ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍ । ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਵਨੇ ਗਤਾਨ੍ਯਥਾ ਸਿਂਹੋ ਦ੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤੇ ਮਾਮਕਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਣਿਨਾ । ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖਧਾਰੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਮਰ੍ਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਿਕਲੀਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵੈਰਰ੍ਚਿਭਿਰ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਜ੍ਵਾਲਯੇਦ੍ਵਨੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘਾਹ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯੇਵ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮृਤਾ ਦੇਵਿ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਵ ਨਂਦਨਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਐਸੇ ਹੀ ਮਰੇ ਹਨ।
ਵਹ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਲਭਾ ਯਾਂਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਥਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਰਵਾਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਵਮੇਤਂ ਹਿ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਦਿਤਿਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਦਿਤਿਰੁਵਾਚ- ਵਜ੍ਰਪਾਤੋਪਮਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਦਸ੍ਯੇਵਂ ਕਥਂ ਮਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਲੀਏ, ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਨਿਪਪਾਤ ਹ । ਹਾ ਹਾ ਕष੍ਟਮਿਦਂ ਜਾਤਂ ਬਹੁਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਤਾਪਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਾਏ, ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ!'
ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਸਾਥ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਸੁਪੀਡਿਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਬੜੀ ਕਰੂਣਤਾ ਨਾਲ ਰੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਮਾ ਰੋਦਿषਿ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਵਂ ਸ਼ੋਚਂਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਃ । ਸਤ੍ਵਵਂਤੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਲੋਭਮੋਹੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਿ ਸਂਸਾਰੇ ਕਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸੁਬਾਂਧਵਾਃ । ਨਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯੇਹ ਕੇਨਾਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਪਿਆਰੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਤਾ ਯੂਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਮਕਾਃ । ਭਵਤੀਨਾਮਹਂ ਭਰ੍ਤਾ ਕਾਮਨਾਪੂਰਕਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਤੁਸੀਂ ਦੱਖ ਦੇ ਪੁਤਰੀਆਂ ਹੋ, ਮੇਰੀਆਂ ਵੀ ਕੁੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋਜਕਃ ਪਾਲਕਸ਼੍ਚੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋਸ੍ਮਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਰਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਰੂਰੈਰਸੁਰੈਰਜਿਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ, ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵੈਰ ਪਾ ਲਿਆ?
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਦੋषੇਣ ਵੈ ਸ਼ੁਭੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ।
ਨਿਹਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੈਵਤੈਸ੍ਤੁ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਮੋਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁੱਖ ਸੱਚ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕੋ ਹਿ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਦੁੱਖ ਪੂਣ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਪੂਣ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਦੋषਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦਾਨਵਾ ਮਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਦੇਵਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਨਾਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣੇ, ਪਰ ਨਾਸ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਲ ਆ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿषਾਦਾਚ੍ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੋਸੌ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਤਿਰੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭਰ੍ਤृਸ੍ਨੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾ ਸਾਪਤ੍ਨ੍ਯਜਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਸਭ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੌਤ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਅਭਿਮਾਨੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਮਾਨਭਂਗੇਨ ਸਤ੍ਤਮ । ਮਹਾਦੁਃਖੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਮੋਚਨਮ੍
ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ, ਅਹੰਕਾਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗੀ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨ ਕਃ ਕਸ੍ਯ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਹੇ ਸੁਭਾਗਣ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭ੍ਰਾਤਾ ਬਾਂਧਵਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ । ਏਵਂ ਸਂਸਾਰਸਂਬਂਧੋ ਮਾਯਾਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਰਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਨਾਤਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾ ਦੇਵਿ ਸ੍ਵਯਂ ਮਾਤਾਥ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਜਨਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਮਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ; ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਆਚਾਰੇਣ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਸੁਖਿਤ੍ਵਮੁਪਜਾਯਤੇ । ਅਨਾਚਾਰੇਣ ਪਾਪੇਨ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਤਿ ਤਥਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਾੜਾ ਤੇ ਪਾਪੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੂਰਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਸਤ੍ਯਹੀਨੇਨ ਮਹਾਪਾਪੇਨ ਮੋਹਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਠੋਰ ਜਨਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਰਿਪੁਤ੍ਵੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਰਿਪਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮੈਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਦਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।
ਕृषਿਕਾਰੋ ਯਦਾ ਦੇਵਿ ਛਨ੍ਨਂ ਬੀਜਂ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਬੀਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤਵ ਚ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਭਿਃ ਸ੍ਪਰ੍ਧਿਤਂ ਸਹ । ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।