ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਵਂਕਲੇਵਰਮ੍ । ਦਸ਼ਮਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦਸਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਤਸ੍ਯ ਆਯਾਤਿ ਹਂਸਯਾਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਿਮਾਨਮੇਵ ਚਾਯਾਤਿ ਹਯੋ ਵਾ ਗਜ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਲਈ ਪਲਕੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਹੰਸ ਰਥ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚਾਮਰੈਰ੍ਵ੍ਯਜਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪੁਣ੍ਯੈਰੇਵਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਂਡਿਤੈਃ । ਬਂਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੰਡਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਵਯ ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ।
ਸਾਧੁਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਥਾਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਃ
ਸਾਧੂਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਮਵਾਟਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੁਖੇਨ ਵੈ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮਂਗਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਰਾਮਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਦਰ ਗੰਦਰਵਣੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਮੁਖਮੇਵ ਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸੌਮ੍ਯਰੂਪਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਆਉ, ਆਉ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਰਮ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਸਃ । ਭੋਗਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਸਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈ
ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਧਰ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ ਕੁਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ।
ਧਨਾਢ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੋਦਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਪਾਰੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉਥੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਪਾਪਿਨਾਂ ਮਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕੀਦृਸ਼ੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਲੀਏ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਪਾਪਿਨਾਂ ਮਰਣੇ ਕਾਂਤ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਲਿਂਗਮੇਵ ਚ
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗੀ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿਧਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਪਿਆਰੇ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਮੇਧ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗੀ: ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਗੰਦ, ਪਖਾਣ, ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।
ਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਦੁਃਖੇਨ ਮੁਂਚਤਿ । ਚਾਂਡਾਲਭੂਮਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਰਣਂ ਯਾਤਿ ਦੁਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਚਾਂਡਾਲਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਦਭਾਚਰਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕਲ੍ਪਪਾਲਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਧਨਾਯੋਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕੂੜਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਨਖੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪਾਪਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ । ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਯਾਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਮੜਾ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਨਿਸਚਿਤ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਥ ਚੇष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੂਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭੈਰਵਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਘੋਰਾਨਤਿਕृष੍ਣਾਨ੍ਮਹੋਦਰਾਨ੍ । ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੀਤਨੀਲਾਂਸ਼੍ਚ ਅਤਿਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਮਹੋਦਰਾਨ੍
ਭੈੜੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ, ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ; ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ, ਪਿੰਗਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ।
ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਨ੍ਵਿਕਰਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਮਾਂਸਵਸੋਪਮਾਨ੍ । ਰੌਦ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਕਰਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਾਸ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਪਹਸ੍ਤਕਾਨ੍
ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਿਅਕਤ, ਸੁੱਕੀ ਮਾਸ ਵਾਲੇ; ਰੌਦਰ ਦੰਦ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ, ਸਿੰਘ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਪ-ਹੱਥ ਵਾਲੇ।
ਸਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਂਪੇਤ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਸ਼ਿਵਾਸਂਨਾਦਵਦ੍ਘੋਰਾਨ੍ਮਹਾਰਾਵਾਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਮੁਂਚਂਤਿ ਦੂਤਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਣਮੂਲੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਿ । ਗਲੇ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤੇ ਕਟਿਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਥੋਦਰੇ
ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੇ ਨਿਕੇ ਤੇ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਗਲ, ਕਮਰ ਤੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਧृष੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯਂਤੇ ਹਾਹੇਤਿ ਵਦਤੇ ਮੁਹੁਃ । ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਯਾ ਚੇष੍ਟਾ ਤਾਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਹ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਹਾਏ!' ਆਖਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਵਿਡਂਬਨਮ੍ । ऋਣਂ ਪਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਪਾਪਿਭਿਃ
ਪਰਾਏ ਧਨ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਪਰਾਏ ਘਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਿਵਹਾਰ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਕਰਜ਼ੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲੈਣਾ — ਇਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ।
ਪੁਨਰ੍ਨੈਵ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਲੋਭਾਸ੍ਵਾਦਵਿਮੋਹਤਃ । ਅਨ੍ਯਦੇਵਂ ਮਹਾਪਾਪਂ ਕੁਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਲੋਭ, ਸੁਆਦ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਨ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਤ ਲੈਣਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ।
ਕਂਠਮਾਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਯਾਨਿਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਕृਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਾਪ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਯਾਂਤਿ ਕਂਠਮੂਲਂ ਤੇ ਮਹਾਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਪਾਦਯਂਤ੍ਯੇਤੇ ਕਫਬਂਧੇਨ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਦੇ ਗਲੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਕਫ ਰੋਕ ਕੇ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੀਡਾਭਿਰ੍ਦਾਰੁਣਾਭਿਸ੍ਤੁ ਕਂਠੋ ਘੁਰਘੁਰਾਯਤੇ । ਰੋਦਤੇ ਕਂਪਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਨਃ
ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਘੁਰ-ਘੁਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੋਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਕੰਪਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਮਰਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪੁਨਰ੍ਵਿਸ੍ਮਰਣਂ ਯਾਤਿ ਮਹਾਪਾਪੇਨ ਮੋਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਮੁੜ ਵਿਸਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।