ਤਮਹਂ ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਯਾ ਮਨੋਰਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੂਰਯਸ੍ਵ ਮਮੈਵ ਹਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੁਵ੍ਰਤ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ।'
ਅਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜਹਿ ਇਂਦ੍ਰਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਨਿਹਤੇ ਦੇਵਰਾਜੇ ਹਿ ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚ
'ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ; ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪਦ ਭੋਗੋ।'
ਏਵਂ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਉਦ੍ਯਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਾਸਂ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਪੌਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਤੇਜੋ ਧੈਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕੀਤੀ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ; ਉਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਉਪਾਯਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਡਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ।
ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍ । ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਭਵਂਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਯਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਂਧਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਵੈ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਮ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਖੜਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।'
ਏਵਂ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮੁਨਯਃ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਤਦਾ । ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਲਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਖ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ੍ਸ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਊਚੁਰ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਓ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੋਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਤਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮ । ਮੈਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਕਥਂ ਨ ਕਰੋषਿ ਕਿਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਉੱਚੇ ਜੀਵ। ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਅਰ੍ਧਮੈਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵੀਰ ਸਤ੍ਵਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਖੇਨ ਵੈ । ਵਰ੍ਤਂਤ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਅਸੁਰਾ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਓ ਵੀਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ। ਇੰਦਰ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ।
ਸੁਖਂ ਵਰ੍ਤਂਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈਰਂ ਚੈਵ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵੈ । ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮੈਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਭ ਲੋਕ ਵੈਰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਣ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚੈਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਛਦ੍ਮ ਚੈਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਇੰਦਰ ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰੇ,
ਤਦਾ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਹਿ ਕਿਮ੍ । ऋषਯਸ੍ਤ੍ਵਿਂਦ੍ਰਮਾਚਖ੍ਯੁਰਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਵਦ
ਤਾਂ, ਓ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਫਿਰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਦੱਸੋ।'
ਤਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਸਖ੍ਯਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਯਦ੍ਯऽਸਤ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਛਦ੍ਮਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚ ਦੱਸ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਾਂ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਛਦ੍ਮ ਚੈਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਹਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਤਾਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇੰਦਰ ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰੇ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਲਿਪ੍ਯੇਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਸ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਏਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੇਨਾਪਿ ਸਖ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭਵਤਾਂ ਸ਼ਿष੍ਟਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਤ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰ, ਓ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਤੇ ਇਸ ਸੱਚ ਨਾਲ,
ਮੈਤ੍ਰਮੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਵृਤ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਨੀਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਓ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸਿਂਹਾਸਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਅਰ੍ਘਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਅਰਘ ਲਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਰ੍ਧਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਐਂਦ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਹਤ੍ਪਦਮ੍
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਓ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। 'ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਸਥਾਨ ਅਰਧ ਭੋਗ।'
ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰ ਮੈਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਤਦਾ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਣ, ਓ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਇਆ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਓ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੰਦ-ਮੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਚੀੜ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਾਵਧਾਨਤ੍ਵਮਿਂਦ੍ਰੋਪਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀੜ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਉਪਾਯਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਧਹੇਤਵੇ । ਰਂਭਾ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਤੇਨ ਮੋਹਯਸ੍ਵ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ। ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ: 'ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ।'
ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਯਥਾ ਹਤ੍ਵਾ ਲਭੇ ਸੁਖਮ੍ । ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਂਮੋਹਾਯ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਾਂ; ਓ ਸੁਭਾਗੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ।
ਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਦਪਸੇਵਿਤਮ੍ । ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਫਲੋਪੇਤਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਤਿ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਕ-ਚਲਾਕ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਮਂਦਿਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਰ੍ਵਸਂਗੀਤਂ ਭ੍ਰਮਰਾਕੁਲਿਤਂ ਸਦਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਦਿਵਿਆ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਦਾ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਰੁਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਧੁਰਾਯਤੈਃ । ਸ਼ਿਖਿਸਾਰਂਗਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਰੌਲਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਚਂਦਨੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਵਾਪੀਕੁਂਡਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਜਲਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੂਏਂ, ਪੋਖਰ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ।