ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ । ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਯਥਾ ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਥੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਾਂਗਦਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸਂਜਾਤਃ ਖ੍ਯਾਤਿਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਰਾਮਾਦਯੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਯਯਾਤਿ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਵੀ।
ਮਨ੍ਵਾਦਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਲਯਂਤਿ ਚ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਂਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਮਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਾਂਗਦੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ ਮਹਤ੍ਪਦਮ੍ । ਏਵਂ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਾਂਗਦ ਵੀਰ ਮਹਾਨ ਪਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਵੇਦ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਵਾਜ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੇ ਯਾਦ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਚਰਿਤਂ ਸੁਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਥ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਉਸ ਸੁਵਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਮੌਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਯਂ ਕਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਵਿਧਾਯਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਾ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਥਾ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਸਂਬਂਧਮੇਤਨ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਯਥਾਸृष੍ਟਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਸੂਤਨਂਦਨ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ — ਹੇ ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼੍ਯਪੇਨਾਪਿ ਵ੍ਯਾਪਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਪ੍ਰਬਹ੍ਮਾਣਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਔਖਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਫੈਲਾ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਦਮਰਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਸਂਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਆਪ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਪਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਕਿਨਰ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਬੁਦ੍ਧੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਨृਸਿਂਹਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਵ੍ਯਹਨ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਵਾਰਾਹਰੂਪੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਦ੍ਧृਤਾ ਵਸੁਧਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਅਸੁਰੋ ਘਾਤਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਘਾਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ । ਏਵਂ ਚੈਤੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ,
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਤੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ । ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਚ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ,
ਯਜ੍ਞੇष੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਸੁ । ਸੁਸ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕਰਮ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਹਾਹਾਭੂਤਾ ਵਿਚੇਤਨਾ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਹਉਕ-ਹਉਕ ਕਰਦੀ, ਮਨੋਂ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਾਤਾਰਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਦਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਨष੍ਟਪੁਤ੍ਰਾਹਂ ਕृਤਾ ਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਦੈਤੇਯਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਨਲੇਨਾਹਂ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਮਮਾਨਂਦਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਹਰਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸੁਬਲਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਦੇਵਰਾਜਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਂਤਂ ਸੁਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਪਂਡਿਤਮ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—
ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਬਲਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਵੇਤ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਭਗਤ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—
ਜੇਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਮਮਾਨਂਦਕਰਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਭੋ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृਪਾਵਿष੍ਟਮਨਾਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦੁਃਖਿਤਾਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ, ਆਖਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਪਣਾਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਭਾਵਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਨ ਲਾਇਆ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਵਾਂਛਿਤਃ ਸੁਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸੌ ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਲਂਬਃ ਸਾਧਯਨ੍ਪਰਮਵ੍ਰਤਃ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸਾ ਤੁ ਦਧਾਰ ਗਰ੍ਭਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।