ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਪਃ ਸ਼ਾਂਤਿ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤਾ ਵੈ ਮਹਤ੍ਪਦਾਤ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਮੁਂਚ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਤਥਾ । ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਆ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ?
ਆਤ੍ਮਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸੁਖਂ ਜੀਵਂਤਿ ਜਂਤਵਃ । ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਚਿਂਤਨਂ ਦੇਵਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਂਡਿਤਾਃ
ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਸਚੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ, ਪੰਡਿਤ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਂਚਭੂਤਾਤ੍ਮਕਂ ਕਾਯਂ ਕੇਵਲਂ ਸਂਧਿਜਰ੍ਜਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਮਿਤ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਸੁਖਾਸ਼ਯਾ । ਆਤ੍ਮਾ ਨਾਮ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਕਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੁਖ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਾਤ੍ਵਿਕਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਦੇਵਿ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਕੋ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਤਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਯੇਨ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹੌਜਸਃ
ਜਦੋਂ ਇਕੱਲੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਰ embodied, ਚੰਗੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੁਜਨ ਦੇਖੇ।
ਪਂਚਮਃ ਸ਼੍ਵਸਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਅਥੋ ਆਤ੍ਮਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਜ੍ਞਾਨਸਾਹਾਯ੍ਯਮੇਵ ਵਾ
ਪੰਜਵਾਂ ਸਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਤਮਾ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ।
ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜ੍ਞਾਨ ਪਸ਼੍ਯ ਅਮੀ ਪਂਚ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਗਿਆਨ, ਵੇਖ, ਇਹ ਪੰਜ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਏਤਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਯੂਯਂ ਕ ਇਤਿ ਪृਚ੍ਛ ਹ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛੋ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'—ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉੱਚ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨ।
ਤਦਾਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਰਾਧ੍ਯਮੇਤੈਃ ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ ਹੋਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਤ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਤੇ ਪਂਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੂਪਵਂਤੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ਯੇਨਾਨਾਭਾष੍ਯੇ ਜ੍ਞਾਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍
ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇਹ ਪੰਜੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਹਨ। ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਭਵ੍ਯਾਨੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਂਚਮੀਂ ਗਤਿਮਾਗਤਾਨ੍ । ਦੂਤਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਭੋ ਜ੍ਞਾਨ ਕੁਸ਼ਲੋ ਦੂਤਕਰ੍ਮਣਿ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੰਜਵੀਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ। ਤੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨ, ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾ, ਤੂੰ ਦੂਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਜ੍ਞਾਨਮੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਞ੍ਛृਣੁ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਤੇषਾਂ ਸਂਗਤਿਸ੍ਤਾਤ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਕਦਾ
ਗਿਆਨ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹੇ ਆਤਮਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਪਂਚਾਨਾਮਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਭਵਤਃ ਸਂਗਤਿਂ ਮੋਹ ਇਚ੍ਛਤ੍ਯੇष ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੰਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਤਾਂ ਮੋਹ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ।
ਆਤ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਤੇषਾਂ ਸਂਗਤਿਂ ਜ੍ਞਾਨ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਰਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪਂਡਿਤ
ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹੇ ਗਿਆਨ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਪੰਡਿਤ?
ਜ੍ਞਾਨਮੁਵਾਚ- ਏਤੇषਾਂ ਸਂਗਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਦੁਃਖਮੂਲਾ ਹਿ ਪਂਚੈਵ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਾਰਕਾਃ
ਗਿਆਨ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਸਿਰਫ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਪੰਜੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ, ਜੋ ਗਮ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ । ਜ੍ਞਾਨਮਾਭਾष੍ਯ ਸ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਹ ਸਂਗਤਃ
ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਤਤਃ ਪਂਚੈਵ ਤੇ ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਤਮ੍ । ਬੁਦ੍ਧਿਮੂਚੁਃ ਸਮਾਹੂਯ ਸਂਗਚ੍ਛਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਹਿ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਜੇ ਉਥੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।'
ਦੂਤਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਅਸ੍ਮਾਕਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਪਂਚਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਧਾਰਕਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ। ਪੰਜ ਤੱਤ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਭਵਤੋ ਮੈਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਇਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਇਤੋ ਵ੍ਰਜ
ਉਹ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਮਾਭਾषਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਗਤ੍ਵਾऽਹਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਤਮ੍
ਇੰਝ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵੋ, ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਹਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਂਤਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ । ਦੂਤਤ੍ਵੇ ਮਹਤਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਵੱਡੇ, ਮੈਂ ਬੁੱਧੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ। ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਭਵਨ੍ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਸਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ਪਂਚ ਆਤ੍ਮਕਾਃ । ਕੁਰੁ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜਹਿ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਪੰਜੇ ਆਤਮਾ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲੈ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।
ਧ੍ਯਾਨਮੁਵਾਚ- ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਤ੍ਮਨ੍ਨੈਤੇषਾਂ ਵੈ ਸਮਾਗਮਮ੍ । ਏषਾਂ ਸਂਸਰ੍ਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਧਿਆਨ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹੇ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਸਿਰਫ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਹੀਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਮੇਵ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਚੈਵ ਸਮਾਗਮਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਗਿਆਨ ਹਟਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਂ ਨਯਿष੍ਯਂਤਿ ਭਵਂਤਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਿਭੋ । ਜ੍ਞਾਨੇਨੈਵ ਮਯਾ ਹੀਨੋ ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਗਿਆਨ ਹਟਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਾਮਾਗਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਈ ਹੋਈ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਂਤ੍ਰਿਣੌ ਮਮ ਸ਼ੋਭਨੌ । ਤਤ੍ਰ ਯਾਨਂ ਨ ਮੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ, ਮੇਰੇ ਦੋ ਉੱਚੇ ਮੰਤਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਬੁੱਧੀਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਸਮਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਕਥਨਂ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਯੋਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਬੁੱਧੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਜਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।