ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਸਰਾਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਹਰਾਲਯਮ੍
ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਹਰਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਿਕੁਂਜੇ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਾ ਗਿਰਿਰੂਪਿਣਾ । ਦृष੍ਟਾ ਗਗਨਮਾਰੂਢਾ ਤੇਨ ਵृਦ੍ਧੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬੈਠੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢੇ ਰਾਖਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀ ਸੁਹੇਮਾਭਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਦੀਰ੍ਘਲੋਚਨਾ । ਚਂਦ੍ਰਾਨਨਾ ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਚ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਸੁੰਦਰ ਵਾਲ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਮੁਵਾਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਦਾ । ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕੁਤ ਆਗਮ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਸਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਖਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ ਹੈਂ?
ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਵਸਨਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਰਾ ਤੇ ਕਬਰੀ ਕੁਤਃ । ਕੁਤ੍ਰ ਆਗਮ੍ਯਤੇ ਭੀਰੁ ਕੁਤਸ੍ਤੇ ਖੇਚਰੀ ਗਤਿਃ
ਤੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜੇ ਕਿਉਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਗਿੱਲੇ ਕਿਉਂ ਹਨ? ਡਰਪੋਕ ਜਿਹੀਏ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਤੁਰਦੀ ਹੈਂ?
ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਤੇਜੋਮਯਂ ਵਪੁਃ । ਅਤੀਵਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਂਭੂਤਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੇਹੱਦ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਮਿਲੀ ਹੈ?
ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਬਿਂਦੁਪਾਤੇਨ ਮਮ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹ੍ਯਗਮਚ੍ਛਾਂਤਿਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਮੇ ਮਾਨਸਂ ਸਦਾ
ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨੀਰਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਕੋऽਯਮੇਤਦ੍ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਸ਼ੀਲਵਤੀ ਭਾਸਿ ਨਾਕृਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਪਾਣੀ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਪ੍ਸਰਾਸ਼੍ਚਾਹਂ ਭੋ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ । ਪ੍ਰਯਾਗਤਸ਼੍ਚਾਗਤਾऽਹਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ
ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਰਾਖਸ, ਮੈਂ ਅਪਸਰਾ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਈ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਕਾਂਚਨਮਾਲਿਨੀ ਹੈ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਕਰੋ ਮੇऽਤਃ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾऽਹਂ ਸਿਤਾਸਿਤੇ । ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕੈਲਾਸੇ ਤੁ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ
ਮੇਰੀ ਕਮਰਪੱਟੀ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਖਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀਨਾਥਃ ਸੁਰਾਸੁਰਸੁਪੂਜਿਤਃ । ਵੇਣੀਵਾਰਿਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਗਤਾ
ਉੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ, ਤੇਰੀ ਕਠੋਰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਜਾਤਾਹਂ ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗਂਧਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਮੇਧਸਃ । ਕਨ੍ਯਕਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਕਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਸੁਮੇਧਸ ਦੀ ਧੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਬਣੀ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਕਲਿਂਗਾਧਿਪਤੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਹਮਾਸੀਚ੍ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਕਾ । ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਚੰਚਲਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਨਸੀਬ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਘਮੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਯੁਵਤੀਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰੇऽਹਂ ਸ਼ਿਰੋਮਣਿਃ । ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣੇ।
ਮੋਹਿਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਯੌਵਨਸਂਪਦਾ । ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾਣਿ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਚਂਦਨਮ੍ । ਏਤਚ੍ਚੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਮੋਹਨਰੂਪਯਾ
ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹੀ ਕਮਾਇਆ।
ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਹੇਮ੍ਨੋਂਤਂ ਸ੍ਵਨਿਵਾਸੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰ । ਸਂਸੇਵਂਤੇ ਯੁਵਾਨੋ ਮੇ ਚਰਣੌ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੱਦ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ, ਜੋ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਮਯਾ ਤੇ ਵਂਚਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਮਾਯਯਾ । ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਧਾਭਾਵੇਨ ਮृਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਕਾਮਿਨਃ
ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਆਪਸ ਵਿਚ ਰੱਜ ਕੇ ਮਰ ਗਏ, ਕੁਝ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਕਲੇ ਮੇ ਗਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਹृਦਯਂ ਮਮ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦੁਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਨਾਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਂ ਕੋਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਜਪ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ।
ਨਾਰਾਧਿਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਃ। ਨ ਮਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਸ੍ਮृਤੋ ਭੋਗਲੁਬ੍ਧਯਾ
ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਚਾਰ ਲੱਛਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਸੁਆਦਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚ ਸਂਤਰ੍ਪਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨ ਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਹਿਤਮ੍ । ਅਣੁਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਕृਤਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦਾ ਭਲਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰ ਤੇਨ ਮੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਮਨਃ । ਬਹੁਧੈਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯਾਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਸ ਹਿ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਂ ਮੇ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮੁਆਫੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਾਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍ । ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤਪ੍ਤਾਂ ਵਰਾਕੀਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਮ੍
ਹੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਹ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹਾਂ।
ਪਾਪਪਂਕਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਕਚਗ੍ਰਹੈਃ । ਮਯਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂਜਂ ਵਾਰਿ ਵਰ੍षਹਰ੍षਦृਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੈਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਾਂਡ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲੈ। ਤੇਰੀਆਂ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਜ੍ਜਨੇ ਸਾਧਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਃ ਸਾਧੁਰਸਜ੍ਜਨੇ । ਇਤ੍ਯਸੌ ਮਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਮਯਿ
ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ। ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣਂ ਜਾਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇऽਹਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਕੁਰੁ ਮੇ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਾਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਲਦੀ ਮੰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਲ ਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੇਨ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਵ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਗਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਸ਼ੋਚਿਤਂ ਮਯਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹਰ ਚਿੰਤਾ ਮੈਂ ਸੋਚ ਲਈ ਹੈ।
ਨਾਹਮਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤੇ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।