ਆਦਾਵਿਂਦ੍ਰਂ ਹਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸੂਦਯ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਵਾ ਨਿਪਾਤ੍ਯਂਤਾਂ ਤਤੋ ਗਰੁਡਵਾਹਨਃ
'ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪੁੱਤਰ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਤਯੋਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਅਦਿਤਿਃ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਂਜਨੇ
'ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਜਾਨੀਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਮਾਤੁਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
'ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।' ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ—
ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤੀਂ ਦੇਵਰਾਟ੍ਤਦਾ । ਮਹਾਭਯੇਨ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਥਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਧਰ੍ਮਵਿਦੂषਕਮ੍ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਉਲੰਘਦਾ ਹੈ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਕਦਾ ਹਿ ਬਲਃ ਸੋਪਿ ਸਂਧ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਿਂਧੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦਂਡਕਾष੍ਠੇਨ ਰਾਜਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਲ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਗਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਮਲੇਨਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਤੇਨ ਸਃ । ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਪਕਂਠੇ ਤਂ ਸਂਧ੍ਯਾਸਨਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਅਰਥੀ ਅਸਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਪਮਾਨਂ ਸੁਸ਼ਾਂਤਂ ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤਾਡਿਤੋ ਦਿਤਿਨਂਦਨਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਜਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਬਲਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਤਸਤ੍ਵਂ ਗਤਂ ਭੁਵਿ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਰਾਣ੍ਮੁਮੁਦੇ ਤਦਾ
ਬਲ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦਿਤਿਨਂਦਨਮੇਵ ਚ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਖੇਨ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਬਲਂ ਬਲਮੇਵ ਚ । ਰੁਦਿਤਂ ਕਰੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਾ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਭृਸ਼ਂ ਮਮ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਿਤੀ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਬਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਾਏ ਹਾਏ ਕਰਕੇ ਰੋਈ, 'ਹਾਏ! ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ!'
ਏਵਂ ਸੁਕਰੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਕਾਲਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਸਾ ਗਤਾ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਕਾਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗਹਿਰੀ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕਸ਼ਯਪ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਾਗਰੋਪਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਧ੍ਯਾਮਾਸ੍ਯਂਤਮੇਵ ਹਿ । ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਰੀਚਿਤਨਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲੇਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਅਵਲੁਂਚ੍ਯ ਜਟਾਮੇਕਾਂ ਸ਼ੁਚ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਜਟਾ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਂਡਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮੁਖਾਦਪਿ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਕੁੰਡ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਜਨਚਯੋਪੇਤਃ ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਤੋ ਜਗਤਾਂ ਭਯਦਾਯਕਃ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਿੰਗਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਚਰ੍ਵਰਿਕੋ ਘੋਰਃ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਂਗਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਹਾਮੇਘੋਪਮੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਵਿਪ੍ਰਮਾਦੇਸ਼ੋ ਮਮ ਦੀਯਤਾਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ? ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।'
ਤਮਹਂ ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਯਾ ਮਨੋਰਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪੂਰਯਸ੍ਵ ਮਮੈਵ ਹਿ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੁਵ੍ਰਤ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਦਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ।'
ਅਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜਹਿ ਇਂਦ੍ਰਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਨਿਹਤੇ ਦੇਵਰਾਜੇ ਹਿ ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚ
'ਅਦਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ; ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪਦ ਭੋਗੋ।'
ਏਵਂ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਉਦ੍ਯਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਧਾਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਾਸਂ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਪੌਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਬਲਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਤੇਜੋ ਧੈਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕੀਤੀ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ; ਉਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ, ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਉਪਾਯਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਡਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ ਉਪਾਏ ਸੋਚਿਆ।
ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍ । ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਭਵਂਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਯਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਂਧਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਵੈ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਮ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਖੜਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।'
ਏਵਂ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮੁਨਯਃ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਤਦਾ । ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਲਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਖ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ੍ਸ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਊਚੁਰ੍ਵृਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਓ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੋਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਤਾ ਸਹ ਸਤ੍ਤਮ । ਮੈਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਕਥਂ ਨ ਕਰੋषਿ ਕਿਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓ ਉੱਚੇ ਜੀਵ। ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?