ਜਲੇਨਾਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤਾਂਬੂਲਚਂਦਨੈਰ੍ਗਂਧੈਰੇਭਿਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
'ਕੇਸ਼ਵ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਂਬੂਲ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵੇ।'
ਆਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਤृਪ੍ਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇਤ੍
'ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਪਾਵੇ।' ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਾਵਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਛੋਣ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਤਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨੇष੍ਵੇਵਮਾਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਣ, ਪਹਿਨਣ, ਬੈਠਣ ਤੇ ਸੋਣ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਂਤਯੇਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਭੋਗਾਨ੍ਵਿਹਾਯ ਵੈ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ; ਜਵਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵਧ੍ਯਾਨੇ ਵੈਡੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਡੂਰਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ—ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਮੋਂਕਾਰਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਂ ਦੇਵਂ ਨਰ੍ਮਦਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਓਮਕਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਪੋਭਾਵਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੇਕਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਦ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਚ ਪ੍ਰਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਦੱਸੋ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਾਰੇ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਸਂਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍ । ਕਸ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ?
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਥਮਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੋਯਂ ਪੁਣ੍ਯਸਮਾਵਿਲਃ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ: ਹਰੀ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕੌਣ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਵੈਦਿਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵऋਦ੍ਧਿਸਮਾਕੁਲੇ । ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ऋਤਧ੍ਵਜਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਵਾਧਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਤਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੁਕ੍ਮਭੂषਣਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਧਿਆਵਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਵਾਲੀ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਜੀਵਣ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ ਆਤ੍ਮਸਦृਸ਼ਂ ਤਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਂਗਦਂ ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਉਸ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਮਾਂਗਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਯੋਯਂ ਭਗਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਧਰਮਾਂਗਦ, ਹਰ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪਿਤੁਃ ਸੌਖ੍ਯਾਯ ਯੇਨਾਪਿ ਮੋਹਿਨ੍ਯੈ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਦਦੇ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਕਾਯੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਨੀਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਂਗਦੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਵੈ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮੋਸੌ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮੋਦਮਾਨਃ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਦਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸੁਵ੍ਰਤੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਸੁਮਨਾਨਂਦਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸੁਮਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤਨਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਗਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰੋਭਵਤ੍
ਉਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਤੇਜ਼ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਿਕਾਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਂਯਮ੍ਯਚੈਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਵਰ੍ਗਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਨਿਰੰਤਰ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਏਕੀਕृਤ੍ਯ ਮਨਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਵੈਡੂਰੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ, ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਦਾਵਨ੍ਯਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਭੋਭੋਃ ਸੁਵ੍ਰਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਿਬੁਧਾਂਵਰ
ਕੇਸ਼ਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ— 'ਸੁਵ੍ਰਤਾ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਗੋ!'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕृष੍ਣੋऽਹਂ ਤੇ ਸਮਾਗਤਃ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ,
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਵ੍ਰਤ ਉਵਾਚ- ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਮਤੀਵ ਮਹਾਸੁਦੁਃਖਜਾਲੋਰ੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧਮੋਹਚਯੈਸ੍ਤਰਂਗੈਃ । ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਸ੍ਤਿ ਨਿਜਦੋषਗੁਣੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਾਸ਼ੁਦੀਨਮ੍
ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਮੋਹ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਇਸ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉੱਠਾ ਲੈ।'
ਕਰ੍ਮਾਂਬੁਦੇ ਮਹਤਿ ਗਰ੍ਜਤਿਵਰ੍षਤੀਵ ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤੋਲ੍ਲਸਤਿਪਾਤਕਸਂਚਯੈਰ੍ਮੇ । ਮੋਹਾਂਧਕਾਰਪਟਲੈਰ੍ਮਮ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਦੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇਹਿ ਹਸ੍ਤਮ੍
'ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਗੱਜਦਾ ਤੇ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਨੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ।'
ਸਂਸਾਰਕਾਨਨਘਨਂ ਬਹੁਦੁਃਖਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਂਸੇਵ੍ਯਮਾਨਮਪਿ ਮੋਹਮਯੈਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹੈਃ । ਸਂਦੀਪ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਕਰੁਣਾਬਹੁਵਹ੍ਨਿਤੇਜਃ ਸਂਤਪ੍ਯਮਾਨਮਨਿਸ਼ਂ ਪਰਿਪਾਹਿ ਕृष੍ਣ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਮੋਹ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਸਦਾ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਸਂਸਾਰਵृਕ੍ਸ਼ਮਤਿਜੀਰ੍ਣਮਪੀਹ ਉਚ੍ਚਂ ਮਾਯਾਸੁਕਂਦਕਰੁਣਾ ਬਹੁਦੁਃਖਸ਼ਾਖਮ੍ । ਜਾਯਾਦਿਸਂਗਚ੍ਛਦਨਂ ਫਲਿਤਂ ਮੁਰਾਰੇ ਤਤ੍ਰਾਧਿਰੂਢਪਤਿਤਂ ਭਗਵਨ੍ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼
ਹੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਹਨ, ਗਠਾਂ ਮਾਇਆ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਫਲ ਵਹੁਟੀ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਨ।