ਮਾਂ ਵਿਚੇਤਸਃ
‘ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭੁਲੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।’
ਇਚ੍ਛਨ੍ਦਹੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਲਾਵਯੇਯਂ ਜਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਦ੍ਯਾਂ ਭੁਵਂ ਚੈਵ ਰੁਂਧੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
‘ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।’
ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮੋਹਾਦਵਲੇਪਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਅਪਨੇਤੁਂ ਤਦਾ ਵੇਨਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦ ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵਿਸ੍ਫੁਰਂਤਂ ਤਦਾ ਵੇਨਂ ਬਲਾਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁषਾ । ਵੇਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯੋਰੁਂ ਮਮਂਥੁਰ੍ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਣ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਜਨਚਯੋਪੇਤਮਤਿਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਾਸ੍ਯਂ ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨੀਲਕਂਚੁਕਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਥੋਂ ਜੋ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ, ਕਾਲੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਮਾ ਚਿਹਰਾ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਲਂਬੋਦਰਂ ਵ੍ਯੂਢਕਰ੍ਣਮਤਿਭੀਤਂ ਦੁਰੋਦਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿषੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੇਟ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਕੰਨ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੇਟ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਬੈਠ ਜਾ।'
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇष੍ਵੇਵ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵੱਸ ਗਈ।
ਨਿषਾਦਾਸ਼੍ਚ ਕਿਰਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਿਲ੍ਲਾਨਾਹਲਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਭ੍ਰਮਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਲਿਂਦਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਯਃ
ਨਿਸ਼ਾਦ, ਕਿਰਾਤ, ਭਿਲ, ਆਹਲਕ, ਭ੍ਰਮਰ, ਪੁਲਿੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਦੇਸੀ ਜਾਤੀਆਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਪਾਪਾਚਾਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਾਦਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ । ਅਥ ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਅੰਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤਕਲ੍ਮषਮੇਵਂ ਤਂ ਜਾਤਂ ਵੇਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਮਂਥੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਣਿਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੈਨਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਮਥਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਤੁ ਸਂਜਾਤਂ ਸ੍ਵੇਦਮੇਵ ਹਿ । ਪੁਨਰ੍ਮਮਂਥੁਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਣਿਮੇਵ ਚ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮਸਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਸੀਨਾ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੁਬਾਰਾ ਮਸਲਿਆ।
ਸੁਕਰਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਾਵृਤਃ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁਨਹਰੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ । ਮੁਕੁਟੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਭੁਵਿ । ਖਡ੍ਗਬਾਣਧਰੋ ਧਨ੍ਵੀ ਕਵਚੀ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਣਃ । ਤੇਜਸਾ ਰੂਪਭਾਵੇਨ ਸੁਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸੋਨਿਆਂ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਦਿਵਿ ਇਂਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਭਾਤਿ ਭੁਵਿ ਵੇਨਾਤ੍ਮਜਸ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋषਯੋਮਲਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵੈਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਉਤ੍ਸਵਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਨਸ੍ਯ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਵਪੁषਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਰਿਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਸਭ ਨੇ ਵੈਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦائش ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਆਦ੍ਯਮਾਜਗਵਂ ਨਾਮ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਮਹਾਵਰਮ੍ । ਸ਼ਰਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਜਗਵ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਜਾਤੇ ਸਤਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪृਥੌ ਵੀਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ । ਸਂਪ੍ਰਹ੍ਰष੍ਟਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪ੍ਰਥੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੋਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਤਸ੍ਯਾਭਿषੇਕੇ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪਿਤਾਮਹਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣ੍ਯੇਵ ਅਭ੍ਯषਿਂਚਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ, ਜੜ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਆਏ।
ਮਹਾਵੀਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਂ ਪृਥੁਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯੋ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯੇ ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚਰਾਚਰੈਃ
ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਥੁ, ਵੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਧਿਰਾਜ੍ਯੇ ਵੈ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਪ੍ਰਥੁ, ਵੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।