ਸਂਨਿਧੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਗਤੋਥਵਾ । ਰਣਭੂਮਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਮृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ,
ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਮ੍ । ਗੋਗ੍ਰਹਂ ਤੁ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਥਾ ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਮੌਤ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਤੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਾਈ ਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਬਂਦੀਜਨੈਸ੍ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਮਾਤृਪਿਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਪੁਨਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਦਾ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਸ੍ਤਵੈਃ । ਮਂਤ੍ਰਪਾਠੈਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਤਾ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਗਤ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤਾਸ੍ਵਜਨਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਏਵਂ ਦੂਤਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇ ਵਿਭੋ
ਪਿਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਦੂਤਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਸ੍ਨੇਹਸਮਾਵਿਲਾਨ੍ । ਨ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਨ ਮੋਹੇਨ ਕ੍ਲੇਦਯੁਕ੍ਤੇਨ ਨੈਵ ਸਃ
ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਸੁਪਨੇ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਂਤਂ ਤੁ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍ । ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ: 'ਆਓ, ਆਓ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਮੋਹੋ ਨ ਚ ਭ੍ਰਾਂਤਿਰ੍ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਭਟਕਾਵਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਗਲਤਫਹਮੀ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਯਾਦ ਦਾ ਗੁੰਝਲ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਚਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਵਂਕਲੇਵਰਮ੍ । ਦਸ਼ਮਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦਸਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਤਸ੍ਯ ਆਯਾਤਿ ਹਂਸਯਾਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਿਮਾਨਮੇਵ ਚਾਯਾਤਿ ਹਯੋ ਵਾ ਗਜ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਲਈ ਪਲਕੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਹੰਸ ਰਥ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚਾਮਰੈਰ੍ਵ੍ਯਜਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪੁਣ੍ਯੈਰੇਵਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਂਡਿਤੈਃ । ਬਂਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੰਡਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਵਯ ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ।
ਸਾਧੁਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਥਾਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਃ
ਸਾਧੂਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਮਵਾਟਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੁਖੇਨ ਵੈ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮਂਗਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਰਾਮਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਦਰ ਗੰਦਰਵਣੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਮੁਖਮੇਵ ਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸੌਮ੍ਯਰੂਪਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਆਉ, ਆਉ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਰਮ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਸਃ । ਭੋਗਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਸਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈ
ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਜਧਰ੍ਮਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ ਕੁਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਵੇ।
ਧਨਾਢ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੋਦਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਪਾਰੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਉਥੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਪਾਪਿਨਾਂ ਮਰਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕੀਦृਸ਼ੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਲੀਏ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਪਾਪਿਨਾਂ ਮਰਣੇ ਕਾਂਤ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਲਿਂਗਮੇਵ ਚ
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗੀ ਜੋ ਮੈਂ ਸਿਧਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਬਾਰੇ, ਪਿਆਰੇ।
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚੇष੍ਟਾਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਾਮੇਧ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗੀ: ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਗੰਦ, ਪਖਾਣ, ਪਿਸਾਬ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।
ਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਦੁਃਖੇਨ ਮੁਂਚਤਿ । ਚਾਂਡਾਲਭੂਮਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਰਣਂ ਯਾਤਿ ਦੁਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਚਾਂਡਾਲਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਦ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਦਭਾਚਰਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਕਲ੍ਪਪਾਲਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਧਨਾਯੋਪਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਕੂੜਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਨਖੈਃ ਪੂਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪਾਪਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ । ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਯਾਤਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਹੱਡੀਆਂ, ਚਮੜਾ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਨਿਸਚਿਤ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਥ ਚੇष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੂਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭੈਰਵਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਘੋਰਾਨਤਿਕृष੍ਣਾਨ੍ਮਹੋਦਰਾਨ੍ । ਪਿਂਗਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪੀਤਨੀਲਾਂਸ਼੍ਚ ਅਤਿਸ਼੍ਵੇਤਾਨ੍ਮਹੋਦਰਾਨ੍
ਭੈੜੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ, ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ; ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ, ਪਿੰਗਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੇ, ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ।