ਯ ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈ ਵੇਨੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਧਰ੍ਮਮੇਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਨਾ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮृਤ੍ਯੋਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਤਾਂ ਤੁ ਅਂਗੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸੁਨੀਥਾਮੁਪਯੇਮਿਵਾਨ੍
ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਨੀਥਾ ਨਾਮਕ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਅੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਵੇਨਂ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਵੇਨਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਵੈਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਵੈਨਾ ਕਾਲਾਤਮਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਨਿਜਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤੋਭਵਤ੍ । ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਨ੍ਮਹਾਮੋਹਾਤ੍ਪਾਪਮੇਵ ਸਮਾਚਰਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇੱਛਾ, ਲੋਭ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵੇਦਾਚਾਰਮਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਅਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ ਪਾਪੇਨ ਮਦਮਤ੍ਸਰਮੋਹਿਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਪਾਪ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯਂ ਵਿਨਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂਤ ਤਦਾ ਜਨਾਃ । ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਾਂ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਾਂ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਨ ਪਪੁਃ ਸੋਮਂ ਹੁਤਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੇਵਤਾਃ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਯਜਨ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੈਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਸੀ।
ਨਾਧ੍ਯੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਹੋਤਵ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਦਾਨਮੇਵ ਚ । ਨ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਨ ਹੋਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
‘ਨਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੋਮ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਯਜਨ ਕਰਨਾ, ਨਾ ਹੋਮ ਕਰਨਾ’—ਇਹ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੈਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਆਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰੂਰੇਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਅਹਮਿਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯष੍ਟਾ ਚ ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵੈਨਾ ਨੇ ਨਾਸ ਆਉਣ ਤੇ ਇਹ ਕਰੂੜ ਵਚਨ ਲਏ: ‘ਮੈਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਯਜਨ ਹਾਂ’—ਇਹ ਗੱਲ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਸੀ।
ਮਯਿ ਯਜ੍ਞਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਮਯਿ ਹੋਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਦਾ ਵੇਨੋ ਹ੍ਯਹਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
‘ਯਜਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਹੋਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਨੇ ਹਨ’—ਵੈਨਾ ਸਦਾ ਆਖਦਾ ਸੀ, ‘ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।’
ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਹਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਿਤ੍ਰ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸਦਾਗਤਿਃ । ਅਹਮੇਵ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
‘ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਹਾਂ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।’
ਅਥ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੇਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਸਂਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਪਚੇਤਨਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਰਾਜਾ ਹਿ ਪृਥਿਵੀਨਾਥਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਪਾਲਯਤੇ ਸਦਾ । ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ‘ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।’
ਵਯਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਯਾਗੇ ਨੈष ਧਰ੍ਮਃ ਸਤਾਂ ਗਤਿਃ
‘ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।’
ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰ । ਪ੍ਰਜਾਹਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤਿ ਤੇ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
‘ਮਹਾਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਕਰ, ਸਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਕਰਾਂ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਬ੍ਰੁਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਰ੍षੀਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ । ਵੇਨਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਮਮਰ੍ਥਮਨਰ੍ਥਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੈਨਾ, ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੇਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਮਯਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਵੀਰ੍ਯਤਪਃ ਸਤ੍ਯੇ ਮਯਾ ਵਾ ਕਃ ਸਮੋ ਭੁਵਿ
ਵੈਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ‘ਧਰਮ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀਏ? ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ, ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?’
ਪ੍ਰਭਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸਂਮੂਢਾ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਨੂਨਂ ਭਵਂਤੋ ਮਾਂ ਵਿਚੇਤਸਃ
‘ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭੁਲੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।’
ਇਚ੍ਛਨ੍ਦਹੇਯਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪ੍ਲਾਵਯੇਯਂ ਜਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਦ੍ਯਾਂ ਭੁਵਂ ਚੈਵ ਰੁਂਧੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
‘ਜੇ ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁਬੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।’
ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਮੋਹਾਦਵਲੇਪਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਅਪਨੇਤੁਂ ਤਦਾ ਵੇਨਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਦ ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵਿਸ੍ਫੁਰਂਤਂ ਤਦਾ ਵੇਨਂ ਬਲਾਦ੍ਗृਹ੍ਯ ਤਤੋ ਰੁषਾ । ਵੇਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯੋਰੁਂ ਮਮਂਥੁਰ੍ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵੈਨਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਣ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਜਨਚਯੋਪੇਤਮਤਿਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਾਸ੍ਯਂ ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨੀਲਕਂਚੁਕਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਥੋਂ ਜੋ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ, ਕਾਲੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਮਾ ਚਿਹਰਾ, ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਲਂਬੋਦਰਂ ਵ੍ਯੂਢਕਰ੍ਣਮਤਿਭੀਤਂ ਦੁਰੋਦਰਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿषੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੇਟ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਕੰਨ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੇਟ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਬੈਠ ਜਾ।'
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿषਸਾਦ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇष੍ਵੇਵ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵੱਸ ਗਈ।
ਨਿषਾਦਾਸ਼੍ਚ ਕਿਰਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਿਲ੍ਲਾਨਾਹਲਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਭ੍ਰਮਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਲਿਂਦਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਯਃ
ਨਿਸ਼ਾਦ, ਕਿਰਾਤ, ਭਿਲ, ਆਹਲਕ, ਭ੍ਰਮਰ, ਪੁਲਿੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਰਦੇਸੀ ਜਾਤੀਆਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਪਾਪਾਚਾਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਾਦਂਗਾਤ੍ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ । ਅਥ ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਅੰਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤਕਲ੍ਮषਮੇਵਂ ਤਂ ਜਾਤਂ ਵੇਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਮਂਥੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਣਿਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੈਨਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਮਥਿਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣੌ ਤੁ ਸਂਜਾਤਂ ਸ੍ਵੇਦਮੇਵ ਹਿ । ਪੁਨਰ੍ਮਮਂਥੁਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਣਿਮੇਵ ਚ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਮਸਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਸੀਨਾ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੁਬਾਰਾ ਮਸਲਿਆ।
ਸੁਕਰਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਤਪ੍ਤਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਾਵृਤਃ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁਨਹਰੇ ਤੇ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ । ਮੁਕੁਟੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।