ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਵੈਦਿਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵऋਦ੍ਧਿਸਮਾਕੁਲੇ । ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ऋਤਧ੍ਵਜਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਵਾਧਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਤਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੁਕ੍ਮਭੂषਣਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਧਿਆਵਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਵਾਲੀ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਜੀਵਣ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ ਆਤ੍ਮਸਦृਸ਼ਂ ਤਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਂਗਦਂ ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਉਸ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਮਾਂਗਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਯੋਯਂ ਭਗਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਧਰਮਾਂਗਦ, ਹਰ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪਿਤੁਃ ਸੌਖ੍ਯਾਯ ਯੇਨਾਪਿ ਮੋਹਿਨ੍ਯੈ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਦਦੇ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਕਾਯੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਨੀਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਂਗਦੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਵੈ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮੋਸੌ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮੋਦਮਾਨਃ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਦਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸੁਵ੍ਰਤੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਸੁਮਨਾਨਂਦਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸੁਮਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤਨਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਗਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰੋਭਵਤ੍
ਉਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਤੇਜ਼ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਕਾਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਯਮ੍ਯਚੈਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਰ੍ਗਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਏਕੀਕृਤ੍ਯ ਮਨਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਵੈਡੂਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਦਾਵਨ੍ਯਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਭੋਭੋਃ ਸੁਵ੍ਰਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਬੁਧਾਂਵਰ
ਕੇਸ਼ਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ— 'ਸੁਵ੍ਰਤਾ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਗੋ!'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕृष੍ਣੋऽਹਂ ਤੇ ਸਮਾਗਤਃ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ,
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਵ੍ਰਤ ਉਵਾਚ- ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਮਤੀਵ ਮਹਾਸੁਦੁਃਖਜਾਲੋਰ੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਮੋਹਚਯੈਸ੍ਤਰਂਗੈਃ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਸ੍ਤਿ ਨਿਜਦੋषਗੁਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਾਸ਼ੁਦੀਨਮ੍
ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉੱਠਾ ਲੈ।'
ਕਰ੍ਮਾਂਬੁਦੇ ਮਹਤਿ ਗਰ੍ਜਤਿਵਰ੍षਤੀਵ ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤੋਲ੍ਲਸਤਿਪਾਤਕਸਂਚਯੈਰ੍ਮੇ । ਮੋਹਾਂਧਕਾਰਪਟਲੈਰ੍ਮਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਦੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇਹਿ ਹਸ੍ਤਮ੍
'ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ।'
ਸਂਸਾਰਕਾਨਨਘਨਂ ਬਹੁਦੁਃਖਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨਮਪਿ ਮੋਹਮਯੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹੈਃ । ਸਂਦੀਪ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਕਰੁਣਾਬਹੁਵਹ੍ਨਿਤੇਜਃ ਸਂਤਪ੍ਯਮਾਨਮਨਿਸ਼ਂ ਪਰਿਪਾਹਿ ਕृष੍ਣ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਮੋਹ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਸਦਾ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਸਂਸਾਰਵृਕ੍ਸ਼ਮਤਿਜੀਰ੍ਣਮਪੀਹ ਉਚ੍ਚਂ ਮਾਯਾਸੁਕਂਦਕਰੁਣਾ ਬਹੁਦੁਃਖਸ਼ਾਖਮ੍ । ਜਾਯਾਦਿਸਂਗਚ੍ਛਦਨਂ ਫਲਿਤਂ ਮੁਰਾਰੇ ਤਤ੍ਰਾਧਿਰੂਢਪਤਿਤਂ ਭਗਵਨ੍ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼
ਹੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਹਨ, ਗਠਾਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਫਲ ਵਹੁਟੀ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਨ।
ਦੁਃਖਾਨਲੈਰ੍ਵਿਵਿਧਮੋਹਮਯੈਃ ਸੁਧੂਮੈਃ ਸ਼ੋਕੈਰ੍ਵਿਯੋਗਮਰਣਾਂਤਿਕ ਸਨ੍ਨਿਭੈਸ਼੍ਚ । ਦਗ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਕृष੍ਣ ਸਤਤਂ ਮਮ ਦੇਹਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਨਾਂਬੁਦੈਃ ਸਮਭਿषਿਂਚ ਸਦੈਵ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੋਹ ਦੇ ਗਾੜ੍ਹ ਧੂੰਏ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਗ਼ਮਾਂ ਨਾਲ। ਮੈਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭੁਜਾ ਕਰ।
ਘੋਰਾਂਧਕਾਰਪਟਲੇ ਮਹਤੀਵ ਗਰ੍ਤੇ ਸਂਸਾਰਨਾਮ੍ਨਿਪਤਿਤਂ ਸਤਤਂ ਹਿ ਕृष੍ਣ । ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਕृਪੋ ਮਮ ਹਿ ਦੀਨਭਯਾਤੁਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਰਜ੍ਯਸ਼ਰਣਂ ਤਵ ਆਗਤੋਸ੍ਮਿ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਦਿਨ-ਦੁਖੀ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਯੇ ਨਿਯਤਮਾਨਸਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਜ੍ਞਾਨਮਨਸਾ ਪਦਵੀਂ ਲਭਂਤੇ । ਨਤ੍ਵੈਵ ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਚ ਮਹਾਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦ੍ਦੇਵਕਿਨ੍ਨਰਗਣਾਃ ਪਰਿਚਿਂਤਯਂਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਰਾਹ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ ਨ ਭਜਾਮਿ ਨ ਚਿਂਤਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਲਂ ਸਤਤਂ ਨਮਾਮਿ । ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਮ ਪੂਰਯ ਮੇਦ੍ਯ ਕृष੍ਣ ਦੂਰੇਣ ਯਾਤੁ ਮਮ ਪਾਤਕਸਂਚਯਸ੍ਤੇ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਦਾ ਨਹੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਦੇਵ ਤਵ ਕਿਂਕਰਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਲਂ ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਜਨਮ ਜਨਮ। ਤੇਰੇ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਸਿ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸੁਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਨ੍ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਕृष੍ਣ ਸਕਾਯੌ ਮਂਦਿਰੇ ਨਯ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੇਵ ਮਯਾਸਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੇ ਪਰਮਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੋषਿਤਃ । ਪ੍ਰਯਾਤੌ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤੌ
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਸੜਨ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਨਾਸ।
ਸੁਵ੍ਰਤੇਨ ਸਮਂ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸੁਮਨਾ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਕੌ । ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਾਵਤ੍ਸ ਸੁਵ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ—ਸੁਮਨਾ ਤੇ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ—ਦੋ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਇੰਨਾ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਦੁਜਾ ਸੁਵ੍ਰਤ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਬੁਭੁਜੇ ਬੁਭੁਜੇ ਦਿਵ੍ਯਾਁਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਤ੍ਰੈਵ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ।