ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਹਿ । ਤੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
"ਮੁਨਿ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਿਆ, ਉਸੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ।"
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪੌਤ੍ਰ ਨੈਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇਹਂ ਮਾਨਭਂਗਂ ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੋਤੇ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਗੁਆਉਂਗਾ।"
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਾਂਧਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮੂਚੁਰ੍ਨਯਪਂਡਿਤਮ੍ । ਬਲਿਨੋਕ੍ਤਂ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਮ੍
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀ, ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬਲੀ ਨੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—"
ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਨਕਰਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਪ ਏਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਇਹ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਭ ਉੱਤਮ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ।"
ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਹਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਕਂ ਪਦਮ੍ । ਏਵਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਾਕृਤ੍ਯ ਬਲਿਂ ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਵੈਰਂ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਸਾਨੁषੁ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਵੈਰਤਾ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਰਾਗਾਃ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਃ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਜਿਤਕ੍ਲਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਂਗਰਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਃ ਸੁਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸੁਵ੍ਰਤ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਕਿਂ ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਮਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਿਹੜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ? ਕਿਹੜੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ? ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਕਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਸੁਵ੍ਰਤ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁਧੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਚਰਿਤਂ ਪਾਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ਼੍ਰੇਯਆਵਹਮ੍ । ਭਵਤਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਯ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪੇ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ । ਰੇਵਾਤੀਰੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾਮਨਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰੇਵਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਾਮਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ।
ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਬਹੁਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਾਰਿਦ੍ਰੇਣ ਸ ਦੁਃਖੇਨ ਸਰ੍ਵਦੈਵਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰੋਪਾਯਂ ਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਏ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਮਨਾ ਨਾਮ ਸੁਵ੍ਰਤਾ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਿਂਤਯੋਪੇਤਮਧੋਮੁਖਮਲਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਇਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸੁਮਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਦਾ ਕਾਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਦੁਃਖਜਾਲੈਰਸਂਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰਾ ਮਨ ਅਣਗਿਣਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਮੋਹੇਨ ਪ੍ਰਮੂਢੋਸਿ ਤ੍ਯਜ ਚਿਂਤਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਮਮ ਦੁਃਖਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਸੁਖਂ ਵ੍ਰਜ
ਤੂੰ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਂਤਾਸਮਂ ਦੁਃਖਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਮੇਵ ਹਿ । ਯਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਰ੍ਤੇਤ ਸ ਸੁਖੇਨ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ
ਚਿੰਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਂਤਾਯਾਃ ਕਾਰਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ। ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ-। ਇਚ੍ਛਯਾ ਚਿਂਤਿਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਚਿਂਤਾ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਵਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਦਰੇ; ਚਿੰਤਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਲੈ।
ਨ ਜਾਨੇ ਕੇਨ ਪਾਪੇਨ ਧਨਹੀਨੋਸ੍ਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਏਤਦ੍ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸੁਮਨੋਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ੍ਵਰੂਪਮੁਪਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸੁਮਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ—ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ, ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਝਲਕ।
ਲੋਭਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਹਿ ਮੋਹੋ ਮੂਲਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਹਿ । ਅਸਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਸ੍ਕਂਧੋ ਮਾਯਾ ਸ਼ਾਖਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾ
ਲਾਲਚ ਪਾਪ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਭਟਕਣਾ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਝੂਠ ਉਸ ਦਾ ਤਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਉਸ ਦੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਡਾਢੀਆਂ ਹਨ।
ਦਂਭਕੌਟਿਲ੍ਯਪਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸਦਾ । ਅਨृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਗਂਧਂ ਫਲਮਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ
ਪਖੰਡ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ ਫਲਦੇ ਹਨ। ਝੂਠ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।
ਛਦ੍ਮਪਾਖਂਡਸ਼ੌਰ੍ਯੇਰ੍ष੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਕੂਟਾਸ਼੍ਚ ਪਾਪਿਨਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਮੋਹਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਯਾਸ਼ਾਖਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਧੋਖਾ, ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਝੂਠਾ ਦਿਲੇਰੀ, ਤੇ ਈਰਖਾ—ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਪਾਪੀ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਡਾਢੀਆਂ 'ਚ ਭਟਕਣ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਰਸੋऽਧਰ੍ਮਃ ਫਲਸ੍ਯ ਹਿ । ਤृष੍ਣੋਦਕੇਨ ਸਂਵृਦ੍ਧਾऽਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵਃ ਪ੍ਰਿਯ
ਅਗਿਆਨਤਾ ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਫਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਫਲ ਦਾ ਸੁਆਦ ਅਧਰਮ ਹੈ। ਲਾਲਚ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰਸਦ, ਪਿਆਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮਃ ਸੁਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਉਤ੍ਕਟੋ ਮਧੁਰਾਯਤੇ । ਯਾਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਫਲੋ ਲੋਭਪਾਦਪਃ
ਅਧਰਮ ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਲੁਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾਲਚ ਦਾ ਰੁੱਖ ਬਹੁਤ ਫਲਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੋ ਨਰਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਤੇ । ਫਲਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸੁਪਕ੍ਵਾਨਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਨਾਂ ਤੁ ਰਸੇਨਾਪਿ ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਪਾਲਿਤਃ । ਸ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਤਨਾਯਾਭਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤਨ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਮਾਁਲ੍ਲੋਭਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਧਨਪੁਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਿਂਤਾਮੇਕਾਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਧਨ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਫਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।