ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਿ ਸਂਸਾਰੇ ਕਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸੁਬਾਂਧਵਾਃ । ਨਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯੇਹ ਕੇਨਾਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਪਿਆਰੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਤਾ ਯੂਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਮਕਾਃ । ਭਵਤੀਨਾਮਹਂ ਭਰ੍ਤਾ ਕਾਮਨਾਪੂਰਕਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਤੁਸੀਂ ਦੱਖ ਦੇ ਪੁਤਰੀਆਂ ਹੋ, ਮੇਰੀਆਂ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋਜਕਃ ਪਾਲਕਸ਼੍ਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋਸ੍ਮਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਰਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਰੂਰੈਰਸੁਰੈਰਜਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ, ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵੈਰ ਪਾ ਲਿਆ?
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਦੋषੇਣ ਵੈ ਸ਼ੁਭੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ।
ਨਿਹਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੈਵਤੈਸ੍ਤੁ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁੱਖ ਸੱਚ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕੋ ਹਿ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਦੁੱਖ ਪੂਣ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਪੂਣ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦਾਨਵਾ ਮਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਦੇਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਨਾਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣੇ, ਪਰ ਨਾਸ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਲ ਆ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿषਾਦਾਚ੍ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੋਸੌ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਤਿਰੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭਰ੍ਤृਸ੍ਨੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾ ਸਾਪਤ੍ਨ੍ਯਜਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਸਭ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੌਤ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਭਿਮਾਨੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਮਾਨਭਂਗੇਨ ਸਤ੍ਤਮ । ਮਹਾਦੁਃਖੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਮੋਚਨਮ੍
ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗੀ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਣ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭ੍ਰਾਤਾ ਬਾਂਧਵਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ । ਏਵਂ ਸਂਸਾਰਸਂਬਂਧੋ ਮਾਯਾਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਰਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਨਾਤਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਯਂ ਮਾਤਾਥ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਜਨਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਮਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ; ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਆਚਾਰੇਣ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਸੁਖਿਤ੍ਵਮੁਪਜਾਯਤੇ । ਅਨਾਚਾਰੇਣ ਪਾਪੇਨ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਤਿ ਤਥਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਾੜਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੂਰਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਤ੍ਯਹੀਨੇਨ ਮਹਾਪਾਪੇਨ ਮੋਹਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਠੋਰ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਰਿਪੁਤ੍ਵੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਰਿਪਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮੈਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਦਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।
ਕृषਿਕਾਰੋ ਯਦਾ ਦੇਵਿ ਛਨ੍ਨਂ ਬੀਜਂ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਬੀਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤਵ ਚ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਭਿਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਿਤਂ ਸਹ । ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਪਃ ਸ਼ਾਂਤਿ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਤਿਤਾ ਵੈ ਮਹਤ੍ਪਦਾਤ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤਪ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਗਚ੍ਛ ਮੁਂਚ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਤਥਾ । ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨ ਬਾਂਧਵਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਆ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ?
ਆਤ੍ਮਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸੁਖਂ ਜੀਵਂਤਿ ਜਂਤਵਃ । ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਚਿਂਤਨਂ ਦੇਵਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪਂਡਿਤਾਃ
ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਸਚੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ, ਪੰਡਿਤ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪਂਚਭੂਤਾਤ੍ਮਕਂ ਕਾਯਂ ਕੇਵਲਂ ਸਂਧਿਜਰ੍ਜਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਮਿਤ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਸੁਖਾਸ਼ਯਾ । ਆਤ੍ਮਾ ਨਾਮ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਕਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੁਖ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਾਤ੍ਵਿਕਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਮਯੋ ਦੇਵਿ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਕੋ ਨਿਰਞ੍ਜਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਮਤਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਯੇਨ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹੌਜਸਃ
ਜਦੋਂ ਇਕੱਲੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਰ embodied, ਚੰਗੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੁਜਨ ਦੇਖੇ।
ਪਂਚਮਃ ਸ਼੍ਵਸਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਮੇਵ ਚ । ਅਥੋ ਆਤ੍ਮਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਜ੍ਞਾਨਸਾਹਾਯ੍ਯਮੇਵ ਵਾ
ਪੰਜਵਾਂ ਸਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਿਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਤਮਾ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ।
ਸ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਮਾਤ੍ਮਾ ਸਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜ੍ਞਾਨ ਪਸ਼੍ਯ ਅਮੀ ਪਂਚ ਮਂਤ੍ਰਯਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਗਿਆਨ, ਵੇਖ, ਇਹ ਪੰਜ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਏਤਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਯੂਯਂ ਕ ਇਤਿ ਪृਚ੍ਛ ਹ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛੋ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?'—ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉੱਚ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨ।