ਨਰੇਣ ਕਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਮਯੇਨ ਹਿ । ਸ਼ੋਧਨਂ ਚ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮੁਭਯੋ ਰੋਗਯੁਕ੍ਤਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੋਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦਿ ਪੁਣ੍ਯਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭੇ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਇਹ ਸੁਭ ਅਖਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ—
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਵਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਯੁਕ੍ਤਯੋਃ । ਮਯਾ ਪਾਪੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਕृਪਣੇਨ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ, ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਹਾਦ੍ਯੈਵ ਯੋ ਗੁਰੁਂ ਨ ਹਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਦੁਃਖਾਦ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਂ ਚ ਉਭਯੋਃ ਪਰ੍ਯਸ਼ੋਧਯਤ੍ । ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਕਫ, ਮੂਤ੍ਰ ਤੇ ਗੰਦਗੀ ਸਾਫ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸੋਪਿ ਤਯੋਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਹਿ ਗੁਰੂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਆਪ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ। ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਕਂਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਃ । ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਹਿ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਂਗਲੈਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰਥ ਲੈ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਸੁਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਵਿਚ੍ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਤਰ੍ਪਣਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਤੁ ਪੂਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰਾਂ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ ਕਾਰਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਹੋਮਂ ਦਦਾਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਪਚਤ੍ਯਨ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਰੋਜ਼ ਕਰਵਾਉਂਦਾ; ਆਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦਾ।
ਸਂਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਚ ਮਹਾਗੁਰੂ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨੇ ਚ ਤੌ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਵਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੋਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੇਜ ਤੇ ਬੈਠਕ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤਾਂਬੂਲਂ ਬਹੁਗਂਧਾਢ੍ਯਮੁਭਯੋਰਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ ਤੁ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਦਿੰਦਾ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਤਾਂਬੂਲ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਚ ਪੂਰਯੇਤ੍ । ਮੂਲਂ ਪਯਃ ਸੁਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਦਦਾਤ੍ਯਸੌ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਜਰੂਰਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਵਾਂਛਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਨੇਨ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸੁਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਰੌ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍ । ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਾਹੂਯ ਪਿਤਾ ਕੁਤ੍ਸਤਿ ਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਉਸਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ।
ਨਿਂਦਿਤੈਰ੍ਨਿष੍ਠੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤਾਡਯੇਨ੍ਮੁਨਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਕृਤਕਾਰ੍ਯੇ ਕृਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸੁਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੂਲਵਾਕਾਂ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਪੂਣ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਕੁਲਪਾਂਸਨ । ਏਵਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਨਿष੍ਠੁਰੈਰ੍ਦੁਃਖਦਾਯਕੈਃ
''ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈਂ''—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ।
ਅਤਾਡਯਦ੍ਦਂਡਘਾਤੈਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਸਦਾਤੁਰਃ । ਏਵਂ ਕृਤੇਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨੈਵ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇੰਝ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਮਨਸਾ ਵਚਸਾ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨ ਚ । ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੋਪਿ ਪਿਤਰਂ ਪਰਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਸ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਵੈ ਮਾਤਰਂ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਚਰਿਤਂ ਸ੍ਵੀਯਮੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਸੀ।
ਅਮृਤਂ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਚਾਪਿ ਆਨੀਤਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਪੁਣ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰਃ ਸਦਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੂਣ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੇ ਗਤੇ ਸਤਿ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਪਿਤਸ੍ਯੈਵ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ—ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ—ਲੰਘ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਮਯਾ ਵੈ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਪੁਤ੍ਰਂ ਯਜ੍ਞਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ । ਮਾਤृਖਂਡਾਨਿਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪਸ੍ਵ ਹਿ
''ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਯਜਨ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦੇ।''
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਾਲਿਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਾ ਨ ਮਾਤਰਿ ਕृਪਾ । ਏਤਤ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰ੍ਜੀਵੇ ਘਾਤਮਿਚ੍ਛਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ। ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹਸਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੇਦਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਅਸ੍ਯਾਧਿਕਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਤੋऽਯਂ ਚਲਤੇ ਨ ਚ
ਇਹ ਹੌਸਲਾ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਪਿ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਅਪਰਂ ਸਤ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਪਸਃ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਹੌਸਲਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਰਾਧਨੇਪਿ ਅਧਿਕਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਸਮਯੇ ਤਪਸਃ ਕृਤਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਪਰਖ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਾਤ੍ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਨੈਵ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਮਾਯਯਾ ਚ ਨਿਜਾਂਗੇऽਪਿ ਕੁष੍ਠਰੋਗੋ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮੂਤ੍ਰਮਲਾਨਾਂ ਚ ਘृਣਾਂ ਨੈਵ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਵ੍ਰਣਾਨ੍ਵਿਸ਼ੋਧਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਫ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦ ਤੋਂ ਘਿਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛੌਚਂ ਚੈਵ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਦੁਃਸਹਂ ਵਚਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਦਾਰੁਣਂ ਸਹਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤ੍ਸਨੇ ਤਾਡਨੇ ਚੈਵ ਸਦਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਵਾਚਕਃ । ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਚਾਰੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਡਾਂਟ ਜਾਂ ਮਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਪਸੰਦ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।