ਸਾ ਦਿਤਿਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਚਾਰੁਕਰ੍ਮਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸਾ ਸ਼ੁਚਿ ਸ੍ਵਾਂਤਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਚਵਾਨ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀ।
ਤਯਾ ਵੈ ਜਨਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਥ ਕਸ਼੍ਯਪ ਆਯਾਤੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਬਲਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਾਮਤਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ 'ਬਲ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨਾਮ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਨਾਮ ਚਕਾਰਾਥ ਵ੍ਰਤਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਵ੍ਰਤ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਅਪਣਾਓ।'
ਏਵਮੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਤ੍ਤਮ
'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਨਾਲ ਵੈਦ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਉੱਤਮ ਜੀਵ।'
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਯਤਃ । ਮਾਤੁਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮਾਯਾਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ; ਫਿਰ ਤਪ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦਿਤਿਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਮੇਧਾਵਿਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਤਪਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ਪ੍ਰਜੀਵਂਤਿ ਸੁਤਾ ਮਮ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਯੇ ਹਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
'ਜਦ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ — ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਆਦਿ, ਜੋ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ — ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।'
ਵੈਰਂ ਸਾਧਯ ਮੇ ਵਤ੍ਸ ਜਹਿ ਦੇਵਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍ਰਣੇ । ਸਾ ਦਨੁਸ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਬਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
'ਮੇਰੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਬਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਦਾਵਿਂਦ੍ਰਂ ਹਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸੂਦਯ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਵਾ ਨਿਪਾਤ੍ਯਂਤਾਂ ਤਤੋ ਗਰੁਡਵਾਹਨਃ
'ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪੁੱਤਰ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ।'
ਤਯੋਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਅਦਿਤਿਃ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਂਜਨੇ
'ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਜਾਨੀਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਮਾਤੁਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
'ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਲੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।' ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ—
ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤੀਂ ਦੇਵਰਾਟ੍ਤਦਾ । ਮਹਾਭਯੇਨ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਥਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਧਰ੍ਮਵਿਦੂषਕਮ੍ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਉਲੰਘਦਾ ਹੈ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਕਦਾ ਹਿ ਬਲਃ ਸੋਪਿ ਸਂਧ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਿਂਧੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦਂਡਕਾष੍ਠੇਨ ਰਾਜਿਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬਲ ਵੀ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਗਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਮਲੇਨਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਤੇਨ ਸਃ । ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਪਕਂਠੇ ਤਂ ਸਂਧ੍ਯਾਸਨਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸੰਧਿਆ-ਅਰਥੀ ਅਸਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਪਮਾਨਂ ਸੁਸ਼ਾਂਤਂ ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਵਜ੍ਰੇਣ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਤਾਡਿਤੋ ਦਿਤਿਨਂਦਨਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਜਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਬਲਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਤਸਤ੍ਵਂ ਗਤਂ ਭੁਵਿ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਰਾਣ੍ਮੁਮੁਦੇ ਤਦਾ
ਬਲ ਨੂੰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦਿਤਿਨਂਦਨਮੇਵ ਚ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਖੇਨ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਿਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਬਲਂ ਬਲਮੇਵ ਚ । ਰੁਦਿਤਂ ਕਰੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਾ ਹਾ ਕष੍ਟਂ ਭृਸ਼ਂ ਮਮ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਿਤੀ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਬਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਾਏ ਹਾਏ ਕਰਕੇ ਰੋਈ, 'ਹਾਏ! ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ!'
ਏਵਂ ਸੁਕਰੁਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਕਾਲਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਸਾ ਗਤਾ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਕਾਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਗਹਿਰੀ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕਸ਼ਯਪ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸੁਰਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਾਗਰੋਪਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਵੇਖਿਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਸਂਧ੍ਯਾਮਾਸ੍ਯਂਤਮੇਵ ਹਿ । ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਰੀਚਿਤਨਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲੇਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਅਵਲੁਂਚ੍ਯ ਜਟਾਮੇਕਾਂ ਸ਼ੁਚ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਜਟਾ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਂਡਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮੁਖਾਦਪਿ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਕੁੰਡ ਤੋਂ, ਉਹ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਂਜਨਚਯੋਪੇਤਃ ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਤੋ ਜਗਤਾਂ ਭਯਦਾਯਕਃ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਿੰਗਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ; ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮਹਾਚਰ੍ਵਰਿਕੋ ਘੋਰਃ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਰਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਂਗਤੇਜਸਾ ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਹਾਮੇਘੋਪਮੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਵੱਡਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਵਿਪ੍ਰਮਾਦੇਸ਼ੋ ਮਮ ਦੀਯਤਾਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਦਿਓ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ? ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।'