ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਰਿਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਂਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਭਸਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵृਂਦਾਕਲੇਵਰਮ੍ । ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਵਿਵੇਸ਼ ਤਮ੍
ਉਥੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦੂਤਣੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।
ਦਗ੍ਧਂ ਵृਂਦਾਂਗਰਜਸਾਂ ਬਿਂਬਂ ਤਦ੍ਗੋਲਕਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਨਃ ਸ਼ੇषਂ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਂ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਦੀ ਰਹਿ ਗਈ ਭਸਮ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਯਤ੍ਰ ਵृਂਦਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਥਂ ਗਤਾ । ਆਸੀਦ੍ਵृਂਦਾਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗੋਵਰ੍ਦ੍ਧਨਸਮੀਪਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜਿਆ, ਓਥੇ ਗੋਵਰਧਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੋऽਥ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪਤਿਵਧੂਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਪਤ੍ਤਿਮਾਹੁਰ੍ਦੇਵੀਭ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਮਨਸੋ ਨਿਰ੍ਜਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ । ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਬਲਤਰਭਯਂ ਭੀਮਭੇਰ੍ਯੋ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸਨਸ੍ਥਃ । ਪਰਿਜਨਨਿਵਹੋਵਾਪਸ਼ੋਭਾਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ
ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਬੈਠਿਆਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ- ਹਰਿਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਵਹਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਹਰਿਦੁਆਰ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ।'
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਵਸਂਤੀਹ ऋषਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਆਪ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਭੋ ਵਤ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਾਤਂ ਮਹਤ੍ਤਦਾ । ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੂਰਤੋ ਯਾਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਇਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਰਮ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਪੁਣ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕੀ ਜਾਤਾ ਤਚ੍ਚਰਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਖਾਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਹਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ।
ਭਗੀਰਥੇਨ ਭੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਾਨੀਤਾ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਤਃ । ਉਦ੍ਧਾਰਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਂ ਤੁ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਾਈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਕੋऽਯਂ ਦੇਵ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਭਗੀਰਥ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਨੀਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਣਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— 'ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਭਗੀਰਥ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਤੀਰਥ ਲਿਆਇਆ?'
ਗਂਗਾਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਤੀਰਥ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਆਖਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੌਂ ਕੋਸ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਸਮਾਨੀਤਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਗਂਗਾ ਯਥਾਨੀਤਾ ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਈ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਕਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਹਰਿਦੁਆਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਈ ਗਈ।'
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਾਨੁਕ੍ਰਮਯੋਗਤਃ । ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧਰਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਪਾਲਕਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਸੀ।
ਰੋਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦੇਕੋ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਵृਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਤ੍ਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਜਾਤੋਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਕੁਲੇ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਰੋ ਨਾਮ ਨਾਤ੍ਯਂਤਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਬਾਹੂ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਦੁਃਖੀ ਜਾਤੋऽਤ੍ਰ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਰਾਜਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇਨ ਤਰ੍ਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਕੁਟੁਂਬਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਤੋऽਸੌ ਭਾਰ੍ਗਵਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਥ ਕृਪਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਗਰੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਵਵृਧੇ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਗਰ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ। ਉਹ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਉਪਵੀਤਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤਦਾ ਕृਤਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾਭ੍ਯਾਸੋ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤੁ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਜਜਮਾਨੀ ਧਾਗਾ ਪਹਿਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਹੋਈ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਾਤ੍ਸਗਰੋ ਨृਪਃ । ਜਘਾਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਲਜਂਘਾਨ੍ਸਹੈਹਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਭਾਰਗਵ ਤੋਂ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਾਲਜੰਗਾ ਅਤੇ ਹਿਹੈਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ਼ਕਾਨ੍ ਪਾਰਦਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜਘਾਨ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਗਰਸ੍ਯਾਥ ਵਦ ਸ਼ਂਕਰ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪਾਰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਸਗਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੀ ਮਹਾਰਾਜੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ ਮਹਾਬਲੀ । ਗਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨੇ ਤਾਤ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਭੂਤ੍ਕਿਲ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਘਰ 'ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ।'
ਹੈਹਯੈਸ੍ਤਾਲਜਂਘਾਦ੍ਯੈਃ ਸ਼ਕੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਯਵਨਾਃ ਪਾਰਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਂਬੋਜਾਃ ਪਹ੍ਲਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਹਿਹੈਯਾ, ਤਾਲਜੰਗਾ, ਸ਼ਕ, ਯਵਨ, ਪਾਰਦ, ਕਾਂਬੋਜ ਅਤੇ ਪਹਲਵ—all ਮਿਲ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਰਾਜ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋਏ।
ਏਤੇ ਪਂਚਗਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹੈਹਯਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍ । ਹृਤਰਾਜ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਗਰੋऽਥ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਪੰਜ ਗਰੁੱਪ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਹਿਹੈਯਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਗਰ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਚਾਨੁਗਤੋ ਦੁਃਖੀ ਸ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਨਵਾਸृਜਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਗਰ੍ਭਾ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ ਤੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਤੇਪ੍ਸਯਾ । ਸਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤृਚਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਤਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਹਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਰੋਈ।
ਔਰ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਗਰਪਤ੍ਨੀਂ ਤੁ ਨਾਰਦ । ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਔਰਵ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਤਤੋ ਬਾਲੇ ਮਰਣਾਤ੍ਸਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤਤ । ਤਤੋ ਮਾਸਦ੍ਵਯੇ ਜਾਤੇ ਵਵਰ੍ਦ੍ਧੌਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਬੱਚਾ ਔਰਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵਧਣ ਲੱਗਾ।