ਸੁਰਾਸੁਰੇਂਦ੍ਰਨਮਿਤ ਪਾਦਪਦ੍ਮਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਮੋਨਮਃ ਪਰੇਸ਼ਾਯ ਅਜਿਤਾਯਾਮृਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਚੁੰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਿੱਤ, ਅਮਰ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਵਾਸਾਯ ਨਮਃ ਪਦ੍ਮਾਪ੍ਰਿਯਾਯ ਤੇ । ੴਕਾਰਾਯ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਅਚਲਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਦਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਂਕਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵ੍ਯਾਪਿਨੇ ਵ੍ਯਾਪਕਾਯੈਵ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਸਨਹਾਰਿਣੇ । ਨਮੋਨਮੋ ਵਰਾਹਾਯ ਮਹਾਕੂਰ੍ਮਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੱਡੇ ਸੂਰ ਤੇ ਮਹਾਂ ਕਛੂਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਵਾਮਨਰੂਪਾਯ ਨृਸਿਂਹਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਨਮੋ ਰਾਮਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਯ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਧਾਯ ਚ
ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਘ, ਤੇ ਰਾਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਯ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ਰਾਮਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਬੁਦ੍ਧਾਯ ਨਮੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮਤਸਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੁੱਧ ਤੇ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਕਪਿਲਵਿਪ੍ਰਾਯ ਹਯਗ੍ਰੀਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਮਯਾਯ ਤੇ
ਕਪਿਲ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਤਮੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਗੁਣਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਪਾਵਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।'
ਨ ਚੈਵ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰ ਸਃਹਸ੍ਰਦृਕ੍ । ਵਕ੍ਤੁਂ ਕੋ ਹਿ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਮੇ ਮਤਿਰ੍ਵਿਭੋ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਕੌਣ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸਗੁਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਯੈਵ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ਼ਬ੍ਦਾਪਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮੇ ਤਵ ਦਾਸੋਸ੍ਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਚਾਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਦਯਾਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਪਾਵਨ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਹਰਿਰੁਵਾਚ- ਤਪਸਾਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਾਵਨੇਨਾਪਿ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਪ, ਇਸ ਪੁੰਨ, ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਿ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਵਰਂ ਦਦ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਯਂਯਮਿਚ੍ਛਸਿ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਤਂਤਂ ਤੇ ਪੂਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਪ੍ਰਥਮਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਕृष੍ਣ ਵਰਮੇਕਂ ਸੁਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸੁਦਯਾ ਮਮ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦੇ; ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਮਚਲਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਕਮ੍
ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਕਰਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ, ਅਟੱਲ ਸਥਾਨ ਵਿਖਾ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਂਸ਼ਤਾਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਧਾਰਕਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਕਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਦਂ ਦਾਂਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲੋਕਾਨਾਂ ਪਾਲਕਂ ਪੂਜਕਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਯਮੀ, ਤਪ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਦਾ ਦੇਵ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਭਾਵਂ ਦਾਤਾਰਂ ਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤਮ੍ । ਦੇਹਿ ਮੇ ਈਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਰਿਦ੍ਰਂ ਹਰ ਕੇਸ਼ਵ
ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੰਡਿਤ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ।
ਭਵਤ੍ਵੇਵਂ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵਰਮੇਨਂ ਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਹਰਿਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਵ ਵਂਸ਼ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਨਿਹ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ ਭੋਗੇਗਾ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਰਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸਂਭਵਜਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਸਿ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਤਾਵਦ੍ਦੁਃਖਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿੰਨਾ ਤੂੰ ਜੀਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਦਾਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਗੁਣਗ੍ਰਾਹੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸੁਤੀਰ੍ਥੇ ਮਰਣਂ ਚਾਪਿ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਦਾਨੀ, ਭੋਗੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਏਵਂ ਵਰਂ ਹਰਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਸਃ । ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਤ੍ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਮੇਤ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਪਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਕੇ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸੁਮਨਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਸੁਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦੇ
ਫਿਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਮਰਕਂਟਕੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ । ਗਤੇ ਬਹੁਤਰੇ ਕਾਲੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਅਮਰਕੰਟਕ ਵਿਚ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਲਈ ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਕਪਿਲਾਰੇਵਯੋਃ ਸਂਗੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਵੇਤਮੇਕਂ ਹਿ ਕੁਂਜਰਮ੍
ਕਪਿਲਾ ਤੇ ਰੇਵਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਪ੍ਰਭਂ ਸੁਂਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਮਦਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨਾਨਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗਂ ਬਹੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣਾ, ਦਿਵਿਆ, ਵਧੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ।
ਸਿਂਦੂਰੈਃ ਕੁਂਕੁਮੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਂਭਸ੍ਥਲੇ ਵਿਰਾਜਿਤੇ । ਕਰ੍ਣਨੀਲੋਤ੍ਪਲਯੁਤਂ ਪਤਾਕਾਦਂਡਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਗੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਦृਢਸੁਪ੍ਰਭਃ । ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਸ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ । ਸੁਸੌਮ੍ਯਂ ਸੋਮਵਤ੍ਪੂਰ੍ਣਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਭਰਿਆ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਗਾਰੂਢਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਂ ਤਂ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸੁਮਂਗਲਮ੍
ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।