ਧ੍ਯਾਯੇऽਖਿਲਸ੍ਯ ਭੁਵਨਂ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਚ ਦੇਵਂ ਦੁਃਖਾਂਧਕਾਰਦਲਨਾਰ੍ਥਮਿਹੈਵ ਚਂਦ੍ਰਮ੍ । ਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਨਕृਤੇ ਪਰਿਣੀਤਧਰ੍ਮਂ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਕਲਲੋਕਗੁਰੁਂ ਸੁਰੇਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਭਵਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਚ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਗਾਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਰਸਗੀਤਕਤਾਲਮਾਨੈਃ ਸ਼੍ਰੀਰਂਗਮੇਕਮਨਿਸ਼ਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਦੇਵਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਕਮਲਂ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਤੁਲ੍ਯਮਾਨਂਦਕਂਦਮਖਿਲਂ ਮਹਿਮਾ ਸਮੇਤਮ੍
ਮੈਂ ਰੋਜ ਤੇ ਰਾਤ, ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਤਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਰੰਗ ਦੇ ਇਕ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੀ ਗਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਮੇਵਮਮृਤਸ੍ਯਕਲਾਨਿਧਾਨਂ ਤਂ ਗੀਤਕੌਸ਼ਲਮਨਨ੍ਯਰਸੈਃ ਪ੍ਰਗਾਯੇ । ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਯੋਗਕਰਣੈਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਦृष੍ਟਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਰਾਚਰਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ—ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ—ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨੈਵ ਯਮਿਹਾਥ ਸੁਪਾਪਲੋਕਾਸ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ਼ਰਣਮੇਵਮੁਪੈਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਾਲਂ ਤਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਗੀਤੇਨਗਾਯਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਬਾਲਕੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਸਹੀ ਲਯ ਨਾਲ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰੀਡਾਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਾਲਭਾਵੇਨ ਵੈ ਤਦਾ । ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਸੁਮਨਾਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸੁਵ੍ਰਤ—ਸੁਮਨਾ ਦਾ ਨੇਕ ਪੁੱਤਰ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਤਾ ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭੋਜਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਪੀਡਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਸੁਵ੍ਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈ, ਭੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰੇਗੀ।'
ਤਾਮੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਮਨਾ ਮਾਤਰਂ ਪੁਨਃ । ਮਹਾਮृਤੇਨ ਤृਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਰਸੇਨ ਵੈ
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਭੋਜਨਾਸਨਮਾਰੂਢੋ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਇਦਮਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਲਈ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਰੂਪੇਣ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰਨੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਤृਪ੍ਯਤੁ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਸਂਵਾਸੋ ਯਸ੍ਯੈਵ ਪਰਿਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
'ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਜੋ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਜਲੇਨਾਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤਾਂਬੂਲਚਂਦਨੈਰ੍ਗਂਧੈਰੇਭਿਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
'ਕੇਸ਼ਵ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਂਬੂਲ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵੇ।'
ਆਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਤृਪ੍ਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇਤ੍
'ਕੇਸ਼ਵ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਤੋਖ ਪਾਵੇ।' ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਾਵਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵਿਛੋਣ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਤਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨੇष੍ਵੇਵਮਾਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਮੈਂ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾਣ, ਪਹਿਨਣ, ਬੈਠਣ ਤੇ ਸੋਣ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਂਤਯੇਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਭੋਗਾਨ੍ਵਿਹਾਯ ਵੈ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ; ਜਵਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵਧ੍ਯਾਨੇ ਵੈਡੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਯਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਡੂਰਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਲਿੰਗ—ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਮੋਂਕਾਰਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਂ ਦੇਵਂ ਨਰ੍ਮਦਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਓਮਕਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਪੋਭਾਵਂ ਵ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਸਿੱਧੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੇਕਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਦ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਚ ਪ੍ਰਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਦੱਸੋ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਾਰੇ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।'
ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਸਂਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍ । ਕਸ੍ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ?
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਥਮਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੋਯਂ ਪੁਣ੍ਯਸਮਾਵਿਲਃ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ: ਹਰੀ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਕੌਣ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਵੈਦਿਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵऋਦ੍ਧਿਸਮਾਕੁਲੇ । ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ऋਤਧ੍ਵਜਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਵਾਧਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਤਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰੁਕ੍ਮਭੂषਣਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਧਿਆਵਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਵਾਲੀ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਜੀਵਣ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ ਆਤ੍ਮਸਦृਸ਼ਂ ਤਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਂਗਦਂ ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਉਸ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਧਰਮਾਂਗਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਰੁਕ੍ਮਾਂਗਦਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਯੋਯਂ ਭਗਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਧਰਮਾਂਗਦ, ਹਰ ਚੰਗੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪਿਤੁਃ ਸੌਖ੍ਯਾਯ ਯੇਨਾਪਿ ਮੋਹਿਨ੍ਯੈ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਦਦੇ । ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਰਮ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਕਾਯੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਨੀਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਸਭ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਂਗਦੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਵੈ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮੋਸੌ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮੋਦਮਾਨਃ ਪ੍ਰਭੁਂਜਤਿ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਗਹਿਣਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਦਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸੁਵ੍ਰਤੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਸੁਮਨਾਨਂਦਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸੁਮਨਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤਨਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਗਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰੋਭਵਤ੍
ਉਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਤੇਜ਼ ਦਿਮਾਗ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।