ਕਮਲੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸਂਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਚਰਨ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ।
ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੋਦ੍ਯਾਨਵਰੇਣ ਚ । ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਮਂਗਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਅਚੰਭਿਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਹੇਮਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਬਾਧਂ ਦਂਡਚ੍ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰੈਃ । ਕਲਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਭੀੜ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਛਤਰ, ਚਮਰ, ਘੜੇ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਏਵਂ ਨਂਦਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾ ਰਂਭਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਆਈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਤੁ ਸ ਵृਤ੍ਰੋ ਵੈ ਕਾਲਾਕृष੍ਟੋ ਗਤੋ ਵਨਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਰੰਗੀਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ।
ਕਤਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮੁਦਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਭ੍ਰਮਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁਝ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਅਦਿੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਰਾਜੋਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਦ੍ਵਿषਾਂ ਕਿਲ । ਸ ਹਿ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਾਟੀਆਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਜਾਨਨ੍ਭਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਃ । ਭ੍ਰਮਮਾਣੋ ਵਨਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖਦਾ।
ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਕੌਤੁਕਵਨਂ ਵਨਿਤਾਗਣਸਂਕੁਲਮ੍ । ਚਂਦਨਸ੍ਯਾਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਸ਼ੀਤਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਾਮ੍
ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਠੰਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਛਾਂ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਂਭਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੀਵ੍ਯਤਿ । ਸਖੀਭਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੋਲਾਰੂਢਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ, ਉਸ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਾਯਤੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਮੋਹਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਾਮਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੋਲਾਰੂਢਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਰਂਭਾਂ ਚਾਰੁਸੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਸੋਹਣੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਯਂ ਹਿ ਕਾ ਗਾਯਤਿ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ ਵਿਲਾਸਭਾਵੈਃ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ । ਅਤੀਵ ਬਾਲਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਨੋਹਰਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਭਾਵੈਃ ਪਰਿਮੋਹਯੇਜ੍ਜਨਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਨੌਜਵਾਨ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅਦਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਂਭਾਂ ਕਮਲਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪੀਨਸ੍ਤਨੀਂ ਚਰ੍ਚਿਤਕੁਂਕੁਮਾਂਗੀਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਨਨਾਂ ਕਾਮਗृਹਂ ਮਮੈषਾ ਨੋ ਵਾ ਰਤਿਸ਼੍ਚਾਰੁਮਨੋਹਰੇਯਮ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਅੰਗ, ਕਮਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਘਰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ- ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਭਾਵਾਂ ਪਰਿਰੂਪਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਾਮਾਂਗਸ਼ੀਲਾਮਤਿਸ਼ੀਲਭਾਵਾਮ੍ । ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਸ਼੍ਯਮਿਹੈਵ ਅਸ੍ਯਾ ਮਨੋਭਵੇਨਾਦ੍ਯ ਇਹੈਵ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ
ਅੱਜ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪੂਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਇਤੀਵ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸੁਵਿਚਿਂਤਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਾਮੇਨ ਮੁਗ੍ਧੋ ਬਹੁਕਾਲਨੋਦਿਤਃ । ਸਮਾਤੁਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਸਤ੍ਵਰਮੁਵਾਚ ਤਾਂ ਦੀਨਮਨਾਃ ਸੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਵਾ ਸੁਂਦਰਿ ਕੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਕਿਂ ਨਾਮ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਤਵੈਵ ਰੂਪੇਣ ਮਹਾਤਿਤੇਜਸਾ ਮੁਗ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਬਾਲੇ ਮਮ ਵਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਸੁੰਦਰੋ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਭੇਜਿਆ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਦੱਸ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਬਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵृਤ੍ਰਂ ਕਾਮਾਕੁਲਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਹਂ ਰਂਭਾ ਮਹਾਭਾਗ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਮਗਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਰੰਭਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਖੇਡ ਲਈ ਇਸ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਸਖੀਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨਂਦਨਂ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕੋ ਵਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
'ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਨੰਦਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹਾਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋਹਂ ਬਾਲੇ ਸਮਾਗਤਃ । ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ, ਬਾਲਾ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗਾ।'
ਸਖਾਹਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਯਾਪਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਅਰ੍ਧਂ ਮੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮਾਗਤਮ੍
'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਪਦ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।'
ਅਹਂ ਵृਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਦੇਵਿ ਮਾਮੇਵਂ ਨ ਤੁ ਵਿਂਦਸਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਯਾਤਂ ਯਸ੍ਯੈਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
'ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਹਾਂ—ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ? ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।'
ਅਹਂ ਸ਼ਰਣਮਾਯਾਤਃ ਕਾਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਵਰਾਨਨੇ । ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਮੇਨਾਕੁਲਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
'ਕਾਮ ਵਲੋਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਮ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋਈ ਪ੍ਰੀਤਮ।'
ਰਂਭੋਵਾਚ- ਵਸ਼ਗਾ ਹਂ ਤਵੈਵਾਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਂ ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਵੀਰ ਤਂ ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ
ਰੰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਵੀਰ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।'
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਂ ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਂ ਸਂਬਂਧਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਸਹ ਮਹਾਬਲਃ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਰੇਮੇ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ, ਨੱਚਣ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਰਮ ਖੇਡ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਤਿਮੁਗ੍ਧੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਃ ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਰਤੇਨ ਚ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ, ਉਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਹ ਪਿਬਸ੍ਵ ਮਧੁਮਾਧਵੀਮ੍ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਂਭਾਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
'ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ, ਮਿੱਠੀ ਮਧੂ ਪੀ,' ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੋਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ । ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕਥਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਮਿ ਵਿਨਿਂਦਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤਯਾ ਤੁ ਰਂਭਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸੁਰਾ ਹਠਾਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਭਾਵੇਨ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ
ਪਰ ਰੰਭਾ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਬਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਦਯਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲਈ।