ਸਖਾਹਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਯਾਪਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਅਰ੍ਧਂ ਮੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮਾਗਤਮ੍
'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਪਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।'
ਅਹਂ ਵृਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਦੇਵਿ ਮਾਮੇਵਂ ਨ ਤੁ ਵਿਂਦਸਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਯਾਤਂ ਯਸ੍ਯੈਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
'ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਹਾਂ—ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ? ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।'
ਅਹਂ ਸ਼ਰਣਮਾਯਾਤਃ ਕਾਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਵਰਾਨਨੇ । ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਮੇਨਾਕੁਲਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
'ਕਾਮ ਵਲੋਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਮ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋਈ ਪ੍ਰੀਤਮ।'
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਵਸ਼ਗਾ ਹਂ ਤਵੈਵਾਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਂ ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ ਤਂ ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਵੀਰ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।'
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਂ ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਂ ਸਂਬਂਧਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਸਹ ਮਹਾਬਲਃ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਰੇਮੇ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ, ਨੱਚਣ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਰਮ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਤਿਮੁਗ੍ਧੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਰਤੇਨ ਚ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ, ਉਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਹ ਪਿਬਸ੍ਵ ਮਧੁਮਾਧਵੀਮ੍ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਂਭਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
'ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ, ਮਿੱਠੀ ਮਧੂ ਪੀ,' ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ । ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕਥਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਮਿ ਵਿਨਿਂਦਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤਯਾ ਤੁ ਰਂਭਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸੁਰਾ ਹਠਾਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਭਾਵੇਨ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ
ਪਰ ਰੰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਦਯਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲਈ।
ਅਤੀਵਮੁਗ੍ਧਂ ਸੁਰਯਾ ਜ੍ਞਾਨਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਦਾਭਵਤ੍ । ਤਦਂਤਰੇ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸ ਲਿਪ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਿਂਦ੍ਰ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਗ ਗਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ । ਹਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਭਾਵੇਨ ਏਵਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਹਂਤਵ੍ਯੋਰਿਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਂਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਕਂਟਕਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਕਾਤਲ, ਯਜਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਯਕਮ੍ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਕੁਪਿਤਾ ਯੂਯਮੇਤਨ੍ਨ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹੀ ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰਮੇਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕੋਪਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਾਯਂ ਮਮ ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਨਿਆਇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ।
ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਸਮਝ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮੇਵਂ ਹਿ ਨਿਹਤੇ ਧਰ੍ਮਕਂਟਕੇ
ਜਦ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸਂਦਗ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਪੁੱਤ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਈ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਪੁਨਰੂਚੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੁੜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਮਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੁਃਸਹਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ । ਪੁਤ੍ਰੈਕਂ ਦੀਯਤਾਂ ਕਾਂਤ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਹਂ ਯਦਾ ਵਿਭੋ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਾਂ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਨਿਹਤੌ ਬਲਵृਤ੍ਰੌ ਚ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਅਘਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵੇਨ ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤ, ਬਲਾ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤੈਕਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰੋ ਹਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵੈ ਤਦਾ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਾ ਸਹੈਵਾਸੌ ਗਤੋ ਮੇਰੁਂ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਪਸ੍ਤਤਾਪ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਪੋਵਨਨਿਵਾਸਿਨੀ । ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਤੀ ਸਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਉਦ੍ਯਮਮੇਵ ਚ । ਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਅਂਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ।
ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਡ੍ਦੈਵਤੋਪਮਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਂਤਿਕਮਾਗਤਃ
ਪਚੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾਤਰਂ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਤਯੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ?'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਹਂ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੁੰਦਰੋ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰੋ।'
ਤਪਸਸ੍ਤਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਿ ਸ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਮਾਤਰਂ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਤਪ ਲਈ ਮੈਂ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਮਾਂ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।