ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੇ ਗਤੇ ਸਤਿ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਪਿਤਸ੍ਯੈਵ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ—ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ—ਲੰਘ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਮਯਾ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਪੁਤ੍ਰਂ ਯਜ੍ਞਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ । ਮਾਤृਖਂਡਾਨਿਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਹਿ
''ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਯਜਨ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦੇ।''
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਲਿਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਾ ਨ ਮਾਤਰਿ ਕृਪਾ । ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰ੍ਜੀਵੇ ਘਾਤਮਿਚ੍ਛਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹਸਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਅਸ੍ਯਾਧਿਕਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਤੋऽਯਂ ਚਲਤੇ ਨ ਚ
ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਪਿ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਅਪਰਂ ਸਤ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਪਸਃ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਹੌਸਲਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਰਾਧਨੇਪਿ ਅਧਿਕਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਸਮਯੇ ਤਪਸਃ ਕृਤਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਪਰਖ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਾਤ੍ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਨੈਵ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਮਾਯਯਾ ਚ ਨਿਜਾਂਗੇऽਪਿ ਕੁष੍ਠਰੋਗੋ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮੂਤ੍ਰਮਲਾਨਾਂ ਚ ਘृਣਾਂ ਨੈਵ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਵ੍ਰਣਾਨ੍ਵਿਸ਼ੋਧਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦ ਤੋਂ ਘਿਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੌਚਂ ਚੈਵ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਦੁਃਸਹਂ ਵਚਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦਾਰੁਣਂ ਸਹਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤ੍ਸਨੇ ਤਾਡਨੇ ਚੈਵ ਸਦਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਵਾਚਕਃ । ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਚਾਰੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਡਾਂਟ ਜਾਂ ਮਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਪਸੰਦ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸਾਗਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਬਹੁਕ੍ਲੇਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਃ । ਅਪਨੇष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਈ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪੁਨਰ੍ਮਾਯਾਂ ਚਕਾਰਾਥ ਕੁਂਭਾਦਪਹृਤਂ ਪਯਃ
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਜਾਦੂ ਕਰਕੇ, ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤਵ ਹਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮਮृਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਯਥਾ ਪਾਨਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੇਨ ਨੀਰੁਗ੍ਭਵਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਣਃ
ਹੁਣ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪੀ ਸਕਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯੇ ऋषਿਣਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਕਮਂਡਲੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਘੜਾ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਚ ਰਿਕ੍ਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਮृਤੇਨ ਵਿਨਾ ਕृਤਮ੍ । ਕਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਕੇਨ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਘੜਾ ਖਾਲੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਕਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ?'
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਪਿਤੁਰਗ੍ਰੇ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ—'
ਤਤਃ ਕੋਪਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯੇਤ ਗੁਰੁਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਧਿਪੀਡਿਤਃ । ਸੁਚਿਰਂ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
'ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਲੰਬੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ—
ਯਦਿ ਮੇ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਯਦਿ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਯਾਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕੇਨ ਚੇਤਸਾ
'ਜੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ—'
ਦਮਸ਼ੌਚਾਦਿਭਿਃ ਸਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਪ੍ਰਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਦਾ ਘਟੋऽਮृਤਯੁਤੋ ਭਵਤ੍ਵੇष ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਜੇ ਮੈਂ ਦਮ, ਸਫਾਈ ਆਦਿ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਘੜਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਯਾਵਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗਸ਼੍ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕਯੇਤ੍ । ਤਾਵਚ੍ਚਾਮृਤਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰੇਵਾਭਵਦ੍ਘਟਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਘੜਾ ਫਿਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕੁਂਭਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘੜਾ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਸ਼੍ਚੇਮਂ ਪਯਃ ਕੁਂਭਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਪਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਗਦਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਾਚਿਰਮ੍
'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੀਓ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।'
ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸੁਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਚੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ—
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਪਸਾ ਦਮਸ਼ੌਚਾਭ੍ਯਾਂਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਤਥਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਭਾਵੇਨ ਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਚਸੁਪੁਤ੍ਰਕ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਤਪ, ਦਮ, ਸਫਾਈ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਵੈਕृਤਂ ਰੂਪਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਤਨੁਮ੍
'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਿਗੜਿਆ ਰੂਪ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਇਆ।
ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਥਾ ਸ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਗੁਰੂ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਂਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਸੂਰ੍ਯਬਿਂਬੋਪਮਾਵੁਭੌ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਨਨਾਮ ਪਾਦੌ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਭਯੋਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਤਤਃ ਸੁਤਂ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਜਗਾਮ ਨਿਜਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਨੇਕੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।