ਗਾਯਤੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਮੋਹਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਾਮਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੋਲਾਰੂਢਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਂਭਾਂ ਚਾਰੁਸੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਯਂ ਹਿ ਕਾ ਗਾਯਤਿ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ ਵਿਲਾਸਭਾਵੈਃ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ । ਅਤੀਵ ਬਾਲਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਨੋਹਰਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਭਾਵੈਃ ਪਰਿਮੋਹਯੇਜ੍ਜਨਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅਦਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਂਭਾਂ ਕਮਲਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪੀਨਸ੍ਤਨੀਂ ਚਰ੍ਚਿਤਕੁਂਕੁਮਾਂਗੀਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਨਨਾਂ ਕਾਮਗृਹਂ ਮਮੈषਾ ਨੋ ਵਾ ਰਤਿਸ਼੍ਚਾਰੁਮਨੋਹਰੇਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਅੰਗ, ਕਮਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਘਰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ- ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਭਾਵਾਂ ਪਰਿਰੂਪਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮਾਂਗਸ਼ੀਲਾਮਤਿਸ਼ੀਲਭਾਵਾਮ੍ । ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਸ਼੍ਯਮਿਹੈਵ ਅਸ੍ਯਾ ਮਨੋਭਵੇਨਾਦ੍ਯ ਇਹੈਵ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ
ਅੱਜ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪੂਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਇਤੀਵ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੁਵਿਚਿਂਤਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਾਮੇਨ ਮੁਗ੍ਧੋ ਬਹੁਕਾਲਨੋਦਿਤਃ । ਸਮਾਤੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਸਤ੍ਵਰਮੁਵਾਚ ਤਾਂ ਦੀਨਮਨਾਃ ਸੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਵਾ ਸੁਂਦਰਿ ਕੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਕਿਂ ਨਾਮ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਤਵੈਵ ਰੂਪੇਣ ਮਹਾਤਿਤੇਜਸਾ ਮੁਗ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਬਾਲੇ ਮਮ ਵਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਸੁੰਦਰੋ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਭੇਜਿਆ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਦੱਸ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਬਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਤ੍ਰਂ ਕਾਮਾਕੁਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਹਂ ਰਂਭਾ ਮਹਾਭਾਗ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਮਗਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਰੰਭਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਖੇਡ ਲਈ ਇਸ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਸਖੀਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨਂਦਨਂ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕੋ ਵਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
'ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋਹਂ ਬਾਲੇ ਸਮਾਗਤਃ । ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ, ਬਾਲਾ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਾ।'
ਸਖਾਹਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਯਾਪਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਅਰ੍ਧਂ ਮੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮਾਗਤਮ੍
'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਪਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।'
ਅਹਂ ਵृਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਦੇਵਿ ਮਾਮੇਵਂ ਨ ਤੁ ਵਿਂਦਸਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਯਾਤਂ ਯਸ੍ਯੈਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
'ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਹਾਂ—ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ? ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।'
ਅਹਂ ਸ਼ਰਣਮਾਯਾਤਃ ਕਾਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਵਰਾਨਨੇ । ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਮੇਨਾਕੁਲਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
'ਕਾਮ ਵਲੋਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਮ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋਈ ਪ੍ਰੀਤਮ।'
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਵਸ਼ਗਾ ਹਂ ਤਵੈਵਾਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਂ ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ ਤਂ ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਵੀਰ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।'
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਂ ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਂ ਸਂਬਂਧਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਸਹ ਮਹਾਬਲਃ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਰੇਮੇ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ, ਨੱਚਣ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਰਮ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਤਿਮੁਗ੍ਧੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਰਤੇਨ ਚ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ, ਉਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਹ ਪਿਬਸ੍ਵ ਮਧੁਮਾਧਵੀਮ੍ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਂਭਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
'ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ, ਮਿੱਠੀ ਮਧੂ ਪੀ,' ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ । ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕਥਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਮਿ ਵਿਨਿਂਦਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤਯਾ ਤੁ ਰਂਭਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸੁਰਾ ਹਠਾਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਭਾਵੇਨ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ
ਪਰ ਰੰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਦਯਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲਈ।
ਅਤੀਵਮੁਗ੍ਧਂ ਸੁਰਯਾ ਜ੍ਞਾਨਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਦਾਭਵਤ੍ । ਤਦਂਤਰੇ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕੈਃ ਪਾਪੈਃ ਸ ਲਿਪ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਿਂਦ੍ਰ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਗ ਗਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ । ਹਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਭਾਵੇਨ ਏਵਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਪਾਪ ਕਰਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਹਂਤਵ੍ਯੋਰਿਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਂਤਾਰਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਕਂਟਕਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਕਾਤਲ, ਯਜਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਯਕਮ੍ । ਤਦਰ੍ਥਂ ਕੁਪਿਤਾ ਯੂਯਮੇਤਨ੍ਨ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹੀ ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰਮੇਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕੋਪਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਾਯਂ ਮਮ ਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਨਿਆਇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਨਾ।
ਏਵਂ ਸਂਬੋਧਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਂਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਸਮਝ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮੇਵਂ ਹਿ ਨਿਹਤੇ ਧਰ੍ਮਕਂਟਕੇ
ਜਦ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸਂਦਗ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਪੁੱਤ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਈ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਪੁਨਰੂਚੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੁੜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।