ਦਾਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਗੁਣਗ੍ਰਾਹੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸੁਤੀਰ੍ਥੇ ਮਰਣਂ ਚਾਪਿ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਭੋਗੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਏਵਂ ਵਰਂ ਹਰਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਸਃ । ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਤ੍ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਮੇਤ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਪਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਕੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸੁਮਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੁਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦੇ
ਫਿਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਮਰਕਂਟਕੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ । ਗਤੇ ਬਹੁਤਰੇ ਕਾਲੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਅਮਰਕੰਟਕ ਵਿਚ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਲਈ ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕਪਿਲਾਰੇਵਯੋਃ ਸਂਗੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮੇਕਂ ਹਿ ਕੁਂਜਰਮ੍
ਕਪਿਲਾ ਤੇ ਰੇਵਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਸੁਂਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਮਦਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨਾਨਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗਂ ਬਹੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣਾ, ਦਿਵਿਆ, ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ।
ਸਿਂਦੂਰੈਃ ਕੁਂਕੁਮੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਂਭਸ੍ਥਲੇ ਵਿਰਾਜਿਤੇ । ਕਰ੍ਣਨੀਲੋਤ੍ਪਲਯੁਤਂ ਪਤਾਕਾਦਂਡਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਗੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਦृਢਸੁਪ੍ਰਭਃ । ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ । ਸੁਸੌਮ੍ਯਂ ਸੋਮਵਤ੍ਪੂਰ੍ਣਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਭਰਿਆ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਗਾਰੂਢਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਂ ਤਂ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸੁਮਂਗਲਮ੍
ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਸਗਜਂ ਸੁਂਦਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵ੍ਯਤਰ੍ਕਯਤ੍ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕੋऽਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਃ ਪਂਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤਃ । ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਗृਹਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ, ਇੰਨਾ ਸਚਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਂ ਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਦੇਵਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਦੇਵ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ।
ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤਂ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਪਤਿਤਾਨ੍ਯੇਵ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੌਹृਦ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਾਸਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਂਗਣੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ ਹੀ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਂਦਨੈਃ ਕੁਂਕੁਮੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸੁਗਂਧੈਸ੍ਤੁ ਵਿਲੇਪਿਤਮ੍ । ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪ੍ਰਾਂਗਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਚੰਦਨ, ਕੁੰਕੁਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਦੂrvਾ ਘਾਸ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਏਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਨਾਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਿਵ੍ਯਮਂਗਲਸਂਪਦਮ੍
ਉਹ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ; ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਵਧਾਈ ਵੇਖੀ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਕੇਨ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਏਤਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ । ਸ਼ृਂਗਾਰਂਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣਮ੍
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣੇ ਕੌਣ ਦੇ ਦਿੱਤੇ? ਇਹ ਸਿੰਗਾਰ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ-ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕੌਣ ਲਿਆਈ?
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਥਯਸ੍ਵਾਵਿਸ਼ਂਕਿਤਾ । ਏਵਂ ਸਂਭਾष੍ਯਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਰਰਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਪਿਆਰੀਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਕਾਂਤ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ਼੍ਵੇਤਨਾਗਸਮਾਰੂਢੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨ ਜਾਨੇ ਕੋ ਹਿ ਦੇਵੋਸੌ ਵਿਪ੍ਰਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਦਿਵਯ ਵਾਸ ਨਾਲ ਲਪਤ ਸੀ, ਅਜੋਕੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਚਾਰਣੈਃ । ਯੋषਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਰੂਪਾਢ੍ਯਾ ਰੂਪਸ਼ृਂਗਾਰਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ । ਤਾਭਿਃ ਸਹ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਪੁਰੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।
ਚਤੁष੍ਕਂ ਪੂਰਿਤਂ ਰਤ੍ਨੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਹਮਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਕਿਲ
ਚੌਕੋਣੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਇਕ ਅਸਥਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਾਂ ਮੇ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ । ਵੇਦਮਂਗਲਗੀਤੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਦੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਜਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਵੈਦਿਕ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾਃ । ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਰੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਲੁਕ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਤਵ ਗੇਹਂ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਿष੍ਯਾਮਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵ ਸੁਕਲ੍ਯਾਣਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਹੇ ਸੁਖਮਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਏਵਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਯੈਵ ਹਿ । ਤਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੁਧੀਮਾਨ—
ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸੌ ਕਿਮਿਦਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾਥ ਤਦਾ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੁੜ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ— 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ?' ਫਿਰ, ਸੋਚ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਬੁਧੀਮਾਨ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦਧਾਰ ਵ੍ਰਤਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਉੱਚਤ ਧਰਮ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ।