ਏਵਂ ਸਾਧਯਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਲਯੇਚ੍ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੀਤੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕਿਲ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਂਜਾਤਾਃ ਸਗੁਣਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਤਪੋਪੇਤਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਦਾ । ਸ ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ, ਧਰਮ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ; ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪੌਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਖੇਨ ਮੋਦਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਸਂਭੁਜ੍ਯ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਦਾਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਹਰ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਾਯਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਿ । ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦੇਵੀ ਸੁਮਨਾ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲੈਃ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਦਾਨਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯਮੈਃ
ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਵੀ ਚੰਗੀ ਲੱਛਣਾਂ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਦਾਨ, ਵਰਤ ਤੇ ਸਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਤਿਭਾਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਦਿਭਿਃ । ਤਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਯਥਾ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ।
ਮੋਦਮਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਦਂਪਤੀ ਚਾਰੁਮਂਗਲੌ । ਹਰ੍षੇਣ ਚ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਹੋਦਯੌ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜੋੜਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪੁਣ੍ਯਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸੁਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁੰਨ-ਭਰੀ ਜੀਵਨ-ਕਥਾ ਤੇ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਰਤ-ਚਰਿਆ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਯਥਾ ਤੇਨ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਵ੍ਯਾਸ ਦੇਵੋऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਗਤਃ ਪਤਿਮ੍ । ਸੁਵ੍ਰਤਾਖ੍ਯਾਨਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਤੀਵ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਲੋਕਾਤ੍ਮਁਲ੍ਲੋਕਵਿਨ੍ਯਾਸ ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ । ਸੁਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਥ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਸੁਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣੋ, ਸੁਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪ-ਭਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ।
ਸੁਵ੍ਰਤੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਬਾਲ੍ਯਾਦਪਿ ਸ ਚਿਂਤਯਨ੍ । ਗਰ੍ਭੇ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਹਰੇਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਗਤਸ੍ਤਦਾ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ, ਪਦਮਨਾਭ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਸੋ ਹਿ ਗੀਤੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਪ੍ਰਪਾਠਨੇ । ਏਵਂ ਦੇਵਂ ਹਰਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸਦੈਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਸੋਚਦਾ, ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਦਿਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਤ੍ਯੇਵਂ ਸਦਾ ਡਿਂਭੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਬਾਲਕੋਤ੍ਤਮਃ । ਬਾਲਕਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਂ ਨਾਮ ਹਰੇਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬੱਚਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਨਾਲ।
ਚਕਾਰ ਸ ਹਿ ਮੇਧਾਵੀ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤ੍ਸਲਃ । ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਵੈ ਮਿਤ੍ਰਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ।
ਭੋਭੋਃ ਕੇਸ਼ਵ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਏਹਿ ਮਾਧਵਚਕ੍ਰਧृਕ੍ । ਕ੍ਰੀਡਸ੍ਵ ਚ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
“ਕੇਸ਼ਵ ਆ, ਆ! ਆ ਮਾਧਵ, ਚਕਰ ਵਾਲੇ! ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।”
ਸਮਮੇਵਂ ਪ੍ਰਗਂਤਵ੍ਯਮਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਏਵਮੇਵ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਨਾਮਭਿਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
“ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲੀਏ, ਮਧੁਸੂਦਨ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ।
ਕ੍ਰੀਡਨੇ ਪਠਨੇ ਹਾਸ੍ਯੇ ਸ਼ਯਨੇ ਗੀਤਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਯਾਨੇ ਚ ਹ੍ਯਾਸਨੇ ਧ੍ਯਾਨੇ ਮਂਤ੍ਰੇ ਜ੍ਞਾਨੇ ਸੁਕਰ੍ਮਸੁ
ਖੇਡਣ, ਪਾਠ ਕਰਨ, ਹੱਸਣ, ਲੈਟਣ, ਗੀਤ ਵੇਖਣ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ, ਬੈਠਣ, ਧਿਆਨ ਕਰਨ, ਮੰਤਰ ਜਪਣ, ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ—
ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵਂ ਵਦਤ੍ਯੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਤਮੇਕਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਜਗੰਨਾਥ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤृਣੇ ਕਾष੍ਠੇ ਚ ਪਾषਾਣੇ ਸ਼ੁष੍ਕੇ ਸਾਰ੍ਦ੍ਰੇ ਹਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗੋਵਿਂਦਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ, ਸੁੱਕੇ ਜਾਂ ਗੀਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਗੋਵਿੰਦ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਭੂਮਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ । ਜਲੇ ਸ੍ਥਲੇ ਚ ਪਾषਾਣੇ ਜੀਵੇष੍ਵੇਵ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਪਾਣੀ, ਜਮੀਨ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨृਸਿਂਹਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਸੁਮਨਾਸੁਤਃ । ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਮਤ੍ਯੇਵਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਸੁਵ੍ਰਤ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੋਜ ਰੋਜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦਾ।
ਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਗਾਯਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਸੁਰਾਗੈਰ੍ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ । ਤਾਲੈਰ੍ਲਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸੁਸ੍ਵਰੈਰ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੀਤ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ, ਭਾਵਨਾ ਭਰੇ, ਤਾਲ ਤੇ ਲਯ ਨਾਲ, ਸੁਹਣੇ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਰਾਗਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵ੍ਰਤ ਉਵਾਚ- ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਵੇਦਵਿਦੁषਃ ਸਤਤਂ ਸੁਰਾਰਿਂ ਯਸ੍ਯਾਂਗਮਧ੍ਯੇ ਸਕਲਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ । ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਕਲਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਚ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ
ਸੁਵ੍ਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਲੋਕੇषੁ ਯੋ ਹਿ ਸਕਲੇष੍ਵਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ਯੋ ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ । ਦੋषੈਰ੍ਵਿਹੀਨਮਖਿਲੈਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਸਤਤਂ ਨਮਾਮਿ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਗੁਣਨਿਧਾਨਮਨਂਤਵੀਰ੍ਯਂ ਵੇਦਾਂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਯਃ ਪ੍ਰਪਠਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ । ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਮਨਂਤਮਗਾਧਦੁਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਾਰਣਾਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਾ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤਹੀਨ, ਅਗਾਧ ਤੇ ਔਖਾ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋਗੀਂਦ੍ਰ ਮਾਨਸਸਰੋਵਰਰਾਜਹਂਸਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਭਾਵਮਖਿਲਂ ਸਤਤਂ ਹਿ ਯਸ੍ਯ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦਯੁਗਲਂ ਵਿਮਲਂ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਦੀਨਸ੍ਯ ਮੇऽਸੁਰਰਿਪੋ ਕੁਰੁ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮ੍
ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਦੇ—ਤੂੰ ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਦਾ ਰਾਜ ਹੰਸ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ।