ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਮਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੁਃਸਹਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ । ਪੁਤ੍ਰੈਕਂ ਦੀਯਤਾਂ ਕਾਂਤ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਹਂ ਯਦਾ ਵਿਭੋ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਾਂ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਨਿਹਤੌ ਬਲਵृਤ੍ਰੌ ਚ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਅਘਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਬਲਾ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੋ ਹਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੈ ਤਦਾ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾ ਸਹੈਵਾਸੌ ਗਤੋ ਮੇਰੁਂ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਪਸ੍ਤਤਾਪ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਪੋਵਨਨਿਵਾਸਿਨੀ । ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਤੀ ਸਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਉਦ੍ਯਮਮੇਵ ਚ । ਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਅਂਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ।
ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਡ੍ਦੈਵਤੋਪਮਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਂਤਿਕਮਾਗਤਃ
ਪਚੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾਤਰਂ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਤਯੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ?'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁੰਦਰੋ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰੋ।'
ਤਪਸਸ੍ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਿ ਸ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਾਤਰਂ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਤਪ ਲਈ ਮੈਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਮਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਂਦ੍ਰਂ ਸਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਆਗਤਂ ਦੁष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਂਗਂ ਸਂਵਾਹਯੇਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਦਾ; ਉਥੇ ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਦਾ।
ਦਦਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦਿਤ੍ਯੈ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਤੋषਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਤਮਭਾषਤ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਇਂਦ੍ਰੇ ਚ ਨਿਹਤੇ ਸਤਿ । ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਮ ਦੈਵਕਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਕੇ ਰਾਜ ਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਭਵਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਊਨੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਚਾਸ੍ਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਂਤਰਮਚ੍ਯੁਤਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਿਤਿਃ ਸ਼ਯਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ; ਦਿਤੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹ
ਉਹ ਵਿਛੋਣੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਲੈਟ ਗਈ; ਨੀਂਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਤਂ ਨ੍ਯਕृਂਤਤ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਰੁਰੋਦ ਉਦਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾ ਇਂਦ੍ਰਹਸ੍ਤਗਤੇਨ ਵੈ । ਰੋਦਮਾਨਂ ਮਹਾਗਰ੍ਭਂ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਗਰਭ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤ੍ਯਭਾषਤ । ਸਪ੍ਤਧਾ ਕृਤਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਿਤਿਜਂ ਪੁਨਃ
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਰੋ ਨਾ।' ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੈਕਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਮਾਨਂ ਸ ਦੇਵਰਾਟ੍ । ਏਵਂ ਵੈ ਮਰੁਤੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਦੇਵਾ ਮਹੌਜਸਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰ ਵੰਡਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੁਤ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ।
ਯਥਾ ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਤੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਨਾਮਭਿਸ੍ਤਤਃ । ਅਤਿਵੀਰ੍ਯ ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰ ਤੇਜਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਗਏ; ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਆਕਾਰੀ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪਰਾਕਰਮੀ।
ਏਕੋਨਾ ਵੈ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਪਂਚਾਸ਼ਨ੍ਮਰੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਮਰੁਤੋ ਨਾਮ ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਇਂਦ੍ਰਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੰਜਾਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਘੱਟ, ਉਨਚਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਮਰੁਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਰੋਚਯਂਤਿ ਗਣਂ ਮਹਤ੍ । ਨਿਕਾਯੇषੁ ਨਿਕਾਯੇषੁ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਪृਥੁਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਤਾਨਿ ਵੈ । ਸ ਦੇਵਃ ਪੁਰੁषਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜ, ਪ੍ਰਥੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਣੇ; ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਤਪੋਜਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਕਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਾਵਕਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਉਹ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੈ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ; ਉਹ ਪਰਜਨਯ, ਪਾਵਕ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ । ਭੂਤਸਰ੍ਗਮਿਮਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਾਨਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇ ਹੈ; ਐ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਨਾਵृਤ੍ਤਿਭਯਮਸ੍ਤੀਹ ਪਰਲੋਕਭਯਂ ਕੁਤਃ । ਇਮਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਇਹ ਰਚਨਾ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ ਹਿ ਧਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਹਿ ਸਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਕਈ ਸੋਭਾਵੰਤ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਇਮਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।