ਲੋਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗृਹਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸਪਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਤਂਡੁਲੈਃ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਬਲਿਰਾਜਾਨਂ ਫਲੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਘਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਬਲਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਪਾਵਕੇ । ਯਾਨਿ ਯਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਯਾਹੁ ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਬਲੀ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅੱਗ ਕੋਲ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੱਤਵ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਕਰਮ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਯਦਤ੍ਰ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਸਾਰਾ ਅਟੱਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੇ ਨ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਤਵ ਪੂਜਾਂ ਬਲੇਰ੍ਨਰਾਃ । ਤੇषਾਮਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਤ੍ਸ ਤੁष੍ਟੇਨ ਬਲਯੇ ਪੁਨਃ । ਉਪਕਾਰਕਰਂ ਦਤ੍ਤਮਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਲੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸੀ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸੇਨਾਨੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਕੌਮੁਦੀ ਸਦਾ । ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਵਿਦ੍ਰਾਵਾ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਕੌਮੁਦੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਸ਼ੋਕਹਰਾ ਕਾਮ੍ਯਾ ਧਨਪੁष੍ਟਿਸੁਖਾਵਹਾ । ਕੁਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਮੁਦ ਹਰ੍षੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਚਾਹੀਦੀ, ਧਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ 'ਕੁਸ਼' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਲਾਸ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤੁਤ੍ਵੇ ਨਿਗਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇਨੈषਾ ਕੌਮੁਦੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਕੌਮੋਦਂ ਤੇ ਜਨਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਨਾਭਾਵੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਦੀ ਮੂਲਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਕੌਮੁਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤੋਂ ਆਪਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹृष੍ਟਤੁष੍ਟਾਃ ਸੁਖਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇਨੈषਾ ਕੌਮੁਦੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਕੁਮੁਦਾਨਿ ਬਲੇਰ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਦੀਯਂਤੇ ਤੇਨ षਣ੍ਮੁਖ
ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੌਮੁਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ, ਹੇ ਸ਼ਣਮੁਖ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਘਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਪੁਤ੍ਰ ਤੇਨੈषਾ ਕੌਮੁਦੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਏਕਮੇਵਮਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਵਰ੍षੇਵਰ੍षੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਕੌਮੁਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਵਰਾਜਸ੍ਯ ਆਦਰ੍ਸ਼ਮਿਵ ਭੂਤਲ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨृਪੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਕੁਤਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮੂਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ?
ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਦਨੁਤ੍ਤਮਾ । ਨੀਰੁਜਸ਼੍ਚ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਅਨਾਜ, ਸੁਖ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਕੌਮੁਦੀ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਵਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹੀਤਲੇ । ਯੋ ਯਾਦृਸ਼ੇਨ ਭਾਵੇਨ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਚ षਣ੍ਮੁਖ
ਇਸ ਲਈ ਕੌਮੁਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ, ਹੇ ਸ਼ਣਮੁਖ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰ੍षਦੁਃਖਾਦਿਭਾਵੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਿ । ਰੁਦਿਤੇ ਰੋਦਤੇ ਵਰ੍षਂ ਹृष੍ਟੇ ਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਦਿ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਰੋਵੇ, ਸਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ, ਸਾਲ ਉਲਾਸ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਭੁਕ੍ਤੇ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵੇਦ੍ਵਰ੍षਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥੇ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕੌਮੁਦੀ ਚ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਨਰੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਖਾਏ, ਸਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ, ਸਾਲ ਵੀ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੌਮੁਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੀ ਦਾਨਵੀ ਚੇਯਂ ਤਿਥਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਹ ਤਿਥੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੀਪੋਤ੍ਸਵਂਜਨਿਤ ਸਰ੍ਵਜਨਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ੁਭਤਯਾ ਬਲਿਰਾਜਪੂਜਾਮ੍ । ਦਾਨੋਪਭੋਗਸੁਖਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਕੁਲਾਨਾਂ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਭੁਦਂ ਚ ਵਰ੍षਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਿਓਂ ਦੀ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਕਂਦੈਤਾਸ੍ਤਿਥਯੋ ਨੂਨਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਮਾਸੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਤਃਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਃ
ਹੇ ਸਕੰਦ, ਇਹ ਤਿਥੀਆਂ, ਦੂਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਸੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਥਮਾ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਮਾਸਿ ਤਥਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਪਰਾ । ਤृਤੀਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇਮਾਸਿ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਭਵੇਤ੍
ਪਹਿਲੀ ਤਿਥੀ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ; ਤੀਜੀ ਆਸੂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੌਥੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲੁषਾ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਮਾਸਿ ਤਥਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇਮਲਾ । ਆਸ਼੍ਵਿਨੇ ਪ੍ਰੇਤਸਂਚਾਰਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯਾਮ੍ਯਕਾਮਤਾ
ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੈਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਸੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਹ ਉਵਾਚ। ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਕਲੁषਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਮਤਾ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰੇਤਸਂਚਾਰਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਮ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਗੁਹਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਕਿਉਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਉਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਚਲਣ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਯਮ ਦਾ ਦਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸ੍ਕਂਦਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਕੰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਮਹੇਸ਼ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪੁਰਂਦਰੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਨੋਦਾਰ੍ਥਮਸ਼੍ਵਮੇਧਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਵਧ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਂਦ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਨਿषੂਦਿਤਾ । षਡ੍ਵਿਧਾ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਤੋਯਮਹੀਤਲੇ
ਕ੍ਰੋਧੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਪਾਪ ਛੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ—ਵਿਰਖਾਂ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ।
ਨਾਰ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰੂਣਹਣਿਵਹ੍ਨੌ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤਤ੍ਪਾਪਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾ ਦਿਨੇਨ ਚ
ਇਹ ਪਾਪ ਔਰਤਾਂ, ਵਿਰਖਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਧਰਤੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਭ੍ਰੂਣ-ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਵੀ।
ਨਾਰੀਵृਕ੍ਸ਼ਨਦੀਭੂਮਿਵਹ੍ਨਿਭ੍ਰੂਣਹਨਸ੍ਤਥਾ । ਕਲੁषੀਭਵਨਂ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਤੋਰ੍ਥਂ ਕਲੁषਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਵਿਰਖਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਧਰਤੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਭ੍ਰੂਣ-ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਧੁਕੈਟਭਯੋ ਰਕ੍ਤੇ ਪੁਰਾ ਮਗ੍ਨਾਨੁ ਮੇਦਿਨੀ । ਅष੍ਟਾਂਗੁਲਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਾ ਨਾਰੀਣਾਂ ਤੁ ਰਜੋਮਲਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਠ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ; ਪਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਜੋ-ਧਾਰ ਹੈ।
ਨਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਵृਣ੍ਮਲਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਰੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮषੀਮਲਃ । ਨਿਰ੍ਯਾਸਮਲਿਨਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਂਗਾਦ੍ਭ੍ਰੂਣਹਨੋ ਮਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਦਰਿਆ ਪਾਵਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀ ਮੈਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਰਖਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਭ੍ਰੂਣ-ਹਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਲੁषਾਨਿ ਚਰਂਤ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਤੇਨੈषਾ ਕਲੁषਾ ਮਤਾ । ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਨਿਂਦਕਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਃ ਸ਼ਠਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾਵਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਨਾਸਤਿਕ ਤੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕ—
ਤੇषਾਂ ਸਾ ਵਾਙ੍ਮਲਾਤ੍ਪੂਤਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਮਲਾ । ਅਨਧ੍ਯਾਯੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਠਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਬੋਲ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਕੇ ਦੂਜਾ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਮਨ੍ਹਾ ਸਮੇਂ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।