ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਦਮਰਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਸਂਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਆਪ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਪਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਕਿਨਰ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਬੁਦ੍ਧੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਨृਸਿਂਹਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਵ੍ਯਹਨ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਵਾਰਾਹਰੂਪੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਦ੍ਧृਤਾ ਵਸੁਧਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਅਸੁਰੋ ਘਾਤਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਘਾਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ । ਏਵਂ ਚੈਤੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ,
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਤੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ । ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਚ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ,
ਯਜ੍ਞੇष੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਸੁ । ਸੁਸ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕਰਮ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਹਾਹਾਭੂਤਾ ਵਿਚੇਤਨਾ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਹਉਕ-ਹਉਕ ਕਰਦੀ, ਮਨੋਂ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਾਤਾਰਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਦਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਨष੍ਟਪੁਤ੍ਰਾਹਂ ਕृਤਾ ਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਨਲੇਨਾਹਂ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਮਮਾਨਂਦਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਹਰਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸੁਬਲਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਦੇਵਰਾਜਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਂਤਂ ਸੁਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਪਂਡਿਤਮ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—
ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਬਲਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਵੇਤ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਭਗਤ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਮਮਾਨਂਦਕਰਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਭੋ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृਪਾਵਿष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦੁਃਖਿਤਾਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਆਖਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਪਣਾਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਭਾਵਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨ ਲਾਇਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਵਾਂਛਿਤਃ ਸੁਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸੌ ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਲਂਬਃ ਸਾਧਯਨ੍ਪਰਮਵ੍ਰਤਃ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸਾ ਤੁ ਦਧਾਰ ਗਰ੍ਭਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਾ ਦਿਤਿਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਚਾਰੁਕਰ੍ਮਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸਾ ਸ਼ੁਚਿ ਸ੍ਵਾਂਤਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਚਵਾਨ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੀ।
ਤਯਾ ਵੈ ਜਨਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਥ ਕਸ਼੍ਯਪ ਆਯਾਤੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਬਲਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਾਮਤਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ 'ਬਲ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨਾਮ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਨਾਮ ਚਕਾਰਾਥ ਵ੍ਰਤਬਂਧਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਧਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਵ੍ਰਤ ਬੰਨ੍ਹਿਆ; ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਅਪਣਾਓ।'
ਏਵਮੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਸਤ੍ਤਮ
'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਨਾਲ ਵੈਦ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਉੱਤਮ ਜੀਵ।'
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਯਤਃ । ਮਾਤੁਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮਾਯਾਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ; ਫਿਰ ਤਪ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।
ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦਿਤਿਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਮੇਧਾਵਿਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਤਪਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵਤਿ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ਪ੍ਰਜੀਵਂਤਿ ਸੁਤਾ ਮਮ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਯੇ ਹਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
'ਜਦ ਤੂੰ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ — ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਆਦਿ, ਜੋ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ — ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦੇ ਹਨ।'
ਵੈਰਂ ਸਾਧਯ ਮੇ ਵਤ੍ਸ ਜਹਿ ਦੇਵਾਨ੍ਰਿਪੂਨ੍ਰਣੇ । ਸਾ ਦਨੁਸ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਬਲਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
'ਮੇਰੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਬਲ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।