ਤਕ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿਕ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦਧਿ । ਦੁष੍ਕਾਲਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਤੂੰ ਛਾਸ, ਘੀ, ਤੇ ਦੂਧ ਵੇਚਿਆ, ਫਿਰ ਦਹੀਂ ਵੀ; ਮੰਦ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਂ ਮਹਾਰ੍ਘਮੇਵਾਤ੍ਰ ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲੋਂ ਕਠੋਰ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਕਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂਕਾਲਂਤੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਕृਤਂਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਿਨਮੇਨਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੇਰੀ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ; ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਭੋ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲੋਭਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ; ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਪਾਲਿਤਂ ਲੋਭਮੇਵੈਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖੀ ਭਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰੇਣਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਇਆ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਾਤृष੍ਣਾ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਯਦਾਯਦਾ ਗृਹੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਤੇ ਤਦਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਵੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਯਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਯਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਸੁਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਹਿ ਪ੍ਰਚਿਂਤਸਿ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਮੋਹੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪਿਤੋਸਿ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਕੋਟਿਃ ਕਦਾ ਅਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਭਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ: 'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਹੋਣਗੇ?'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾ ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਥ ਮੇ ਗृਹੇ । ਏਵਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੋਟਿਰਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਰਵ ਜਾਂ ਨਿਖਰਵ ਹੋਵੇਗਾ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਤੇ ਅਰਬਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤृष੍ਣਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਵ ਕਾਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਖਰਵ ਤੇ ਨਿਖਰਵ ਮਿਲ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਨੈਵ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਖਨਿਤਂ ਭੂਮਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਾਨਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੱਡਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਮੇਵਮੁਪਾਯਂ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਕੁਰੁषੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਖਨਿਤ੍ਰਮਂਜਨਂ ਵਾਦਂ ਧਾਤੁਵਾਦਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ਯੇਕਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਃ
ਤੂੰ ਖਣਨ, ਰਸਾਇਣ ਤੇ ਧਾਤੂ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂਚਿਂਤਯਸੇਨਿਤ੍ਯਂਕਲ੍ਪਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਵਿਵਰਾਣਾਂ ਤੁ ਚਿਂਤਮਾਨਃ ਸੁ ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਛੂਹ ਪਥਰ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਰਤਨ ਮਿਲਣਗੇ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਤृष੍ਣਾਨਲੇਨ ਦਗ੍ਧੇਨ ਸੁਖਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਸਿ । ਤृष੍ਣਾਨਲੇਨ ਸਂਦੀਪ੍ਤੋ ਹਾਹਾਭੂਤੋ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ।
ਏਵਂ ਮੁਗ੍ਧੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਦਾਰਾਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨੇषੁ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨ ਬਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਕਥਿਤਂ ਨੈਵ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਯਮਮ੍ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਵਾਕਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰ੍ਧਨੋਸਿ ਦਰਿਦ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਨ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਦਾ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕਲਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਮਨਂਤਕਮ੍ । ਸ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਤਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਾਰਾਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨ ਚਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸੁਜਨ੍ਮ ਚ ਕੁਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਜਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਪਦ ਹੈ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚ ਮੇ ਮੁਨੇ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਤ੍ਵੇਨ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਯੈਵ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪਾਪ ਆਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਪ੍ਰਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਜੀ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ-। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਂਦ੍ਵਿਜ । ਤਦਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੁਣ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਨਘਃ ਸਦਾਚਾਰਃ ਸੁਪਂਡਿਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਾਤ੍ਰਾਵ੍ਯਾਜੇਨ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਕਃ ਸਮੇਦਿਨੀਮ੍ । ਅਟਮਾਨਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਵ ਗੇਹਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਯਾਚਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮੇਕਂ ਵੈ ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਵੈਵ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇਕ ਥਾਂ ਮੰਗੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਯਤਾਮੇਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸੁਖੇਨ ਸੁਗृਹੇ ਮਮ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਘਰ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।'