ਇਦਾਨੀਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਦੇ ਦੇਵਿ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਂਦਰਮ੍ । ਇਂਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਇਂਦ੍ਰਃ ਸੋਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪਦ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਦੇਵਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਇਂਦ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇਗਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮੇਵ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਾਤਂਕਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਅਦਿਤਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ऋਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਅਦਿਤੀ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਭਗਵਨ੍ਦੀਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਪਦਭੋਜਕਃ । ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੰਭਾਲੇ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਮਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਰ੍ਤਾ ਸ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਏਵ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹੀ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੁਵ੍ਰਤੋ ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜਾਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸੁਵ੍ਰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸੇਗਾ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਆਵੇ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਪਤਨਂ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪੁਣ੍ਯਗਰ੍ਭਂ ਗਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਅਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਇਂਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਕਿਲ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੱਚੇ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ।
ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਲਸ੍ਯਾ ਵਨਵਾਸਂ ਗਤਾ ਸਤੀ। ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਯਾਤਂ ਤਪਂਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵਮਾਤਰਿ
ਉਹ ਸਤੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦਿਵਿਆ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਤਪਂਤ੍ਯਥ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਦੇਵਤਾਸੁਰੈਃ । ਤਤਃ ਸਾ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਤੇਜਸਾ ਚ ਪ੍ਰਭਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਸ ਤਪ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸਾ ਯਥਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਪਰਮਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਉੱਚੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗੀ।
ਰੂਪੇਣਾਧਿਕਤਾਂ ਯਾਤਾ ਤਪਸਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਦਾ । ਤਪੋਧ੍ਯਾਨਪਰਾ ਸਾ ਚ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤਪ ਤੇ ਤੇਜ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਹਣਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਅਧਿਕਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਤਦਾ । ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੱਖ ਦਾ ਧੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਚ ਸੁਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਾਮਦਿਤਿਂ ਤਪਸਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਗਰ੍ਭਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਸੂਤਿਕਾਲਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵੀ, ਤੇਰਾ ਗਰਭ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਣਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਤਵੈਵ ਤਪਸਾ ਪੁष੍ਟਸ੍ਤੇਜਸਾ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਗਰ੍ਭਮੇਤਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਂਚ ਮੁਂਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
"ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਣ।"
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਂ ਗृਹਮ੍ । ਅਸੂਤ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਹੋਦਯੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਸੁਭ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਿਆ।
ਸਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੀਪ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ । ਸੁਭਗਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਲੋਕਪਾਲਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਕ੍ਰਪਦ੍ਮਸੁਹਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਤੇ ਕਮਲ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰੇਣ ਵਦਨੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਰਾਜਮਾਨਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਤੇਜਸਾ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਭਾਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਚਂਦ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਲੱਛਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਨਾਗਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਤੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਮਹੌਜਸਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਮੁਨਯਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲਦਾਯਿਨਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਹੋਰ ਵੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਮੰਗਲ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਏ।
ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਾਃ । ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭਗਵਂਤੋ ਮਹੌਜਸਿ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਣਮ ਉੱਤੇ ਆਏ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤੁ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਮਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸਵੀ ਪਹਾੜ, ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ (ਖੀਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਆਦਿ) ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਂਤਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਹਿ ਚਰਾਚਰਾਃ । ਮਂਗਲੈਸ੍ਤੁ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ ਜੀਵੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਾਃ ਸਂਘਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਲਲਿਤਂ ਜਗੁਃ । ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ।