ਯਾਵਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕਯੇਤ੍ । ਤਾਵਚ੍ਚਾਮृਤਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰੇਵਾਭਵਦ੍ਘਟਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਘੜਾ ਫਿਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਂਭਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘੜਾ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਸ਼੍ਚੇਮਂ ਪਯਃ ਕੁਂਭਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਪਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਗਦਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਾਚਿਰਮ੍
'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੀਓ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸੁਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਚੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ—
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਪਸਾ ਦਮਸ਼ੌਚਾਭ੍ਯਾਂਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਤਥਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਭਾਵੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਚਸੁਪੁਤ੍ਰਕ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਤਪ, ਦਮ, ਸਫਾਈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਵੈਕृਤਂ ਰੂਪਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਤਨੁਮ੍
'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਿਗੜਿਆ ਰੂਪ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਥਾ ਸ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਗੁਰੂ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਂਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਾਵੁਭੌ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਨਨਾਮ ਪਾਦੌ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਭਯੋਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਤਤਃ ਸੁਤਂ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਜਗਾਮ ਨਿਜਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਨੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਾਮ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਦਮ੍ । ਨਤ੍ਵਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯੈਸ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕੀਆਂ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਚਿਂਤਨੈਰ੍ਨ੍ਯਾਸਧ੍ਯਾਨਜ੍ਞਾਨੈਃ ਸ੍ਤਵੈਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਦਾਨੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਸਮਰਪਣ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਧਿਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮਹਾਯੋਗੈਰ੍ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਪਦ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਅਸ਼੍ਮਲੋष੍ਟਸਮਂ ਮੇਨੇ ਕਾਂਚਨਂਭੂषਣਂ ਪੁਨਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਥਰ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਜਿਤਾਹਾਰਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿषਯਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਏਕਾਂਤਮਪਿ ਸੇਵਤੇ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਇਕੱਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੋਗਾਸਨਸਮਾਰੂਢੋ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਨਿਃਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਤਸ੍ਯ ਵੇਲਾ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਯੋਗ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਆਸਾ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤਾ ਦਾਨਵਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਂਤਿਕੇ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਦਾਨਵ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਮੁਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ऋषੀਣਾਂ ਮਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ । ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਂਤਿ ਵੈ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੈਤਿਆਂ, ਕੁਝ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕਰ੍ਣਰਂਧ੍ਰਂ ਗਤਸ੍ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਚਿਰਾਤ੍ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਬਦ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਉੱਚ ਮੁਨੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਵਿਲਗ੍ਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਦੈਤ੍ਯਜਂ ਭਯਮ੍ । ਤੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਭੀਤ੍ਯੈਵ ਵੈ ਤਦਾ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਡਰ ਘੁਸ ਗਿਆ; ਉਸ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾ ਗਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਦੈਤ੍ਯਭਯੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਹਿ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਗृਹੇ ਜਾਤੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਤਃ । ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਮਾਨੇਨ ਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸੁਦृष੍ਟਂ ਵਾਸੁਦੇਵਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਪਿਛਲੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਜਾਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰ ਲਏ।
ਪ੍ਰਾਗਹਂ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਾਨਵੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਯਾਤ੍ਕਦਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੇਵਲਂ ਧਾਮ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨਾਂ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਆਇਆ; ਇਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ?
ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਜ੍ਞਾਨਾਖ੍ਯੈਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਕਮ੍ । ਸਮਰੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਵੱਡੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉੱਚ ਧਾਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚਿਂਤਾ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਏਵਂ ਤੁ ਚ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇ ਨਿਹਤੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ । ਰੁਰੁਦੇ ਕਮਲਾ ਸਾ ਤੁ ਹਤਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਕਾਮਿਨੀ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕਮਲਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਮਾਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਸ਼ੋਕੈਰ੍ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸ਼ੋਚਤਿ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਲਈ ਰੋਦੀ ਰਹੀ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕਮਲਾ ਨਾਮ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ । ਰੋਦਮਾਨਾਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਨਾਰਦਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਮਲਾ ਸੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।