ਨਿਜਧਰ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ ਕੁਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ।
ਧਨਾਢ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੋਦਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਪਾਰੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉਥੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਪਾਪਿਨਾਂ ਮਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕੀਦृਸ਼ੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਲੀਏ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਪਾਪਿਨਾਂ ਮਰਣੇ ਕਾਂਤ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਲਿਂਗਮੇਵ ਚ
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗੀ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿਧਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਪਿਆਰੇ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਮੇਧ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗੀ: ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਗੰਦ, ਪਖਾਣ, ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।
ਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਦੁਃਖੇਨ ਮੁਂਚਤਿ । ਚਾਂਡਾਲਭੂਮਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਰਣਂ ਯਾਤਿ ਦੁਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਚਾਂਡਾਲਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਦਭਾਚਰਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕਲ੍ਪਪਾਲਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਧਨਾਯੋਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕੂੜਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਨਖੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪਾਪਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ । ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਯਾਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਮੜਾ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਨਿਸਚਿਤ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਥ ਚੇष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੂਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭੈਰਵਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਘੋਰਾਨਤਿਕृष੍ਣਾਨ੍ਮਹੋਦਰਾਨ੍ । ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੀਤਨੀਲਾਂਸ਼੍ਚ ਅਤਿਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਮਹੋਦਰਾਨ੍
ਭੈੜੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ, ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ; ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ, ਪਿੰਗਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ।
ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਨ੍ਵਿਕਰਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਂਸਵਸੋਪਮਾਨ੍ । ਰੌਦ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਕਰਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਾਸ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਪਹਸ੍ਤਕਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਿਅਕਤ, ਸੁੱਕੀ ਮਾਸ ਵਾਲੇ; ਰੌਦਰ ਦੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ, ਸਿੰਘ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਪ-ਹੱਥ ਵਾਲੇ।
ਸਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਂਪੇਤ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼ਿਵਾਸਂਨਾਦਵਦ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਰਾਵਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਮੁਂਚਂਤਿ ਦੂਤਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਣਮੂਲੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਿ । ਗਲੇ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੇ ਕਟਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਥੋਦਰੇ
ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੇ ਨਿਕੇ ਤੇ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਗਲ, ਕਮਰ ਤੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਧृष੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯਂਤੇ ਹਾਹੇਤਿ ਵਦਤੇ ਮੁਹੁਃ । ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਯਾ ਚੇष੍ਟਾ ਤਾਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਹਾਏ!' ਆਖਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਵਿਡਂਬਨਮ੍ । ऋਣਂ ਪਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਪਾਪਿਭਿਃ
ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਕਰਜ਼ੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲੈਣਾ — ਇਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਨੈਵ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਲੋਭਾਸ੍ਵਾਦਵਿਮੋਹਤਃ । ਅਨ੍ਯਦੇਵਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਕੁਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਲੋਭ, ਸੁਆਦ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਨ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਤ ਲੈਣਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ।
ਕਂਠਮਾਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਯਾਨਿਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਕृਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਯਾਂਤਿ ਕਂਠਮੂਲਂ ਤੇ ਮਹਾਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਪਾਦਯਂਤ੍ਯੇਤੇ ਕਫਬਂਧੇਨ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਦੇ ਗਲੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਕਫ ਰੋਕ ਕੇ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੀਡਾਭਿਰ੍ਦਾਰੁਣਾਭਿਸ੍ਤੁ ਕਂਠੋ ਘੁਰਘੁਰਾਯਤੇ । ਰੋਦਤੇ ਕਂਪਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਨਃ
ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਘੁਰ-ਘੁਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੋਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਕੰਪਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪੁਨਰ੍ਵਿਸ੍ਮਰਣਂ ਯਾਤਿ ਮਹਾਪਾਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਮੁੜ ਵਿਸਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਬਹੁਪੀਡਾਸਮਾਕੁਲਾਃ । ਪਤਤੇ ਕਂਪਤੇ ਚੈਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਤੇ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਕੰਪਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪੀਡਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇਤਿ ਮੋਹਿਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਮਹਾਕष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰਚਾਲਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਠਨ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਪਾਨਮਾਰ੍ਗਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਂਤ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਮਹਾਮੁਗ੍ਧੋ ਲੋਭਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੁਣ, ਜਦ ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਸਾਂਸ ਦੇ ਰਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਭ ਤੇ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਜੀਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੀਯਤੇ ਯਮਦੂਤੈਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ਅਂਗਾਰਸਂਚਯੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਘृष੍ਯਮਾਣੋ ਹਿ ਨੀਯਤੇ । ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਚੇष੍ਟਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੰਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਜਲਦਾ ਤੇ ਤੜਫਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਤਪੋ ਮਹਾਤੀਵ੍ਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਤਾਪਿਤਃ । ਨੀਯਤੇ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵੇਵ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਛਾਯਾਹੀਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਨੀਯਤੇ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤृष੍ਣਾਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਔਖੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਛਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੂਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗਦਾਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਕਸ਼ਾਭਿਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਨਿਂਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਦੂਤਕੈਃ
ਉਥੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਲਤ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਤਮਯੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਵਾਯੁਨਾ ਸੇਵ੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਤੇਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਦੁਃਖੀ ਸ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਆਕृष੍ਯਮਾਣੋ ਦੂਤੈਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਨੀਯਤੇ । ਏਵਂ ਪਾਪੀ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਂਦਕਃ
ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਖੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ।