ਅਤੀਵਮੁਗ੍ਧਂ ਸੁਰਯਾ ਜ੍ਞਾਨਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਦਾਭਵਤ੍ । ਤਦਂਤਰੇ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸ ਲਿਪ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਿਂਦ੍ਰ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਗ ਗਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ । ਹਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਭਾਵੇਨ ਏਵਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਹਂਤਵ੍ਯੋਰਿਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਂਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਕਂਟਕਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਕਾਤਲ, ਯਜਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਯਕਮ੍ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਕੁਪਿਤਾ ਯੂਯਮੇਤਨ੍ਨ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹੀ ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰਮੇਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕੋਪਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਾਯਂ ਮਮ ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਨਿਆਇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ।
ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਸਮਝ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮੇਵਂ ਹਿ ਨਿਹਤੇ ਧਰ੍ਮਕਂਟਕੇ
ਜਦ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸਂਦਗ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਪੁੱਤ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਈ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਪੁਨਰੂਚੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੁੜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਮਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੁਃਸਹਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ । ਪੁਤ੍ਰੈਕਂ ਦੀਯਤਾਂ ਕਾਂਤ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਹਂ ਯਦਾ ਵਿਭੋ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਾਂ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਨਿਹਤੌ ਬਲਵृਤ੍ਰੌ ਚ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਅਘਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਬਲਾ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੋ ਹਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੈ ਤਦਾ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾ ਸਹੈਵਾਸੌ ਗਤੋ ਮੇਰੁਂ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਪਸ੍ਤਤਾਪ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਪੋਵਨਨਿਵਾਸਿਨੀ । ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਤੀ ਸਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਉਦ੍ਯਮਮੇਵ ਚ । ਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਅਂਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ।
ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਡ੍ਦੈਵਤੋਪਮਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਂਤਿਕਮਾਗਤਃ
ਪਚੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾਤਰਂ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਤਯੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ?'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁੰਦਰੋ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰੋ।'
ਤਪਸਸ੍ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਿ ਸ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਾਤਰਂ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਤਪ ਲਈ ਮੈਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਮਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮਿਂਦ੍ਰਂ ਸਾ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਆਗਤਂ ਦੁष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ; ਉਹ ਸਿਰਫ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਂਗਂ ਸਂਵਾਹਯੇਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਦਾ; ਉਥੇ ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ, ਫਲ, ਛਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖਦਾ।
ਦਦਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦਿਤ੍ਯੈ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਤੋषਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਤਮਭਾषਤ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਇਂਦ੍ਰੇ ਚ ਨਿਹਤੇ ਸਤਿ । ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਮਮ ਦੈਵਕਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਲਵੇ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਕੇ ਰਾਜ ਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਭਵਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕੀਤੀ।
ਊਨੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਚਾਸ੍ਯਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਂਤਰਮਚ੍ਯੁਤਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਂ ਦਿਤਿਃ ਸ਼ਯਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ; ਦਿਤੀ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ਼ਿਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾ । ਨਿਦ੍ਰਾਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹ
ਉਹ ਵਿਛੋਣੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਲੈਟ ਗਈ; ਨੀਂਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਂ ਸਪ੍ਤਧਾ ਤਂ ਨ੍ਯਕृਂਤਤ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਰੁਰੋਦ ਉਦਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾ ਇਂਦ੍ਰਹਸ੍ਤਗਤੇਨ ਵੈ । ਰੋਦਮਾਨਂ ਮਹਾਗਰ੍ਭਂ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਗਰਭ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਾ ਰੋਦੀਰਿਤ੍ਯਭਾषਤ । ਸਪ੍ਤਧਾ ਕृਤਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਗਰ੍ਭਂ ਦਿਤਿਜਂ ਪੁਨਃ
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਰੋ ਨਾ।' ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।