ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਹਿ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਥੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਭੋਗਿਆ।
ਵਸੁਦਤ੍ਤੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਹਿ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਾਸਵੋ ਦਿਵਿ
ਉਹ ਵਸੁਦੱਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸृष੍ਟਿਸਂਬਂਧਕਾਰਣਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦੇਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦੇਵ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਆਦ੍ਯੇ ਕृਤਯੁਗੇ ਜਾਤਃ ਸृष੍ਟਿਕਾਲੇ ਸ ਵਾਸਵਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਬਣਿਆ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਅਨ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਭੁਵਿ । ਅਨ੍ਯੋ ਰੁਕ੍ਮਾਂਙ੍ਗਦੋ ਰਾਜਾ ਕਿਂ ਚਾਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਧਰਮਾਂਗਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਜਾਤਂ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਹਂਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਲੀਲਾਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਯਥਾ ਵਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਮਾਸਾਸ਼੍ਚ ऋਤਵੋ ਯਥਾ
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਸ਼੍ਚ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ ਯਾਂਤਿ ਯੁਗਾਃ ਪੁਨਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਲ੍ਪਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਸਾਲ, ਮਨੂ ਤੇ ਯੁਗ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕਲਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਮੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਯਿ ਯਾਂਤਿ ਚਰਾਚਰਾਃ । ਪੁਨਃ ਸृਜਤਿ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਰਹਂ ਪੁਨਰ੍ਵੇਦਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਤਥਾ ਭੂਪਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਚਰਿਤ੍ਰਸਮਾਵਿਲਾਃ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੇਦ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ । ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਯਥਾ ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਥੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਾਂਗਦਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸਂਜਾਤਃ ਖ੍ਯਾਤਿਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਰਾਮਾਦਯੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਯਯਾਤਿ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਵੀ।
ਮਨ੍ਵਾਦਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਲਯਂਤਿ ਚ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਂਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਮਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਾਂਗਦੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ ਮਹਤ੍ਪਦਮ੍ । ਏਵਂ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਿਪੂਰ੍ਵਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਮਾਂਗਦ ਵੀਰ ਮਹਾਨ ਪਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਵੇਦ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਵਾਜ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੇ ਯਾਦ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਚਰਿਤਂ ਸੁਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਥ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਉਸ ਸੁਵਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਮੌਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਯਂ ਕਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਵਿਧਾਯਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਾ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਥਾ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਸਂਬਂਧਮੇਤਨ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਯਥਾਸृष੍ਟਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਸੂਤਨਂਦਨ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ — ਹੇ ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ, ਪੂਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼੍ਯਪੇਨਾਪਿ ਵ੍ਯਾਪਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਪ੍ਰਬਹ੍ਮਾਣਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ, ਔਖਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਫੈਲਾ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਦਮਰਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਦੇਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਸਂਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਆਪ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਪਰੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਕਿਨਰ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਂਬੁਦ੍ਧੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸੀਆਂ।
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਨृਸਿਂਹਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਵ੍ਯਹਨ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਵਾਰਾਹਰੂਪੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਉਦ੍ਧृਤਾ ਵਸੁਧਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਅਸੁਰੋ ਘਾਤਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਘਾਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ । ਏਵਂ ਚੈਤੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ,
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਤੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ । ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਚ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ,
ਯਜ੍ਞੇष੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਸੁ । ਸੁਸ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਸਾ ਦਿਤਿਰ੍ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਯੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕਰਮ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿਤੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਹਾਹਾਭੂਤਾ ਵਿਚੇਤਨਾ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਹਉਕ-ਹਉਕ ਕਰਦੀ, ਮਨੋਂ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।