ਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸਾਗਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਃ । ਅਪਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਈ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪੁਨਰ੍ਮਾਯਾਂ ਚਕਾਰਾਥ ਕੁਂਭਾਦਪਹृਤਂ ਪਯਃ
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਜਾਦੂ ਕਰਕੇ, ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤਵ ਹਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਮृਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਯਥਾ ਪਾਨਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇਨ ਨੀਰੁਗ੍ਭਵਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪੀ ਸਕਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯੇ ऋषਿਣਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਕਮਂਡਲੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਘੜਾ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਚ ਰਿਕ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਮृਤੇਨ ਵਿਨਾ ਕृਤਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਕੇਨ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਘੜਾ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਕਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ?'
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ—'
ਤਤਃ ਕੋਪਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯੇਤ ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਧਿਪੀਡਿਤਃ । ਸੁਚਿਰਂ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
'ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਲੰਬੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ—
ਯਦਿ ਮੇ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਯਦਿ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਯਾਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕੇਨ ਚੇਤਸਾ
'ਜੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ—'
ਦਮਸ਼ੌਚਾਦਿਭਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਪ੍ਰਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਦਾ ਘਟੋऽਮृਤਯੁਤੋ ਭਵਤ੍ਵੇष ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਦਮ, ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਘੜਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਯਾਵਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕਯੇਤ੍ । ਤਾਵਚ੍ਚਾਮृਤਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰੇਵਾਭਵਦ੍ਘਟਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਘੜਾ ਫਿਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਂਭਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘੜਾ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਸ਼੍ਚੇਮਂ ਪਯਃ ਕੁਂਭਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਪਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਗਦਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਾਚਿਰਮ੍
'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੀਓ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸੁਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਚੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ—
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਪਸਾ ਦਮਸ਼ੌਚਾਭ੍ਯਾਂਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਤਥਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਭਾਵੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਚਸੁਪੁਤ੍ਰਕ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਤਪ, ਦਮ, ਸਫਾਈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਵੈਕृਤਂ ਰੂਪਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਤਨੁਮ੍
'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਿਗੜਿਆ ਰੂਪ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਥਾ ਸ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਗੁਰੂ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਂਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਾਵੁਭੌ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਨਨਾਮ ਪਾਦੌ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਭਯੋਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਤਤਃ ਸੁਤਂ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਜਗਾਮ ਨਿਜਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਨੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਾਮ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਦਮ੍ । ਨਤ੍ਵਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯੈਸ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੇਕੀਆਂ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਚਿਂਤਨੈਰ੍ਨ੍ਯਾਸਧ੍ਯਾਨਜ੍ਞਾਨੈਃ ਸ੍ਤਵੈਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਦਾਨੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਭਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਸਮਰਪਣ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਧਿਜ੍ਞਾਨਯੋਗੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮਹਾਯੋਗੈਰ੍ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਤਨੁਮ੍
ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਪਦ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਅਸ਼੍ਮਲੋष੍ਟਸਮਂ ਮੇਨੇ ਕਾਂਚਨਂਭੂषਣਂ ਪੁਨਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨੂੰ ਪਥਰ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਜਿਤਾਹਾਰਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿषਯਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਏਕਾਂਤਮਪਿ ਸੇਵਤੇ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਇਕੱਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੋਗਾਸਨਸਮਾਰੂਢੋ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਨਿਃਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਤਸ੍ਯ ਵੇਲਾ ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਯੋਗ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਆਸਾ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤਾ ਦਾਨਵਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਂਤਿਕੇ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਯਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਦਾਨਵ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਮੁਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।
ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ऋषੀਣਾਂ ਮਾਨਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ । ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਂਤਿ ਵੈ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਦੈਤਿਆਂ, ਕੁਝ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧੋ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕਰ੍ਣਰਂਧ੍ਰਂ ਗਤਸ੍ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਚਿਰਾਤ੍ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਬਦ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਉੱਚ ਮੁਨੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਵਿਲਗ੍ਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਦੈਤ੍ਯਜਂ ਭਯਮ੍ । ਤੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਭੀਤ੍ਯੈਵ ਵੈ ਤਦਾ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਡਰ ਘੁਸ ਗਿਆ; ਉਸ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।