ਅਰ੍ਧਮੈਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵੀਰ ਸਤ੍ਵਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਖੇਨ ਵੈ । ਵਰ੍ਤਂਤ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਅਸੁਰਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਓ ਵੀਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ। ਇੰਦਰ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ।
ਸੁਖਂ ਵਰ੍ਤਂਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਰਂ ਚੈਵ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵੈ । ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮੈਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਣ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚੈਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਛਦ੍ਮ ਚੈਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਇੰਦਰ ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰੇ,
ਤਦਾ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਹਿ ਕਿਮ੍ । ऋषਯਸ੍ਤ੍ਵਿਂਦ੍ਰਮਾਚਖ੍ਯੁਰਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਵਦ
ਤਾਂ, ਓ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਫਿਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਦੱਸੋ।'
ਤਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਸਖ੍ਯਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯਦ੍ਯऽਸਤ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਛਦ੍ਮਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਾਂ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਛਦ੍ਮ ਚੈਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇੰਦਰ ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਸ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਏਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੇਨਾਪਿ ਸਖ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭਵਤਾਂ ਸ਼ਿष੍ਟਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰ, ਓ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਇਸ ਸੱਚ ਨਾਲ,
ਮੈਤ੍ਰਮੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵृਤ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਨੀਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਓ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸਿਂਹਾਸਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਅਰ੍ਘਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਅਰਘ ਲਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਰ੍ਧਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਐਂਦ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਹਤ੍ਪਦਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਓ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। 'ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਸਥਾਨ ਅਰਧ ਭੋਗ।'
ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰ ਮੈਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਤਦਾ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਣ, ਓ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਇਆ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਓ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਚੀੜ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਾਵਧਾਨਤ੍ਵਮਿਂਦ੍ਰੋਪਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀੜ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਉਪਾਯਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਧਹੇਤਵੇ । ਰਂਭਾ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਤੇਨ ਮੋਹਯਸ੍ਵ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ। ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ: 'ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ।'
ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਯਥਾ ਹਤ੍ਵਾ ਲਭੇ ਸੁਖਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਂਮੋਹਾਯ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਾਂ; ਓ ਸੁਭਾਗੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ।
ਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਦਪਸੇਵਿਤਮ੍ । ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਫਲੋਪੇਤਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਤਿ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਕ-ਚਲਾਕ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਮਂਦਿਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਰ੍ਵਸਂਗੀਤਂ ਭ੍ਰਮਰਾਕੁਲਿਤਂ ਸਦਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਦਿਵਿਆ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਦਾ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਰੁਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਧੁਰਾਯਤੈਃ । ਸ਼ਿਖਿਸਾਰਂਗਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਰੌਲਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਚਂਦਨੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਵਾਪੀਕੁਂਡਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਜਲਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੂਏਂ, ਪੋਖਰ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ।
ਕਮਲੈਃ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸਂਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਚਰਨ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ।
ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੋਦ੍ਯਾਨਵਰੇਣ ਚ । ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਮਂਗਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਅਚੰਭਿਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਹੇਮਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਬਾਧਂ ਦਂਡਚ੍ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਾਮਰੈਃ । ਕਲਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਭੀੜ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਛਤਰ, ਚਮਰ, ਘੜੇ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਏਵਂ ਨਂਦਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਾ ਰਂਭਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਣ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਆਈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਤੁ ਸ ਵृਤ੍ਰੋ ਵੈ ਕਾਲਾਕृष੍ਟੋ ਗਤੋ ਵਨਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਰੰਗੀਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ।
ਕਤਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮੁਦਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਭ੍ਰਮਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁਝ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਅਦਿੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਰਾਜੋਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਦ੍ਵਿषਾਂ ਕਿਲ । ਸ ਹਿ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਾਟੀਆਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਜਾਨਨ੍ਭਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨ ਤਸ੍ਯ ਸਃ । ਭ੍ਰਮਮਾਣੋ ਵਨਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖਦਾ।
ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਕੌਤੁਕਵਨਂ ਵਨਿਤਾਗਣਸਂਕੁਲਮ੍ । ਚਂਦਨਸ੍ਯਾਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਸ਼ੀਤਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਾਮ੍
ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਠੰਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਛਾਂ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਂਭਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੀਵ੍ਯਤਿ । ਸਖੀਭਿਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੋਲਾਰੂਢਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੰਭਾ, ਉਸ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।