ਤਮਿਂਦ੍ਰਂ ਸਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਆਗਤਂ ਦੁष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਂਗਂ ਸਂਵਾਹਯੇਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਦਾ; ਉਥੇ ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਦਾ।
ਦਦਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦਿਤ੍ਯੈ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਤੋषਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਤਮਭਾषਤ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਇਂਦ੍ਰੇ ਚ ਨਿਹਤੇ ਸਤਿ । ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਮ ਦੈਵਕਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਕੇ ਰਾਜ ਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਭਵਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਊਨੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਚਾਸ੍ਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਂਤਰਮਚ੍ਯੁਤਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਿਤਿਃ ਸ਼ਯਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ; ਦਿਤੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹ
ਉਹ ਵਿਛੋਣੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਲੈਟ ਗਈ; ਨੀਂਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਤਂ ਨ੍ਯਕृਂਤਤ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਰੁਰੋਦ ਉਦਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾ ਇਂਦ੍ਰਹਸ੍ਤਗਤੇਨ ਵੈ । ਰੋਦਮਾਨਂ ਮਹਾਗਰ੍ਭਂ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਗਰਭ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤ੍ਯਭਾषਤ । ਸਪ੍ਤਧਾ ਕृਤਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਿਤਿਜਂ ਪੁਨਃ
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਰੋ ਨਾ।' ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੈਕਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਮਾਨਂ ਸ ਦੇਵਰਾਟ੍ । ਏਵਂ ਵੈ ਮਰੁਤੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੁਤ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।
ਯਥਾ ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਤੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਾਮਭਿਸ੍ਤਤਃ । ਅਤਿਵੀਰ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰ ਤੇਜਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਗਏ; ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਆਕਾਰੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪਰਾਕਰਮੀ।
ਏਕੋਨਾ ਵੈ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਪਂਚਾਸ਼ਨ੍ਮਰੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਮਰੁਤੋ ਨਾਮ ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਇਂਦ੍ਰਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਘੱਟ, ਉਨਚਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰੋਚਯਂਤਿ ਗਣਂ ਮਹਤ੍ । ਨਿਕਾਯੇषੁ ਨਿਕਾਯੇषੁ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਪृਥੁਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਤਾਨਿ ਵੈ । ਸ ਦੇਵਃ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜ, ਪ੍ਰਥੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਣੇ; ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਤਪੋਜਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਕਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਾਵਕਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਉਹ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੈ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ; ਉਹ ਪਰਜਨਯ, ਪਾਵਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ । ਭੂਤਸਰ੍ਗਮਿਮਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਾਨਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇ ਹੈ; ਐ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਾਵृਤ੍ਤਿਭਯਮਸ੍ਤੀਹ ਪਰਲੋਕਭਯਂ ਕੁਤਃ । ਇਮਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਰਚਨਾ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ ਹਿ ਧਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਕਈ ਸੋਭਾਵੰਤ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਇਮਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤੋ ਨृਪਮ੍ । ਪृਥੁਂ ਵੇਨਸ੍ਯ ਤਨਯਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਥੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਯਥੇਂਦ੍ਰਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਪਿ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵੇਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਦਾਤੁਂ ਤਦੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਰਾਜ ਦੇਣ ਲਈ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਰਾਜ ਵ੍ਰੱਖਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਮਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸੋਭ੍ਯषਿਂਚਤ੍ਤਪਸਾਂ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤੇਜਸਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਧਰਮਾਂ, ਯਜਨਾਂ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਪਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾ ਦੇਵਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹਿ ਤਥੈਵ ਚ । ਵਰੁਣਂ ਸੋਭਿषਿਚ੍ਯੈਵ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਂ ਪੁਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਜਨਤਾ ਹਿਤਹੇਤਵੇ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸ ਹਿ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨ੍ਯਰੂਪਯਤ੍
ਜੋ ਸਮਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਕਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਯਮਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪੈਤ੍ਰ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਯੇਭਿषਿਚ੍ਯ ਚ
ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭੂਤਾਨਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਸਰ੍ਪਿਣਾਮ੍ । ਯੋਗਿਨੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਵੈਤਾਲਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਭੂਤਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੈਤਾਲਾਂ ਵਿਚ—