ਪੁਣ੍ਯੇ ਤਿਥੌ ਤਥਾ ऋਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਇਂਦ੍ਰਤ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਦੇਵੈਰਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸੁਮਂਗਲੈਃ
ਸ਼ੁਭ ਤਿਥੀ, ਚੰਗੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਦ 'ਤੇ ਬਠਾਇਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੈਂਦ੍ਰਪਦਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਸੁਦਤ੍ਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਵਸੁਦੱਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਉਗ੍ਰੇਣ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਜ੍ਰਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਾਯੁਧਃ
ਉਹ ਤੀਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਵਜਰ, ਫੰਨਾ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਨਿਜਗਾਦ ਗਾਥਾਮ੍ । ਲੋਕੇषੁ ਕੋਨ੍ਯੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ ਯਥਾ ਹਿ ਚਾਯਂ ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ: 'ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੌਣ ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਪਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਿਹੈਵ ਦਿਵ੍ਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਐਸਾ ਦਿਵਯ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ।
ਅਨੇਨ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਤਪਸੋਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਦਨੁਰ੍ਨਾਮ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਿਤਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਨੁ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਘਰ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਰੋਦਮਾਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵ ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਂ ਤਦਾ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਿਤਿਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਤ੍
ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਈ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਦਿਤਿਰੁਵਾਚ- ਤਵੈਵ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਿਮਿਦਂ ਰੋਦਕਾਰਣਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚੈਕਪੁਤ੍ਰੇਣ ਲੋਕੇ ਨਾਰ੍ਯੋ ਭਵਂਤਿ ਵੈ
ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰੋਂਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕੋ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀਆਂ।
ਭਵਤੀ ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਣਿਨਾਮਪਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ੁਂਭਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੌ ਗੁਣੀਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਸੁੰਭ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਤਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕਸ਼—
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮੌ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਂ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਸਖੇ ਵਦ
ਤੇਰੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਦੱਸ, ਸੱਜਣੇ।
ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਰਰਾਮ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਰੋਂਦੀ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬੁਧਵਾਨ ਦਿਤੀ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਦਨੁਰੁਵਾਚ- ਪਸ਼੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ
ਦਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਵੇਖ, ਵੇਖ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਦਿਤ੍ਯੈ ਦੇਵਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਤਥੇਦਾਨੀਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਾਲਕਃ ਸੁਤਃ । ਇਂਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦਤ੍ਤਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿਹृਤ੍ਯ ਚ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ।
ਮਨੋਰਥੈਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਅਦਿਤਿਃ ਸੁਖਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ । ਕਨੀਯਾਨ੍ਵਸੁਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਅਦਿਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੱਤ ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਐਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ । ਦਿਤਿਰੁਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਦਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਉਹ ਦਰਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੌਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਮੇਰਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦਰਜੇ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਹਟ ਗਿਆ?
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦਾਨਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇਜੋਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕਥਂ ਸਖੇ । ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਕਿਵੇਂ ਗਵਾ ਬੈਠੇ, ਸੱਜਣੇ? ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਤਾਮਾਭਾष੍ਯ ਦਿਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਦਨੁਰੁਵਾਚ- ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਕ੍ਰੋਧਾਃ ਸਂਗਰਂ ਗਤਾਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਦਿਤੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਦਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਦੈਤ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਮ੍ । ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਉੱਥੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਵਨੇ ਗਤਾਨ੍ਯਥਾ ਸਿਂਹੋ ਦ੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਤੇ ਮਾਮਕਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਪਾਣਿਨਾ । ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਸਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖਧਾਰੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਮਰ੍ਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਿਕਲੀਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵੈਰਰ੍ਚਿਭਿਰ੍ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤृਣਾਨਿ ਜ੍ਵਾਲਯੇਦ੍ਵਨੇ
ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘਾਹ ਸਾੜ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯੇਵ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮृਤਾ ਦੇਵਿ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਵ ਨਂਦਨਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਐਸੇ ਹੀ ਮਰੇ ਹਨ।
ਵਹ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਲਭਾ ਯਾਂਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਤਥਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਰਵਾਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਏਵਮੇਤਂ ਹਿ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਦਿਤਿਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਦਿਤਿਰੁਵਾਚ- ਵਜ੍ਰਪਾਤੋਪਮਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਦਸ੍ਯੇਵਂ ਕਥਂ ਮਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਲੀਏ, ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਨਿਪਪਾਤ ਹ । ਹਾ ਹਾ ਕष੍ਟਮਿਦਂ ਜਾਤਂ ਬਹੁਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਤਾਪਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਾਏ, ਹਾਏ! ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ!'
ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਸਾਥ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਸੁਪੀਡਿਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਬੜੀ ਕਰੂਣਤਾ ਨਾਲ ਰੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਮਾ ਰੋਦਿषਿ ਚ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨੈਵਂ ਸ਼ੋਚਂਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਾਃ । ਸਤ੍ਵਵਂਤੋ ਮਹਾਭਾਗੇ ਲੋਭਮੋਹੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਰੋ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।