ਮੁਕ੍ਤਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਇਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਹਾਭਾਗ ਪਸ਼੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮਾਗਤਾ
ਮੋਤੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਸ਼ਰਧਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਵੇਖੋ ਵੇਖੋ, ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਬਹੁਬੁਦ੍ਧਿਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਬਹੁਜ੍ਞਾਨਸਮਾਕੁਲਾ । ਸੁਭੋਗਾਸਕ੍ਤਰੂਪਾ ਸਾ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ
ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਚੰਗੀ ਭੋਗਵਾਦੀ, ਪੱਕੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਲੋਕਮਾਤਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਯੋਧਰਾ
ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨਿੱਬ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ।
ਗੌਰਵਰ੍ਣਾ ਸਮਾਯਾਤਾ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਾ । ਇਯਂ ਮੇਧਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਵੈਵ ਪਰਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੋਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਧਾ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹਂਸਚਂਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਲਂਬਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਭੂषਾ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਹੰਸ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ। ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵੀਤਾ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਂ ਸ਼ਯੇਕृਤਮ੍ । ਪੁਸ੍ਤਕਕਰਾ ਪਂਕਜਸ੍ਥਾ ਰਾਜਮਾਨਾ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਲਟਕ ਰਹੀ। ਪੁਸਤਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਏषਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਗ੍ਯਵਂਤਂ ਸਮਾਗਤਾ । ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਰਸਸਮਾਵਰ੍ਣਾ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਇਹ ਪ੍ਰਜ੍ਯਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ, ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਲਾਖ ਦੇ ਰਸ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਸੁਖੀ।
ਪੀਤਪੁष੍ਪਕृਤਾਮਾਲਾ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਣਾ । ਮੁਦ੍ਰਿਕਾ ਕਂਕਣੋਪੇਤਾ ਕਰ੍ਣਕੁਂਡਲਮਂਡਿਤਾ
ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਹਾਰ ਤੇ ਕੇਯੂਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਮੁਦਰੀ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੰਨ-ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪੀਤੇਨ ਵਾਸਸਾ ਦੇਵੀ ਸਦੈਵ ਪਰਿਰਾਜਤੇ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੋਪਕਾਰਾਯ ਪੋषਣਾਯਾਦ੍ਵਿਤੀਯਕਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਾਲਣ ਲਈ, ਦੂਜੀ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦੈਵ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਸੇਯਂ ਦਯਾ ਸੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਆਦਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਵਖਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਇਆ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਇਯਂ ਵृਦ੍ਧਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਭਾਵਭਾਰ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਮਮ ਮਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍ਮੋਹਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਹ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਧਰਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਪਾਲਯ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਹੀ ਰੱਖ। ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੇ ਧਰਮ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਏਤਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ਧਰ੍ਮ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਿਮੇਤੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਰਾਂ। ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੁਰ੍ਵਾਸੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ- ਯੇਨਾਹਂ ਕੁਪਿਤੋ ਦੇਵ ਤਦਿਦਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ
ਦੁर्वਾਸਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਸੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।
ਦਮਸ਼ੌਚੈਃ ਸੁਸਂਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਕਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵੈ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ
ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਮ, ਸਫਾਈ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਲੱਖ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤਕ ਮੈਂ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਮੇਵਂ ਦਯਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਤੇਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਪਮੇਵਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦਇਆ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਮਯਿ ਨष੍ਟੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਲੋਕੋ ਨਾਸ਼ਂ ਸਮੇष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੁਃਖਮੂਲਮਹਂ ਤਾਤ ਨਿਕਰ੍ਸ਼ਾਮਿ ਭृਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸੌਖ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਹਂ ਦਦ੍ਮਿ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਮੁਂਚਤਿ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਆਖਰ ਮੈਂ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਸਚਾਈ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ।
ਪਾਪੋਯਂ ਸੁਖਮੂਲਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੁਃਖੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਪੁਣ੍ਯਮੇਵਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਂਚਤਿ
ਪਾਪ ਸੁਖ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਪਰ ਪੁੰਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਉਂ ਪੁੰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਦਦਾਮ੍ਯੇਵਂ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ- ਸੁਖਂ ਯੇਨਾਪ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਪਰਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਖਰਤਕ ਵੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਨ੍ਯੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਸੁਖਂ ਕੋ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਪਰ ਜਦ ਮਰਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਖ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਨਿਸਚਿਤਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਤਵ । ਯੇਨ ਕਾਯੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਤਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਨਿਆਇਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਨ੍ਯੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਸੁਖਂ ਕੋ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਚਾਨ੍ਯਾਯਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਵਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਖ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਵੀ ਅਨਿਆਇਕ ਹੈ?
ਅਨ੍ਯੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਨ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸੁਖਂ ਪੁਨਃ । ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਧਰ੍ਮ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਯੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੁਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਚੈਵ ਅਨੇਨਾਪਿ ਅਨੇਨ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਪੁਨਃ ਪੁਣ੍ਯਮਨ੍ਯੇਨ ਪਰਿਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਫਲ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੁੰਨ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੋਰ ਭੋਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਥਾ ਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਚੈਵ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਸੁਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਲਕੜ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਯੇਨ ਕਾਯੇਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੇਨ ਦੁਃਖਂ ਸਹਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਪਰਤ੍ਰ ਤੇਨ ਭੁਂਜਂਤਿ ਅਨੇਨਾਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੋਕ ਕਰਤਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਵਾਨ੍ਸਮਵਲੋਕਯੇਤ੍ । ਯਥਾ ਚੌਰਾ ਮਹਾਪਾਪਾਃ ਸ੍ਵਕਾਯੇਨ ਸਹਂਤਿ ਤੇ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੋਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖੇਨ ਦਾਰੁਣਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਥਾ ਸੁਖਂ ਕਥਂ ਨਹਿ । ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਕਾਯੇਨ ਪਾਪਾਸ਼੍ਚ ਸਂਚਰਨ੍ਤਿ ਹਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਖ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ? ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇਨ ਪੀਡਾਂ ਸਹਂਤ੍ਯੇਵ ਪਾਤਕਸ੍ਯ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਦਂਡਮੇਕਂ ਪਰਂ ਦृष੍ਟਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਂਡਿਤੈਃ
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਨੀ ਹੈ।