ਆਯਾਂਤਿ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਭ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਤੂੰ ਸੰਭਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਸੁਣ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਭਵਾਞ੍ਛੂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਕृषਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨੋ ਮਹਾਲੋਭੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਕਭਾਰ੍ਯਾ ਸਦਾ ਦ੍ਵੇषੀ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਨੈਵ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਸਤ੍ਯਂ ਨੈਵ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਚ ਦੀ ਵੀ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਨਹੀਂ।
ਦਾਨਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕृਤਾ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਯਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ; ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕृषਿਮਾਰ੍ਗਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਸਰ੍ਵ ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਮਹਿषੀਣਾਂ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਪੂ ਰ੍ਵਂਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਹਿਸੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਹੀ ਕੰਮ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਪੁਲਂ ਚ ਧਨਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੋਭੇਨ ਪਰਿਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਯਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨ ਕृਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ; ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਇਹ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਮੇਵ ਚ । ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਧਨਮੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਂਚਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਵਿਕ੍ਰੀਯ ਚ ਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਾਰੀ ਗਾਂ, ਮਹਿਸੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ ਤੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਵੇਚ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤਕ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿਕ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦਧਿ । ਦੁष੍ਕਾਲਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਤੂੰ ਛਾਸ, ਘੀ, ਤੇ ਦੂਧ ਵੇਚਿਆ, ਫਿਰ ਦਹੀਂ ਵੀ; ਮੰਦ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਂ ਮਹਾਰ੍ਘਮੇਵਾਤ੍ਰ ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲੋਂ ਕਠੋਰ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਕਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂਕਾਲਂਤੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਕृਤਂਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਿਨਮੇਨਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੇਰੀ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ; ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਭੋ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲੋਭਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ; ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਪਾਲਿਤਂ ਲੋਭਮੇਵੈਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖੀ ਭਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰੇਣਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਇਆ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਾਤृष੍ਣਾ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਯਦਾਯਦਾ ਗृਹੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਤੇ ਤਦਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਵੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਯਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਯਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਸੁਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਹਿ ਪ੍ਰਚਿਂਤਸਿ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਮੋਹੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪਿਤੋਸਿ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਕੋਟਿਃ ਕਦਾ ਅਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਭਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ: 'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਹੋਣਗੇ?'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਦਾ ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਥ ਮੇ ਗृਹੇ । ਏਵਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੋਟਿਰਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਰਵ ਜਾਂ ਨਿਖਰਵ ਹੋਵੇਗਾ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਤੇ ਅਰਬਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਖਰ੍ਵੋ ਨਿਖਰ੍ਵਃ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤृष੍ਣਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਵ ਕਾਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਖਰਵ ਤੇ ਨਿਖਰਵ ਮਿਲ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਨੈਵ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਖਨਿਤਂ ਭੂਮਿਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨਜਾਨਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੱਡਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਮੇਵਮੁਪਾਯਂ ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਗਮਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਕੁਰੁषੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਲੋਕਾਨ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਖਨਿਤ੍ਰਮਂਜਨਂ ਵਾਦਂ ਧਾਤੁਵਾਦਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ਯੇਕਸ੍ਤृष੍ਣਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਃ
ਤੂੰ ਖਣਨ, ਰਸਾਇਣ ਤੇ ਧਾਤੂ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂਚਿਂਤਯਸੇਨਿਤ੍ਯਂਕਲ੍ਪਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਾਨ੍ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਵਿਵਰਾਣਾਂ ਤੁ ਚਿਂਤਮਾਨਃ ਸੁ ਪृਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਛੂਹ ਪਥਰ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਰਤਨ ਮਿਲਣਗੇ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ।
ਤृष੍ਣਾਨਲੇਨ ਦਗ੍ਧੇਨ ਸੁਖਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਸਿ । ਤृष੍ਣਾਨਲੇਨ ਸਂਦੀਪ੍ਤੋ ਹਾਹਾਭੂਤੋ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ।
ਏਵਂ ਮੁਗ੍ਧੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਦਾਰਾਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨੇषੁ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨ ਬਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ।
ਕਥਿਤਂ ਨੈਵ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਯਮਮ੍ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਵਾਕਿਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਰ੍ਧਨੋਸਿ ਦਰਿਦ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸਂਸਾਰੇ ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਭਕ੍ਤਿਮਂਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਨ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।