ਤੇਨ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਮਮੈष ਮਤਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਯਥਾ ਕਾਂਤ ਤਵ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯੈਵ ਚ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਸੰਗਤ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਹਾਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਸਿਧ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਧਰ੍ਮੇਣ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜਨ੍ਮ ਚੈਵ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਉਭਯੋਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਂਤੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੇ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ਸਤ੍ਯ ਸ਼ੌਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ਼ਾਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪਾਲਿਤੋ ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਚ, ਪਵਿਤਰਤਾ, ਛਮਾਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਰੋਗੋ ਨ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਚ ਪੀਡਾ ਕਲੇਵਰੇ । ਨ ਸ਼੍ਰਮੋ ਵੈ ਨ ਚ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਚ ਸ੍ਵੇਦੋ ਭ੍ਰਮਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਨਾ ਪਸੀਨਾ, ਨਾ ਭਟਕਣ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਥਾ । ਵੇਦਪਾਠਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਗੀਤਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚਾਤੁਲਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਹਿ ਆਸਨੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਪੂਜਾਰਤਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਵਧੀਆ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਸਨ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਲਭਤੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ । ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਗਾਰੇ ਚ ਗੋਸ੍ਥਾਨੇ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਨਾਨ ਲਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਲਤਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਆਰਾਮੇ ਚ ਤਡਾਗੇ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ਵਟਸ੍ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ, ਜਿੱਥੇ ਪੀਪਲ ਜਾਂ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲਕੜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗਜਸ੍ਥਾਨਗਤੋ ਨਰਃ । ਅਸ਼ੋਕਂ ਚੂਤਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਦਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ੋਕ ਜਾਂ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,
ਸਂਨਿਧੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਗਤੋਥਵਾ । ਰਣਭੂਮਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਮृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ,
ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕੇਵਲਂ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਮ੍ । ਗੋਗ੍ਰਹਂ ਤੁ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਥਾ ਚਾਮਰਕਂਟਕਮ੍
ਮੌਤ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮਕਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਤੋ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਿਤਰਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਮ੍
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਾਈ ਨੂੰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਬਂਦੀਜਨੈਸ੍ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਮਾਤृਪਿਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਪੁਨਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਦਾ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿਸ੍ਤਾਵਕਾਃ ਸ੍ਤਵੈਃ । ਮਂਤ੍ਰਪਾਠੈਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਾਤਾ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਗਤ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤਾਸ੍ਵਜਨਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਏਵਂ ਦੂਤਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤੇ ਵਿਭੋ
ਪਿਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਐਸੇ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਦੂਤਾਨ੍ਹਾਸ੍ਯਸ੍ਨੇਹਸਮਾਵਿਲਾਨ੍ । ਨ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਨ ਮੋਹੇਨ ਕ੍ਲੇਦਯੁਕ੍ਤੇਨ ਨੈਵ ਸਃ
ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਸੁਪਨੇ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਂਤਂ ਤੁ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍ । ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ: 'ਆਓ, ਆਓ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਮੋਹੋ ਨ ਚ ਭ੍ਰਾਂਤਿਰ੍ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਭਟਕਾਵਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਗਲਤਫਹਮੀ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਯਾਦ ਦਾ ਗੁੰਝਲ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਚਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਵਂਕਲੇਵਰਮ੍ । ਦਸ਼ਮਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦਸਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾ ਤਸ੍ਯ ਆਯਾਤਿ ਹਂਸਯਾਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਿਮਾਨਮੇਵ ਚਾਯਾਤਿ ਹਯੋ ਵਾ ਗਜ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਲਈ ਪਲਕੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਹੰਸ ਰਥ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚਾਮਰੈਰ੍ਵ੍ਯਜਨੈਸ੍ਤਥਾ । ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਪੁਣ੍ਯੈਰੇਵਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਂਡਿਤੈਃ । ਬਂਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੰਡਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਵਯ ਗਾਇਕਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ।
ਸਾਧੁਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਥਾਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਃ
ਸਾਧੂਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਮਵਾਟਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੁਖੇਨ ਵੈ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਰ੍ਮਂਗਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਆਰਾਮਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਦਰ ਗੰਦਰਵਣੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਮੁਖਮੇਵ ਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵੈ ਮਹਾਭਾਗ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ । ਏਵਂ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸੌਮ੍ਯਰੂਪਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਆਉ, ਆਉ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਰਮ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਸਃ । ਭੋਗਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਸਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈ
ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਆਤਮਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।