ਮਹਾਮੋਹੇਨ ਸਂਮੁਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਬੋਧਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਯਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਤੁਰਃ
'ਵੱਡੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ।'
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਤਾ ਭਵਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਮਸਂਸਾਰਬਂਧਨਾਤ੍
'ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ ਜੋ ਹਰ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ; ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣੋ।'
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਥ ਭ੍ਰਾਤਾ ਅਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ । ਪਂਚਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਸਂਭੇਦਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਭਵਂਤਿ ਤੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ, ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ—ਇਹ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।'
ਤੇ ਤੇ ਸੁਮਨਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ऋਣਸਂਬਂਧਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕੁਪੁਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
'ਇਹ ਸਭ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਕਰਜ਼ੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਃ ਸਦਾ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਵਾਗ੍ਵਿਦਾਂ ਵਰਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁਸਂਧੀਰੋ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
'ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪਸਵੀ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਯਾਜਕਃ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਦਾਤਾ ਤ੍ਯਾਗੀ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ
'ਉਹ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ, ਤਿਆਗੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'
ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਂਤੋ ਦਾਂਤਃ ਸੁਹृਤ੍ਸਦਾ । ਪਿਤृਮਾਤृਪਰੋਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਜਨਵਤ੍ਸਲਃ
'ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।'
ਕੁਲਸ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੁਲਸ੍ਯ ਪਰਿਪੋषਕਃ । ਏਵਂ ਗੁਣੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਖਦਾਯਕਃ
ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਸਂਬਂਧਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਦਾਯਕਾਃ । ਏਤਾਦृਸ਼ੇਨ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਫਲਹੀਨੇਨ ਤੇਨ ਚ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਆਯਾਂਤਿ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਰੂਪੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸਾਰੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਭ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਤੂੰ ਸੰਭਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀ ਫਿਰ ਸੁਣ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਭਵਾਞ੍ਛੂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਕृषਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨੋ ਮਹਾਲੋਭੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਕਿਸਾਨ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਕਭਾਰ੍ਯਾ ਸਦਾ ਦ੍ਵੇषੀ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਧਰ੍ਮਂ ਨੈਵ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਸਤ੍ਯਂ ਨੈਵ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਚ ਦੀ ਵੀ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਨਹੀਂ।
ਦਾਨਂ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕृਤਾ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਯਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ; ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਏਵਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕृषਿਮਾਰ੍ਗਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਸਰ੍ਵ ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੇਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਮਹਿषੀਣਾਂ ਤਥਾऽਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਪਾਲਨਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਪੂ ਰ੍ਵਂਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਹਿਸੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਹੀ ਕੰਮ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵਿਪੁਲਂ ਚ ਧਨਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੋਭੇਨ ਪਰਿਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਯਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਨ ਕृਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ; ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਇਹ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਮੇਵ ਚ । ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਵਤਾ ਧਨਮੇਵ ਚ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਗੋਮਹਿष੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸਂਚਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਵਿਕ੍ਰੀਯ ਚ ਧਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਂਚਿਤਂ ਵਿਪੁਲਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਾਰੀ ਗਾਂ, ਮਹਿਸੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ ਤੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਵੇਚ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤਕ੍ਰਂ ਘृਤਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਿਕ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦਧਿ । ਦੁष੍ਕਾਲਂ ਚਿਂਤਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮੋਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਤੂੰ ਛਾਸ, ਘੀ, ਤੇ ਦੂਧ ਵੇਚਿਆ, ਫਿਰ ਦਹੀਂ ਵੀ; ਮੰਦ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਂ ਮਹਾਰ੍ਘਮੇਵਾਤ੍ਰ ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮ । ਨਿਰ੍ਦਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦਾਨਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲੋਂ ਕਠੋਰ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਕਦਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂਕਾਲਂਤੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਕृਤਂਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਦਤਿ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਿਨਮੇਨਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਤੇਰੀ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿਨ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਲਾਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਸੱਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਦੀ ਰੀਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ; ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਂ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਨੈਵ ਕਦਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਲੋਭੋ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਲੋਭਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ; ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਹੀ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ।
ਪਾਲਿਤਂ ਲੋਭਮੇਵੈਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖੀ ਭਵਾਞ੍ਜਾਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰੇਣਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਲਿਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋਇਆ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਾਤृष੍ਣਾ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਯਦਾਯਦਾ ਗृਹੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤਿ ਤੇ ਤਦਾ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਵੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਯਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਯਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਸੁਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਹਿ ਪ੍ਰਚਿਂਤਸਿ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਮੋਹੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪਿਤੋਸਿ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਕੋਟਿਃ ਕਦਾ ਅਰ੍ਬੁਦਮੇਵ ਚ
ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਭਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ: 'ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ, ਕਰੋੜ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਹੋਣਗੇ?'